Η περιπέτεια του γυναικείου οργασμού

Ο μεγάλος χαμένος στη μελέτη της γυναικείας σεξουαλικότητας είναι σύμφωνα με τον Ντάνιελ Μπέργκνερ ο οργασμός, αφού οι επιστήμονες μέχρι τώρα αποτύπωναν στις έρευνές τους μόνο τα προφανή στοιχεία με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σαφείς αναλύσεις για τη λειτουργία του. «Παρ’ όλες τις δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης, η φαινομενικά απλή ερώτηση ανατομίας, εάν υπάρχει σημείο G, παραμένει αναπάντητη», αναφέρει στο βιβλίο του ο δημοσιογράφος.

Η αρχή του «κακού» εντοπίζεται στις αρχές του 16ου αιώνα, όταν οι βιολόγοι της εποχής άρχισαν να μελετούν τη λειτουργία του ωαρίου. Από τότε οι επιστήμονες ενδιαφέρθηκαν περισσότερο να μάθουν πώς συντελείται η αναπαραγωγή στον άνθρωπο παρά η ερωτική συνεύρεση. Κάποιοι γιατροί μάλιστα στα βιβλία τους έφτασαν στο ακραίο σημείο να γράψουν ότι οι κυρίες  δεν διέθεταν καθόλου ερωτική επιθυμία και ο οργασμός ήταν άγνωστη γι’ αυτές λέξη.

Ο μοναδικός γιατρός, ο Ολλανδός Ρενιέ ντε Γκραφ, που ασχολήθηκε με τη γυναικεία λίμπιντο,  έκανε λόγο πρώτη φορά για το σημείο G. Για να καθοριστεί ωστόσο η σημασία του κατά τη σεξουαλική επαφή, έπρεπε να περάσουν τρεις αιώνες. Συγκεκριμένα, έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 1952, οπότε ο γερμανός γυναικολόγος Ερνστ Γκράφενμπεργκ όρισε το σημείο αυτό σαν «μια ιδιαιτέρως ερωτογενή ζώνη στα εσωτερικά τοιχώματα του κόλπου και κατά μήκος της ουρήθρας». Εκεί που εδραιώθηκε ωστόσο, στις συνειδήσεις όλων και σταμάτησε ο γυναικείος οργασμός να είναι… ριγμένος ήταν το 1982 στο μπεστ σέλερ βιβλίο «Το σημείο G και άλλες ανακαλύψεις σχετικά με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα». Το έργο των Αλις Καν Λαδάς, Μπέβερλι Ουίπλ και Τζον Ντ. Πέρι, αρχικά αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από τον ιατρικό κόσμο αλλά σταδιακά έγινε αποδεκτό. Αλλωστε, ακολούθησε κι αυτό τη μέχρι τώρα πορεία της καθιέρωσης της «γυναικείας εκσπερμάτισης» στη σφαίρα της επιστήμης: ανακάλυψη, άρνηση, παρατεταμένη απόκρυψη και τελικά αποδοχή.