Το παιχνίδι γίνεται εφιάλτης

Εμπειρία εκγύμνασης νεαρών επί 15 χρόνια έχει ο Νίκος Σαργκάνης. Γνωρίζοντας με λεπτομέρειες το πρόγραμμά τους, διαπιστώνει εφιαλτικές λεπτομέρειες. «Ολοι οι νεαροί αλλά και οι γονείς αρχίζουν τόσο όμορφα, τόσο αγνά. Λες, εντάξει, αυτοί οι άνθρωποι είναι συνειδητοποιημένοι γι’ αυτό που κάνουν. Δυστυχώς, στην πορεία χαλάνε», περιγράφει ο παλαίμαχος διεθνής γκολκίπερ.

Το ζήτημα της πίεσης εμφανίζεται «όταν στην πορεία το παιδί αρχίζει να κλωτσάει λίγο καλά ή να πιάνει την μπάλα καλά. Αρχίζουν και συγκρίνουν τους παίκτες, ακούν και κανέναν καλό λόγο από τον διπλανό τους κι αρχίζει ο εκκολαπτόμενος ποδοσφαιριστής να κάνει τρεις προπονήσεις ημερησίως».

Οι «προπονήσεις» καθ’ οδόν είναι αφόρητες. «Κάθε φορά που πηγαίνει το παιδί στο γήπεδο ισοδυναμεί με τρεις προπονήσεις. Η μία είναι που τον φέρνει ο γονιός και του λέει στη διαδρομή από το σπίτι μέχρι το αθλητικό κέντρο “πρόσεξε μην κάνεις αυτό, εκείνο και το άλλο”. Στο αθλητικό κέντρο η προπόνηση γίνεται υπό την επίβλεψη του γονιού στην εξέδρα. Το παιδί αισθάνεται το βλέμμα του γονιού. Καθετί που κάνει τον κοιτάζει. Και έπειτα έχουμε την ανάλυση με τα λάθη, όταν επιστρέφουν στον σπίτι. Εκεί χάνεται στην κυριολεξία η μπάλα! Χάνεται το παιχνίδι του παιδιού. Μπαίνει η παράμετρος της πίεσης, η κριτική, και η κατάσταση γίνεται μίζερη για το παιδί».