Eπόμενη στάση: Βερολίνο

Η στατιστική ήταν πάντα με το μέρος της Huffington Post. Δεν είναι μόνο τα 1.600 συνολικά ρεπορτάζ, σχόλια και ειδησάρια που ανεβαίνουν καθημερινά στην ιστοσελίδα. Ούτε οι 400 άνθρωποι που εργάζονται στον σκληρό πυρήνα της διαδικτυακής εφημερίδας. Είναι και οι εννιά πλέον χώρες στις οποίες έχει επεκταθεί το πείραμα της Αριάνα Χάφινγκτον. Μετά τον Καναδά, τη Μ. Βρετανία, την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γαλλία και τις χώρες του Μάγρεμπ (Μαρόκο, Τυνησία, Αλγερία), η Huffington Post επιχειρεί το επόμενο μεγάλο άλμα στη Γηραιά Ηπειρο επιλέγοντας το επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων: τη Γερμανία της Ανγκελα Μέρκελ και των επίδοξων συμμάχων της.

Για την περίσταση μετονομάζεται σε huffington.de και φιλοδοξεί να πλασαριστεί σε μια καλή θέση απέναντι στα μεγαθήρια της ενημέρωσης, όπως ο «Spiegel», η «Bild» και η «Welt». Οι επιδόσεις στην αμερικανική ενδοχώρα έχουν δώσει ήδη το μέτρο των δυνατοτήτων της. Το 2012 ο μέσος όρος επισκεπτών στις σελίδες της έφτασε τα 60 εκατομμύρια, μία θέση κάτω από το κυρίαρχο CNN (62 εκατ., σύμφωνα με το ειδικό βαρόμετρο comScore Media Metrix). Πιο κάτω φιγουράρισαν οι όμιλοι του NBC (57 εκατ.), του CBS (40), του Fox (31) και των «New York Times» (29).

ΨΑΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Η συνταγή της επιτυχίας είναι γνωστή τα τελευταία οκτώ χρόνια: οι «πρώτες ύλες» της Huffington Post είναι οι ειδήσεις που ψαρεύει σε άλλες ιστοσελίδες για να τις λανσάρει στη συνέχεια με άλλο τίτλο και ένα ελαφρύ ρετουσάρισμα (και κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μας ο όρος aggregation). Μόλις την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, η μάλλον βαρετή είδηση ότι οι Ρεπουμπλικανοί εμπιστεύονται τον Τεντ Κρουζ, υπεύθυνο για την ήττα στο Καπιτώλιο, πέρασε στην Huffington Post ως εξής: «Οι Ρεπουμπλικανοί τον αγαπούν ακόμη και μετά το λουκέτο – οι υπόλoιπες ΗΠΑ καθόλου». Λεπτομέρεια: στη διπλανή στήλη με τα «ανορθόδοξα» ειδησάρια υπήρχε ο ευφάνταστος τίτλος «Τα καλύτερα στοιχειωμένα σπίτια της Αμερικής».

Είναι ακόμη τα κομμάτια που της δίνουν δωρεάν οι 30.000 (!) μπλόγκερ με τους οποίους συνεργάζεται και οι εξειδικευμένοι γραφιάδες της πιάτσας, οι οποίοι βρίσκουν πεδίον δόξης λαμπρόν για να εντυπωσιάσουν με τις γνώσεις τους πάνω σε συγκεκριμένα αντικείμενα. Και, τέλος, κανείς δεν είπε ότι η HuffPo (όπως έχει περάσει το πατενταρισμένο «παρατσούκλι» της) δεν παράγει τα δικά της, αποκλειστικά ρεπορτάζ, με τη βοήθεια μάλιστα μίας υπηρεσίας που έχει βελτιώσει στον μέγιστο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι μηχανές αναζήτησης. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κάποιος και το εξαιρετικό τμήμα των social media, που ανεβάζει στο twitter και το facebook χτυπήματα κάθε 56 δευτερόλεπτα («σε βαθμό εκνευριστικό», όπως έγραψε ένας χρήστης), το παζλ συμπληρώνεται.

ΚΡΙΤΙΚΗ. Δεν είναι πάντως μια νίκη χωρίς κριτική για την Αριάνα Χάφινγκτον, η οποία πέρυσι παραχώρησε την HP στον κολοσσό AOL έναντι 315 εκατομμυρίων δολαρίων. Ηδη οι New York Times έχουν επικρίνει την τακτική να αθροίζονται οι επισκέψεις στην ιστοσελίδα με εκείνες της AOL, που αντιστοιχούν στο 30% της επισκεψιμότητας. Αλλά και ο Ματίας Ντόπφνερ, διευθύνων σύμβουλος του παντοδύναμου εκδοτικού ομίλου Axel Springer υποδέχθηκε την HuffPo στη Γερμανία με στέρεα – όπως και να το δει κανείς – επιχειρήματα: «Οταν θα χρεώνουν τους αναγνώστες για το περιεχόμενο το οποίο διαβάζουν και όταν θα πληρώνουν τους δημοσιογράφους τους, τότε θα αποτελέσουν έναν τέλειο κόσμο».

Από τις διαφημίσεις στο Πούλιτζερ
Η Huffington Post ιδρύθηκε από τους Αριάνα Χάφινγκτον, Κένεθ Λίρερ, Αντριου Μπράιτμπαρτ και Τζόνα Περέτι. Αρχισε τη λειτουργία της στις 9 Μαΐου του 2005, έχοντας τότε ως κύριο ανταγωνιστή το Drudge Report. Από το 2011, οπότε η AOL αγόρασε την ιστοσελίδα, η Χάφινγκτον εργάζεται ως διευθύντρια στον όμιλο Τhe Huffington Post Media Group. Το 2012 η Huffington Post έγινε το πρώτο ψηφιακό μέσο των ΗΠΑ, με διαφημιστικό περιεχόμενο, που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ (για τη σειρά ρεπορτάζ του Ντέιβιντ Γουντ σχετικά με τη ζωή βετεράνων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν).