«Επίγνωση χωρίς γνώση»

Ετσι τιτλοφορεί τη δική της περιγραφή σε ένα σπανιότατο δείγμα γραφής της που συνοδεύει τη διπλανή φωτογραφία η Αμαλία Μεγαπάνου: «Ανοιξαν την εφημερίδα. Στη σελίδα πέντε η φωτογραφία της μάνας και του παιδιού. Αλλοι διάβασαν το άρθρο, άλλοι δεν το διάβασαν. Αλλοι κοίταξαν τη φωτογραφία προσεκτικά, θυμήθηκαν τον πόλεμο κι είπαν μέσα τους: “Τι φρίκη!”. Αλλοι της έριξαν ένα φευγαλέο βλέμμα και σκέφτηκαν: “Ασε με τώρα! Βαριέμαι…”. Κι έπειτα όλοι, κι αυτοί που νοιάστηκαν κι αυτοί που δεν νοιάστηκαν, έκλεισαν την εφημερίδα, τη δίπλωσαν, την πέταξαν.

Η μάνα της φωτογραφίας ξέρει ότι την έχουν ρίξει στα σκουπίδια. Εχει γνωρίσει την αδιαφορία, δεν τρέφει πλέον αυταπάτες.

Το παιδί δεν ξέρει που το έριξαν. Εχει τρομάξει, φοβάται, αναρρωτιέται. Η μόνη παρηγοριά είναι η αγκαλιά της μάνας του και, με τα μεγάλα μαύρα μάτια του, κοιτάζει μπροστά του και αναρρωτιέται: “Γιατί;».