Γιατί ένας δάσκαλος πήρε τα βουνά;

Ο σαραντάχρονος εκπαιδευτικός Κώστας Σιμάτος είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που είχε ένα μάλλον ασυνήθιστο όνειρο: να πατήσει τα Ιμαλάια. Στο κείμενο που ακολουθεί μας περιγράφει πώς με αφοσίωση, ρίσκο, επιμονή και καμία οικονομική ή άλλου είδους υποστήριξη, φθάνει κανείς ακόμα και σ’ αυτά που φαίνονται πολύ ψηλά και μακρινά

«Το σκεφτόμουν χρόνια, από τότε που πήγα για πρώτη φορά στο Νεπάλ το 1999 και είδα τα απίστευτης ομορφιάς βουνά της χώρας», λέει και συνεχίζει: «Τότε έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου ότι μια μέρα θα ξανάρθω και δεν θα αρκεστώ σε μια απλή εκδρομή, αλλά θα ανεβώ σε κορυφή. Ομως το να επιλέξεις σε ποια κορυφή θα πας είναι αποτέλεσμα πολλών παραμέτρων. Αρχικά μετράνε οι ικανότητες της συντροφιάς αλλά και οι δικές σου, όπως επίσης ο χρόνος αλλά και το χρήμα που έχεις στη διάθεσή σου. Επειτα από πολλή σκέψη με την παρέα μου, κάναμε την τελική επιλογή που ήταν η κορυφή Αϊλαντ Πικ ή Imja Tse (6.189 μ.). Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο χρόνος, καθώς η άδεια από τις δουλειές μας ήταν 20 ημέρες και ενώ μάλλον χρειαζόμασταν περισσότερο χρόνο εγκλιματισμού στο υψόμετρο, ήμασταν διατεθειμένοι να το ρισκάρουμε».

Η προετοιµασία

«Η φάση πριν από την ανάβαση έχει δύο τομείς», λέει ο Κώστας. «Την οργάνωση και τη διατήρηση της φυσικής κατάστασης σε καλό επίπεδο. Αν και πάντα ασχολιόμουν με την ορειβασία, τον τελευταίο χρόνο με την απόφαση να επισκεφθώ τα Ιμαλάια απέκτησα σαφή ορειβατικό στόχο και όλες οι καθημερινές δραστηριότητές μου, δουλειές, φίλοι, είχαν τελικά σχέση με τη διατήρηση της φυσικής μου κατάστασης. Είχα σχεδόν καταργήσει τα μηχανοκίνητα μέσα μεταφοράς και τις αποστάσεις των 4-5 χιλιομέτρων τις έκανα με τα πόδια, ενώ τα χειμωνιάτικα βράδια έβγαινα για περπάτημα με όσο το δυνατόν πιο χαμηλές θερμοκρασίες. Εκτός από αυτό, κάθε Σαββατοκύριακο του χειμώνα περπατούσα σε όλα τα βουνά της Αττικής. Επίσης έπρεπε από νωρίς να φροντίσουμε για τα εισιτήρια, τους βαστάζους – δηλαδή τους Σέρπας – αλλά και την άδεια η οποία γι’ αυτό το ύψος δεν είναι ακριβή, ενώ για το Εβερεστ φτάνει τις 50.000-70.000 δολάρια. Να τονίσουμε ότι στα Ιμαλάια δηλώνεις σε ποια κορυφή θα πας και πληρώνεις ειδική άδεια εισόδου, άσχετα αν καταφέρεις να πετύχεις τον στόχο σου».

Προς την κορυφή

«Ξεκινώντας από το υποτυπωδών υποδομών αεροδρόμιο της Λούκλα, άρχισε η πεζοπορία που σε κάποια σημεία ήταν πολύ επίπονη. Εκεί όμως αποκαλύπτεται η απίστευτη ικανότητα των Σέρπας. Πρέπει να το ζήσεις από κοντά για να αντιληφθείς τη δύναμη αυτών των ανθρώπων οι οποίοι μεταφέροντας 40-60 κιλά πήγαιναν σχεδόν τρέχοντας στις ανηφόρες, εκεί όπου εμείς οι “γυμνασμένοι” ανεβαίναμε ασθμαίνοντας. Πραγματικά χωρίς αυτούς δεν μπορείς να πας πουθενά σε αυτά τα υψόμετρα! Αρχικά ανηφορίζαμε μέσα σε πυκνή βλάστηση η οποία υπάρχει μέχρι περίπου τα 4.000 μέτρα, λόγω υποτροπικού κλίματος, ενώ κάποια στιγμή φάνηκε και το βουνό των βουνών, το Εβερεστ. Δεν μπορείς να περιγράψεις το δέος που νιώθεις όταν βλέπεις αυτόν τον όγκο να ξεπετάγεται στον ουρανό στα 8.848 μ. Νιώθω τυχερός που μπόρεσα και το είδα, που στο μυαλό μου έχω εικόνες τις οποίες μόνο σε ντοκιμαντέρ έβλεπα! Ομως καιροφυλακτούσε ο υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνος, το υψόμετρο. Οταν ξεπεράσεις τα 3.500 μέτρα, ο εγκλιματισμός είναι αυτό που πρέπει να φροντίζεις, γιατί εκτός από την αποτυχία της αποστολής εγκυμονεί κινδύνους ακόμα και για τη ζωή σου. Ετσι, μετά τη διανυκτέρευση στο “κεφαλοχώρι” της περιοχής Νάμτσε Μπαζάρ, στα 3.440 μ., προκειμένου να δώσουμε χρόνο εγκλιματισμού στον εαυτό μας, παρακάμψαμε την αρχική μας διαδρομή για να ανέβουμε σε ένα ακόμα βουνό της περιοχής, το Κάλα Πατάρ (5.644 μ.). Για να φτάσουμε εκεί ακολουθήσαμε το μονοπάτι που ελίσσεται στην αριστερή πλευρά του παγετώνα Κούμπου, που συνδέει το Εβερεστ με τον υπόλοιπο κόσμο καθώς ξεκινά από την βάση του. Παντού γύρω μας οι αιχμηρές κορυφές των 7.000 και 8.000 μέτρων έξυναν το βαθύ μπλε του ουρανού. Τελικά, όταν ανεβήκαμε, το Κάλα Πατάρ έμοιαζε με λόφο καθώς πίσω του ορθωνόταν η βραχώδης πλαγιά της κορυφής Πουμόρι
(7.161 μ.)».

