e-mail

Μπουλαμάρες, άρες και μάρες

Φίλη κυρία Φοίβη

Αλλο πάλι και τούτο: βγήκε η Νάντια Μπουλέ στα κανάλια και κατάφερε πάλι να κάνει θέμα με το όνομά της και να μιλάνε γι’ αυτήν (όπως ίσως κάνω κι εγώ τώρα από δίκαιη αγανάκτηση γιατί το έχει παραξηλώσει) και είπε ότι «δημοσιογράφος» πρωινάδικου τής είπε ότι του είπαν από το κανάλι να την κατηγορεί. Κι άρχισαν τα κανάλια να ασχολούνται με αυτό ανάμεσα στις επιδείξεις χαλάουας.

Μου είπε, σου είπε, του είπε η κυρα-Μπουλέ! Λες και σ’ αυτή τη χώρα με τα τόσα προβλήματα δεν έχουμε άλλο να ασχοληθούμε παρά με την πάρτη της και τα κανάλια δίνουν γραμμή για να την κατηγορούν. Με ποιο όφελος άραγε; Τι θα συμβεί αν κατηγορηθεί μια Μπουλέ με τ’ όνομα; Μπουλαμάρα;

Αν δεν έχει οικογένεια να την μαζέψει, ας την μαζέψει κάποιος.

Αγανακτισμένη σφόδρα,
Ευαγγελία Σιδέρη

Φίλη Ευαγγελία,

Δεν είναι και τόσο ασύμβατα τελικά το μπικίνι χαλάουα σε δημόσια επίδειξη (προσφιλές άθλημα ξεχαρβαλωμένων παρηκμασμένων καναλιών και πρωινάδικων, τελευταία) με την «εθνική» Μπουλέ. Εγώ ένα θέλω να ρωτήσω καθώς ποτέ δεν έχω πάρει σοβαρή απάντηση: Τι ακριβώς επαγγέλλεται αυτή η Μπουλέ;

Μαύρη είν’ η μέρα στα βουνάαααααα…

Προς Φοίβη Αθηναίου

Μήπως εσείς, που έχετε τα νεύρα σας, μπορείτε να μου εξηγήσετε τι ακριβώς εννοούσε μουστερής του πρωινού ραδιοφώνου, όταν για το οριστικό κλείσιμο της ΕΡΤ (την οποία είχαν καταλάβει και πολλοί από τα ρουσφέτια των πολιτικών που τώρα την κλείνουν) εδήλωνε βροντερά, τον άκουσα με τα αυτιά μου, κι έγινα έξαλλος, «είναι μια μαύρη ημέρα για τη δημοσιογραφία»;

Δηλαδή, το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι κλείσιμο της δημοσιογραφίας; Μόνον εκεί ασκούνταν η δημοσιογραφία; Μόνον δημοσιογράφοι ήταν οι καταληψίες ή οι πρώην εργαζόμενοι στην ΕΡΤ; Εκαναν «ανεξάρτητη δημοσιογραφία» στην παλιά ΕΡΤ; Οι ίδιοι που έμπαιναν από το παράθυρο με κομματικές εντολές, σαν «ειδικές θέσεις»; Υπηρετούσαν την πολυφωνία και την αντικειμενικότητα; Αφού είχε έτσι κι αλλιώς κλείσει η ΕΡΤ, το οριστικό λουκέτο ήταν που έφερε αυτή τη βαρύγδουπη «μαύρη ημέρα για τη δημοσιογραφία»; Επίσης, εμείς δεν την πληρώναμε και την ΕΡΤ και το υλικό της και τα στούντιο και τους ανθρώπους της; Δημοσιογραφία πληρώναμε; Και τότε γιατί δεν την είχαμε και τώρα ξαφνικά ήρθε η «μαύρη ημέρα»;

Να μας πει ο κύριος βαρύγδουπος ότι χάθηκαν και κάποιες παραγωγές πολιτισμού, κάποια καλά ντοκιμαντέρ, η όποια κλασική μουσική υπήρχε στα ερτζιανά συντονισμένα, έστω και σε παρακμή τελευταία, να το καταλάβουμε. Γι’ αυτά όμως τα ψήγματα πολιτισμού που χάθηκαν δεν μίλησε. Μίλησε για τη «μαύρη ημέρα για την δημοσιογραφία».

Τελικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Βουτηγμένοι στην υπερβολή και την παρακμή.

Με εκτίμηση,
Χρήστος Αβράμογλου

Αγαπητέ Χρήστο

Το έχουμε αυτό με το μεγάλο και το πολύ. Πολλή μπούρδα, μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, πολλή ξεφτίλα, μεγάλες απάτες, πολλές λαμογιές, μεγάλες εκπτώσεις. Κάποτε είχαμε κυρίως πολύ φιλότιμο και μεγάλη φιλοξενία και φιλαλληλία, αλλά αυτά πάνε, χάθηκαν ανεπιστρεπτί. Τα εκποιήσαμε για να αγοράζουμε τζιπ και βίλες και σινιέ συνολάκια. Και η μπούρδα έγινε μεγάλη. Οχι και σαν την Πελοπόννησο μεγάλη, αλλά δεν αργεί.

Γεια σου ρε Μέρφι με τους νόμους σου!

Αγαπητή Φοίβη
Η κυβέρνηση εξαγγέλλει ότι το 70% του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2013 θα διανεμηθεί στους πολίτες. Από την άλλη, ο κ. Στουρνάρας αναφέρει ότι για το 2014 θα υπάρξει ένα κενό της τάξης των 500 εκατ. ευρώ – οι της τρόικας ανεβάζουν το ποσό έως και 2 δισ. ευρώ – και για την επόμενη διετία θα υπάρξει ένα χρηματοδοτικό κενό 11 δισ. ευρώ… Μήπως μπορείτε να μου θυμίσετε πώς ονομάζεται ο Αμερικάνος που είπε εκείνο το περίφημο, ότι είναι δηλαδή πολύ πιο πιθανό ένας σκύλος να αποθηκεύσει λουκάνικα παρά μία κυβέρνηση να αποταμιεύσει χρήματα;

Φιλικά,
Χρήστος Τσαχπίνης,
Καβαλιώτης

Νά ‘μαστε πάλι εδώ αγαπητέ Τσαχπίνη Καβαλιώτη.

Το όνομα του Αμερικάνου που αναφέρεις δεν το ξέρω. Ξέρω όμως τα ρηθέντα από κάποιον άλλον, μη εξακριβωμένης εθνικότητας. Τον Μέρφι με τους νόμους του, αν έχεις ακουστά… Διάλεξε, λοιπόν, ποιον νόμο προτιμάς για να τον έχεις να πορεύεσαι. Το «Κάθε φορά που τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλύτερα, κάπου έχεις κάνει λάθος»; Ή το «Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα πριν γίνουν καλύτερα»; Από την άλλη, πάλι, από τη στιγμή που έχει γραφεί και επιπλέον τραγουδηθεί το μνημειώδες «Τότε που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα», πάντα υπάρχει ελπίς μία κυβέρνηση να αποταμιεύσει χρήματα.