e-mail

Να σου εκβιάσω έναν κοσμοπολιτισμό, μάνα μ’

Αγαπημένη Φοίβη,

Εσύ που έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών θέλω σε παρακαλώ πολύ να μου σχολιάσεις το εξής: Σερφάροντας τις προηγούμενες ημέρες στο Ιντερνετ αντιλήφθηκα πως δεν ζω πια στη φτωχή Ελλάδα. Δεν ζω στην ημιπτωχευμένη χώρα με τις χιλιάδες παθογένειες αλλά σε ένα κράμα κοσμοπολιτισμού και αναφομοίωτης εξωστρέφειας, αφού την περασμένη Πέμπτη στην οδό Αβραμιώτου, στο κέντρο της Αθήνας, αλλά και αλλού, γιορτάστηκε με τιμές το Χάλογουιν με κολοκύθες και τα συναφή ενώ το περασμένο Σάββατο στον κήπο του Συλλόγου Αρχαιολόγων, στο Booze και αλλού, τιμήσαμε την μεξικανική Γιορτή των Νεκρών.

Αν σε αυτά προσθέσεις πως κάθε χρόνο με τιμές και δόξες τρώμε και το παραδοσιακό μενού McΣαρακοστή στη γνωστή και μη εξαιρετέα αλυσίδα ταχυφαγείων ενώ σε δεκάδες χώρους ανεβαίνουν έργα θεατρικά γερμανικής πρωτοπορίας, νομίζω πως κι εσύ καταλαβαίνεις πως το πολυπολιτισμικό μας παρόν δεν έχει προηγούμενο.

Με τιμή,
Βλάσης Κασαβέτης

Αγαπημένε Βλάση,

Καλά, δεν ζεις στο βροχερό Μάντσεστερ; Δεν μένεις σε λοφτ του Βερολίνου; Δεν μιλάς δώδεκα γλώσσες; Δεν παίζεις τον Οστερμάιερ στα δάχτυλα; Δεν ξυπνάς με το Picollo Teatro και κοιμάσαι με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης; Δεν διαβάζεις μόνον Τζόναθαν Κόοου και Πίντσον; Καλά, πού ζεις; Επαρχιώτης μου φαίνεσαι. Με το συμπάθιο. Και επειδή κι εγώ τα τελευταία χρόνια δεν τα πάω πολύ καλά με τον εκβιαστικό κοσμοπολιτισμό ας αφιερώσουμε ο ένας στον άλλον τη θρυλική ατάκα από το «Κάθαρμα» του Κώστα Ανδρίτσου, 1963: «Είσαι ένα κάθαρμα κι είμαι μια πόρνη. Είμαι αυτό που σου ταιριάζει και είσαι αυτό που μου αξίζει», με «κάθαρμα» τον Γιώργο Φούντα και «μαρκησία» τη Μάρω Κοντού. Ή μάλλον με κάθαρμα εσένα και πόρνη εμένα – επαρχιώτες και αγράμματοι αμφότεροι.

Οι πομφόλυγες των πάνελ

Κυρία Φοίβη καλό σας χειμώνα.

Παρακολουθώντας σχεδόν καθημερινά, μη έχοντας άλλην ασχολίαν, τα δρώμενα των καναλιών με τα ετερόκλητα πάνελ που αγωνίζονται φραστικά και με ουτοπιστικές θεωρίες να σώσουν τη χώρα μας, συμπεραίνω ότι δύο τινά είναι δυνατόν να συμβούν στον τηλεθεατή. Εάν είναι κάτοχος κάποιου θέματος όσο και ο καθηγητής του, τον φέρουν σε σημείο ώστε να το θέσει υπό αμφισβήτηση. Εάν δε κάποιο άλλο δεν το έχει εμπεδώσει πλήρως να το μετατρέψει σε δίλημμα. Οταν ο ένας χτυπάει στο καρφί ο διπλανός του χτυπάει το πέταλο…. Συγκρούονται επίσης με τέτοιο μένος που οι φούσκες που εξαπολύει ο καθένας τους ούτε δευτερόλεπτα δεν προφταίνουν να πετάξουν, όλοι οι άλλοι μαζί τις σκάζουν και ακούγεται εκείνος ο γνωστός θόρυβος μπαμ και μπουμ. Θέλω να πω και το πιστεύω ότι οι περισσότεροι προσέρχονται στα πάνελ τράβα με και ας κλαίω, προσκεκλημένοι γι’ αυτόν και μόνον τον θόρυβο των σκαμμένων πομφολύγων. Ντόρος να γίνεται και ο λαός ας πνίγεται. Οι περισσότεροι, δε, είναι πολιτικοί. Αυτοί αποφασίζουν ποιοι είναι εκείνοι που τα έκαναν θάλασσα, ποια είναι τα αίτια και πώς θα επανακτήσουμε τον απολεσθέντα γιαλαντζή παράδεισο. Ο καθένας τους χωριστά νιώθει τον εαυτό του σαν τον ΕΝΑΝ που μαζί με το κόμμα του είναι ο σωτήρας που περιμένει ο λαός. Ολοι ενδιαφέρονται για την ευτυχία μας, τους διαφεύγει όμως ότι η ευτυχία είναι σχετική σε κάθε λαό και άτομο. Είναι σχετική με τη δυνατότητα επίλυσης των προβλημάτων τους, ικανοποίηση των ιδεών και επάρκεια των ικανοτήτων τους.

Πρωταγωνιστικό λόγο έχουν και οι παρουσιαστές, που αποκαλούνται και δημοσιογράφοι. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας λαλίστατος και γνώστης βέβαια πολλών με έναν μαχόμενο ρεπόρτερ δημοσιογράφο; Ακουσα παρουσιαστή να κάνει ερώτηση και πριν ο ερωτηθείς βγάλει κιχ να αρχίσει ο ίδιος να απαντά σύμφωνα με τις δικές του πληροφορίες, γνώσεις, ιδέες και προτιμήσεις. Τέλος, αν ίσχυαν οι νόμοι και οι υπαλληλικοί κώδικες που υπάρχουν θεληματικά ξεχασμένοι στα ράφια, δεν θα είχαμε τα κανάλια ολημερίς να ωρύονται με τους αυτόκλητους ταλαιπωρημένους μάρτυρες για αβελτηρία, ωχαδελφισμό, λαμογιές και φακελάκια εναντίον παντός υπαλλήλου…

Ευχαριστώ,
Βασίλης Λαρισαίος

Καλό χειμώνα και σ’ εσένα,
Βασίλη Λαρισαίε

Παραστατικότατος είσαι έτσι όπως περιγράφεις τα μπαμ και μπουμ των πομφολύγων. Αλλά αυτές οι φούσκες τουλάχιστον σπάνε. Κάποιες άλλες που μένουν μετέωρες; Είδα εγώ με τα μάτια μου, σε μεσημεριανή εκπομπή, να τίθεται το τηλεοπτικό κοινό προ του ακανθώδους και κρισίμου για το μέλλον της χώρας ερωτήματος: «Επρεπε ή όχι να φύγει ο Σάκης Αρσενίου από το “Dancing with the stars”;». Και μάλιστα να πληρώσει από σταθερό περίπου ενάμισι και από κινητό δύο ευρώ για να συμμετάσχει στο γκάλοπ. Εδω δεν είναι μία απλή πομφόλυξ αλλά όλη η σαπουνάδα από το μπουγαδόνερο…