Το μήνυμα των διεθνών

Τι μας μαθαίνει αυτή η γενιά ποδοσφαιριστών; Αυτοί οι παίκτες που φτάνουν σε τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων με την αξία τους;

Μας αλλάζουν τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο. Ή μπορούν να μας τον αλλάξουν. Μας διδάσκουν πολιτισμό. Οποιος είδε το πώς πανηγύρισαν οι παίκτες τόσο στα αποδυτήρια του Νάσιοναλ όσο και στο αεροδρόμιο, καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: όλοι ήταν «ένα» και αποθέωσαν την έννοια «ομάδα». Χωρίς αγκυλώσεις και σκέψεις του στυλ «αυτός του ΠΑΟ, αυτός του Ολυμπιακού» ή άλλα ανάλογα σχόλια. Αγκαλιά ο Βύντρα με τον Μήτρογλου, παρέα ο Χολέβας με τον Καραγκούνη, γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει ομαδική δουλειά και πίστη στις δυνατότητες μιας συντροφιάς. Τα πιο παλιά χρόνια, τέτοιο χαρακτηριστικό είχαν οι εθνικές ομάδες μπάσκετ. Στελεχώνονταν από παιδιά που γαλουχήθηκαν στις μικρές εθνικές ομάδες και συνέχισαν να κάνουν παρέα, ανεξάρτητα από το πού κατέληξαν μέσω μιας μεταγραφής. Τώρα διαπιστώνουμε να συμβαίνει αυτό και στις τάξεις της Εθνικής ποδοσφαίρου. Παίκτες με χαρακτήρα που δεν αλλοιώθηκε από τη μίζερη ή και αρρωστημένη αντιπαράθεση των συλλόγων, άσοι που επιβεβαιώνουν πως θέλουν να προχωρούν παρέα δίχως αποκλεισμούς.

Αυτή η κατάκτηση των ποδοσφαιριστών είναι σπουδαία. Ερχεται σε αντιδιαστολή με την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό πρωτάθλημα με τα συνεχή επεισόδια, τον φανατισμό και τις απαγορεύσεις στη μετακίνηση οπαδών ακόμη και σε ήσσονος σημασίας παιχνίδια. Ισως αν ο κόσμος αντικρίσει αγκαλιασμένους δύο «αιωνίους», να το δει κάπως διαφορετικά. Ισως… Ποιος ξέρει; Μπορεί να είναι μια αρχή για να πέσουν τα σύνορα του μίσους.

Αρκεί να μη χαθεί και αυτή η ευκαιρία. Το 2004, πέταξε το πουλάκι για τον εκσυγχρονισμό του εγχώριου ποδοσφαίρου. Στις ημέρες μας παρουσιάζεται μια δεύτερη ευκαιρία. Οι παίκτες δείχνουν το «αύριο». Οι παράγοντες που ακόμη να αποφασίσουν πόσες ομάδες θα υποβιβάζονται, χάνουν τον βηματισμό τους και αναλώνονται σε ανούσιες κόντρες.