«Ολοι πιστεύουν ότι ο γιος τους θα γίνει Μέσι!»

Ο πιτσιρικάς με την ασπρόμαυρη φανέλα παίρνει φόρα. Απέναντί του μοναδικός αντίπαλος είναι ο τερματοφύλακας.

Ο νεαρός των ακαδημιών του ΠΑΟΚ εκτελεί το πέναλτι, αλλά αστοχεί. «Τι θα πω τώρα στον μπαμπά;», αναρωτιέται φωναχτά, κλαίγοντας.

Τα όνομα του πρωταγωνιστή του περιστατικού της ιστορίας δεν έχει σημασία. Αυτόπτης μάρτυρας ήταν η ψυχολόγος των ακαδημιών του Δικεφάλου του Βορρά Ειρήνη Ρέρρα, η οποία διαχειρίστηκε την περίπτωση με διάλογο. Τα κλάμα του μικρού εντός του αγωνιστικού χώρου ήταν ένα ήπιο αποτέλεσμα πίεσης που ασκούν πολλοί γονείς στα αθλούμενα παιδιά τους, με στόχο να κατακτήσουν εκείνα τη δόξα και τα χρήματα που ονειρεύονταν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.

Στα κολυμβητήρια οι πιεστικοί γονείς κρατούν χρονόμετρα και μετρούν τις επιδόσεις των παιδιών τους. Οι ίδιοι παρεμβαίνουν και κατά τη διάρκεια της προπόνησης. «Πάμε με ένταση 70%», λέει ο προπονητής. «Δώστα όλα, 100%», ζητούν εκείνοι από την εξέδρα.  

Στα κλειστά γυμναστήρια του μπάσκετ κρατούν ατομική στατιστική ακόμη και στα φιλικά παιχνίδια. Αλλοι αναλαμβάνουν ρόλο αυτόκλητου συνεργάτη του προπονητή του παιδιού τους. Κάνουν σκάουτινγκ, ανακαλύπτουν και παραδίδουν DVD του αντιπάλου της επόμενης αγωνιστικής.

Πασίγνωστο είναι το φαινόμενο της έξτρα ατομικής προπόνησης των φερέλπιδων πιτσιρικάδων με ιδιωτικό γυμναστή σε όλες τις αθλοπαιδιές.

Ο παλαίμαχος άσος του Αρη Γιώργος Σεμερτζίδης έχει δεχθεί κρούση από πατέρα για εγγραφή τέκνου ηλικίας τριών ετών σε ακαδημία ποδοσφαίρου και φυσικά την απέρριψε.

Εχουν καταγραφεί και βίαιες αντιδράσεις πιεστικών γονέων.

«ΞΥΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ» Εμπειρία εκγύμνασης νεαρών καλαθοσφαιριστών από το 1978 σε μικρές εθνικές και στα σωματεία του Αρη, του Νέστορα και των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη έχει ο Νίκος Κεραμεύς: «Αθλητής ήρθε τραυματισμένος με χτυπήματα στο κεφάλι. Οταν τον ρώτησα τι συνέβη, μου απάντησε “έπεσα από τη σκάλα”. Εκ των υστέρων έμαθα ότι τον είχε “περιποιηθεί” ο πατέρας του έπειτα από φιλικό ματς. Τον έριξε κάτω με γροθιές και τον χτύπησε με κλωτσιές στο πρόσωπο, μπροστά στους γονείς των συμπαικτών του, διότι εκτίμησε ότι κάποια χαμένα σουτ κάτω από το καλάθι θα του στοίχιζαν την πρόσκληση στην Εθνική».

Υπερβολική και σπάνια η συγκεκριμένη βίαιη αντίδραση. Υπερβολικά πιεστικός ήταν και ο πατέρας του Χρήστου Ταπούτου, διατυπώνοντας σε εκπομπές λόγου των αθλητικών ραδιοφωνικών σταθμών της Θεσσαλονίκης απόψεις για την τακτική που επέλεγε ο Λευτέρης Σούμποτιτς ως προπονητής του Αρη. Δημόσια κατέκρινε επίσης και τον χρόνο συμμετοχής του γιου του με τη φανέλα των Κιτρίνων.

«Νομίζουν ότι ο γιος τους είναι ο Γκάλης ή ο Μέσι», λέει στα «ΝΕΑ» ο Θόδωρος Ροδόπουλος, ερμηνεύοντας με απλό τρόπο τη συμπεριφορά των πιεστικών γονέων. Ο αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (ΣΕΠΚ) ίδρυσε το πρώτο καμπ αθλοπαιδιάς στην Ελλάδα το 1983.

«Πρόκειται για το μεγαλύτερο πρόβλημα στον τομέα των υποδομών και δεν είναι μόνο ελληνικό», υπερθεματίζει ο Μάκης Σεντελίδης. «Είναι παγκόσμιο πρόβλημα, όπως έχω διαπιστώσει από τις επαφές που είχα με το ποδόσφαιρο και κυρίως ως εκπαιδευτής προπονητών σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εμείς ως Ελληνες έχουμε μεγαλύτερο πρόβλημα: ο γονιός ξέρει τα πάντα: είναι χειρουργός, διαιτητής και γυμναστής», προσθέτει.

Σύμφωνος δηλώνει και ο προπονητής της Εθνικής Κ-15 Θόδωρος Ελευθεριάδης: «Ειδικά στο ποδόσφαιρο υπάρχει υπερβολική πίεση στα παιδιά. Θεωρώ ότι στην παρούσα φάση είναι το σημαντικότερο πρόβλημα στον τομέα των υποδομών».

Σαφώς δεν είναι όλοι οι γονείς πιεστικοί και παρεμβατικοί. Ομως εκείνοι που παρεξηγούν τον ρόλο τους και πιέζουν για να εκπληρωθούν τα όνειρά του μέσω των παιδιών τους δημιουργούν αφόρητα προβλήματα.

ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΑ. Ο Θ. Ελευθεριάδης παρατηρεί: ««Ας πούμε ότι ξεφεύγει ένα ποσοστό γονέων γύρω στο 20%. Δημιουργούν σύγχυση, κομφούζιο και έριδες με τους προπονητές. Πας στο γήπεδο και δεν αισθάνεσαι καλά. Οι πιέσεις και οι υπερβολικές προσδοκίες των γονέων για πρωταθλητισμό από τα παιδιά τους προκαλούν και άλλες συνέπειες. Πολλοί νεαροί σε ηλικία 17-19 ετών σταματούν το ποδόσφαιρο, ειδικά από τις ΠΑΕ. Σήμερα είναι πάρα πολύ συχνό φαινόμενο. Λόγω της πίεσης που έχει δημιουργηθεί, τα παιδιά έχουν αρκετά μεγάλα σχέδια που διαψεύδονται στα 16 τους. Δεν μπορούν όλα τα παιδιά να παίξουν στις ΠΑΕ, με αποτέλεσμα να σταματούν, διότι δεν υπήρξε η υποδομή που θα προέβλεπε ότι ο στόχος του νεαρού ήταν να γίνει ποδοσφαιριστής και να χαίρεται».