Και συνεχίζει ο Κώστας: «Οι πραγματικές δυσκολίες άρχισαν όταν κατευθυνθήκαμε οριστικά προς την αρχική μας επιλογή, το Αϊλαντ Πικ (6.189 μ.). Εκεί φτάσαμε έπειτα από συνολικά εννέα ημέρες πεζοπορίας και μας περίμενε άσχημος καιρός, ενώ στην κατασκήνωση βάσης στα 5.105 μ. η θερμοκρασία ήταν -17C°. Το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ από την υπερένταση, ενώ ο υπόκωφος ήχος από τις χιονοστιβάδες στις γύρω πλαγιές δημιουργούσε αισθήματα δέους αλλά και φόβου. Τελικά, κάτω από την πίεση του χρόνου αλλά και φοβούμενοι ότι ο καιρός θα χειροτέρευε, αποφασίστηκε να πιέσουμε την κατάσταση και τις δύο ημέρες που χρειαζόμασταν προς την κορυφή να τις κάνουμε μία».

Η τελική προσπάθεια

«Ξεκινήσαμε προς την κορυφή με φακούς κεφαλής μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, ώστε το μεσημέρι να έχουμε αρχίσει την επιστροφή όσο ακόμη το χιόνι και ο πάγος ήταν πιο σταθερά και η πιθανότητα χιονοστιβάδων μικρότερη. Η ανάβαση περιελάμβανε μεικτό πεδίο, αρχικά βραχώδες έδαφος, στη συνέχεια σκαρφάλωμα σε χιονισμένα βράχια και προς την κορυφή αναρρίχηση σε πάγο, σε ένα σημείο όπου πολλοί εγκαταλείπουν την προσπάθεια, καθώς σε αυτά τα υψόμετρα δίνεις την απόλυτη μάχη με τον εαυτό σου και κάθε μέτρο που διασχίζεις μοιάζει με περιπέτεια. Κάθε 10 βήματα περίπου κάναμε στάση, με τα κρεβάς (χαράδρες κρυμμένες κάτω από λεπτό χιόνι) να παραμονεύουν. Το σώμα σου λέει ότι δεν πάει άλλο και οι ανάσες σου είναι βαθιές προσπαθώντας να βρεις οξυγόνο. Ομως το μυαλό σου σε πιέζει να κάνεις ένα ακόμη βήμα και έχοντας ήδη κάποια από τα συμπτώματα του υψομέτρου πίστευα έπειτα από κάθε βήμα ότι θα είναι το τελευταίο. Αλλά τελικά κάνεις κι άλλο, κι άλλο, ώσπου να πατήσεις την κορυφή» λέει ο Κώστας και τα μάτια του λάμπουν.

«Ηταν Απρίλιος όταν πατήσαμε την κορυφή και ο καιρός μάς έκανε το χατίρι να είναι καθαρός προσφέροντάς μας απίστευτη θέα προς το δάσος των αιχμηρών παγωμένων κορυφών που υψώνονταν γύρω μας. Ομως η παραμονή στην κορυφή ήταν πολύ σύντομη καθώς έπρεπε να καταφέρουμε να επιστρέψουμε. Τελικά, έπειτα από συνολική προσπάθεια 16 ωρών(!) γυρίσαμε στην ασφάλεια της κατασκήνωσης βάσης και την επόμενη ημέρα, βιαστικά, ξεκινήσαμε για τη Λούκλα και το μικρό αεροπλάνο που μας περίμενε. Στην Ελλάδα χρειάστηκα 15 ημέρες να συνέλθω πλήρως, είχα χάσει 7 κιλά σε 10 ημέρες, αν και είχα πλήρη διατροφή, ενώ το μαυρισμένο πρόσωπο και τα σκασμένα χείλη μαρτυρούσαν την ένταση της προσπάθειας. Ομως η ορειβασία είναι πάθος και θα συνεχίσω τις αναβάσεις όσο μου το επιτρέπουν η σωματική και η οικονομική μου κατάσταση. Νιώθω όμως ότι κάλυψα μεγάλο μέρος του ονείρου που είχα, καθώς “αγκάλιασα” τα Ιμαλάια και “συστήθηκα” στην Τσομολάνγκμα, Μητέρα-Θεά στα θιβετιανά για το Εβερεστ, που η εικόνα του μας συνόδευε σε κάθε μας βήμα».