Αναζητώντας υπαρξιακό βάθος

Ο Κόου εμφανώς δεν πιστεύει πια στην καθαρτήρια λειτουργία του χιούμορ, όπως ίσως κανένας μας δεν πιστεύει πια στην πραγμάτωση της όποιας ουτοπίας – άντε, το πολύ πολύ σ’ ένα κάπως υποφερτό μέλλον. Ούτως εχόντων των πραγμάτων οι φανταστικές αναπαραστάσεις του πραγματικού κόσμου όπου ζει πρόσκαιρα ο Τόμας δεν του προσφέρουν παρά μόνο χλιαρές αναμνήσεις, αν και λειτουργούν ως τελετουργικά, ονειρικά τοπία, όπως περίπου οι στοιχειωμένες εξοχές στον Σαίξπηρ ή οι ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις στον Γούντι Αλεν. Γι’ αυτό και στο τελευταίο τέταρτο του βιβλίου ο τόνος αλλάζει, γίνεται ελεγειακός και η καρτουνίστικη φιγούρα του Τομ αναζητεί, πολύ αργά, το υπαρξιακό της βάθος.