ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Δικαιώματα και οικογένεια

Χρίστος Καλλίτσης

Υπάρχουν πολλοί απατεώνες που εξειδικεύονται στην ενδοοικογενειακή βία ή και την εξαπάτηση. Παραβιάζονται δικαιώματα, ελευθερίες, οικονομικές συμφωνίες και δεσμεύονται περιουσιακά στοιχεία πολλών ανθρώπων από συγγενείς τους που τους εξαπατούν με ύπουλες μεθόδους. Δημιουργούνται πλασματικές ενδοοικογενειακές πλειοψηφίες, οι οποίες καταργούν την ισότητα μεταξύ των μελών μιας οικογένειας και συμμετέχουν σ’ ένα ενδοοικογενειακό πλιάτσικο.

Οι θύτες συγγενείς ομαδοποιούνται κάτω από έναν αρχηγό και τιμωρούν το θύμα, συγγενικό τους πρόσωπο, σαν να ήταν δικαστές. Ετσι η οικογένεια αποκτά ρόλο παραθεσμικό. Οι «ποινές» είναι συνήθως ψυχολογική και σωματική βία και οικονομικός στραγγαλισμός μέχρι τελικής υποταγής – πτώσης του θύματος.

Ο συγγενής θύτης, ο οποίος συκοφαντεί, εκβιάζει, απειλεί, εξαπατά συγγενή του έχει επιπλέον ευθύνη γιατί καταπατά τη συνθήκη αλληλοβοήθειας, η οποία διέπει τον θεσμό της οικογένειας. Η άσκηση ψυχολογικής βίας και η εξαπάτηση μεταξύ συγγενών είναι ζητήματα που σπάνια θίγονται αλλά είναι περισσότερο συχνά απ’ όσο νομίζουμε. Μπορούν να περιοριστούν και έτσι ο πολιτισμός και η κοινωνική ευημερία να εδραιωθούν.

Απαιτείται μηδενική ανοχή σε όσους ασκούν ενδοοικογενειακή βία. Δικαίωση το θύμα ενδοοικογενειακής βίας βρίσκει πιθανότατα μέσα από διαρκή αγώνα. Οταν αγωνίζεσαι, έχεις σχεδόν πάντα δίπλα σου συναγωνιστές. Υπάρχουν συνάνθρωποι, υπάρχουν πολλά θύματα ενδοοικογενειακής βίας που προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους και το πετυχαίνουν.

Το να βρεθείς αντιμέτωπος με συγγενείς που ενεργούν εναντίον σου είναι μια δυσάρεστη πραγματικότητα, την οποία οφείλεις να ανατρέψεις. Τα προβλήματα που εντοπίζονται λύνονται. Δύσκολο μεν, εφικτό δε.

Φαινόμενα ελληνικού παραλογισμού

Δημήτριος Μαυραειδόπουλος

ΑΘΗΝΑ

Πάνω από τέσσερα χρόνια ο μείζων πληθυσμός αυτής της χώρας βιώνει το δράμα εκείνο του ναυαγού που πλέει ανοιχτοπέλαγα χωρίς σωσίβιο και πυξίδα να βρει στεριά, κι από την άλλη μια νομενκλατούρα που δεν δέχεται να φυράνει ούτε γραμμάριο. Για του λόγου το αληθές επισημαίνουμε κάποια φαινόμενα από την τρέχουσα πραγματικότητα.

Καλά καλά δεν στέγνωσε το μελάνι από τις πρόσφατες αυξήσεις της ΔΕΗ για την πράσινη ενέργεια και ήρθε η σειρά μιας άλλης ΔΕΚΟ να κάνει παράλογες αυξήσεις. Μιλάμε για τα ΕΛΤΑ, που προέβησαν σε αυξήσεις στα τέλη πάνω από 15%. Αυτό έγινε εκ του πονηρού τέλος Αυγούστου που ο κόσμος ακόμα έλειπε. Οι αυξήσεις αυτές επιβαρύνουν το προϊόν και κατ’ επέκταση τον καταναλωτή.

Παράλληλα, βασικά ΑΕΙ παραμένουν για δεύτερο μήνα κλειστά εις πείσμα της Πρυτανείας και του διοικητικού προσωπικού για να μην πειραχθεί κανένας από τους περίσσιους που διόρισε το σύστημα προκειμένου να βολέψει τους ημετέρους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποια παιδιά θα καθυστερήσουν να πάρουν τα πτυχία, γιατί ούτως ή άλλως στα αζήτητα της αγοράς θα μείνουν, αλλά ότι πονάνε εκείνους τους γονείς που στερούνται τα πάντα για να πληρωθούν ενοίκια κι άλλα έξοδα των παιδιών τους.

Τρομάζω και με την ιδέα του νόμου περί δήμων που τους δίνει το δικαίωμα όταν δεν βγαίνει ο προϋπολογισμός να το ανακυκλώνουν στους δημότες. Και τότε ποιος ο λόγος για περιορισμό οποιασδήποτε σπατάλης; Απαλλάσσονται οι διαχειριστές του δήμου ή θα περιμένουν οι δημότες να τους τιμωρήσουν στις επόμενες εκλογές;

Ενίστανται επίσης γιατί ο υπουργός Οικονομικών κ. Στουρνάρας έβαλε χέρι στις χιλιάδες νόμιμες – παράνομες οφσόρ εταιρείες και χάλασε τη βόλεψη συμπολιτών μας που είχαν ιδρύσει μια τέτοια εταιρεία σε έναν φορολογικό παράδεισο και δήλωναν βίλες, κότερα, σαλέ και λιμουζίνες εις βάρος του ελληνικού λαού. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν ούτε ένα ένσημο εκτός Ελλάδας.

Πολυεθνικές εταιρείες ενοχλούνται γιατί το ελληνικό κράτος τις ελέγχει ώστε να μην μπορούν να πουλούν τα προϊόντα τους απροκάλυπτα ακριβότερα από άλλες χώρες της Ευρώπης. Αυτό πάλι που θα ήθελε να γνωρίζει ο πολίτης και ιδιαίτερα ενάμισι εκατομμύριο ανέργων είναι γιατί τα ονόματα της λίστας Λαγκάρντ δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα.

Τουρισμός
και Αυτοδιοίκηση

Παναγής Γερασιμάτος

Προτεραιότητα σε έργα σχετικά με τον τουρισμό δεν υπήρχαν και εξακολουθούν να μην υπάρχουν. Στα νησιά, όχι βεβαίως στην πόλη του νησιού, αλλά στα αραιοκατοικημένα με λιγοστούς μόνιμους κατοίκους τουριστικά χωριά, εκεί όπου όμως εισπράττει το κράτος, τα έργα είναι ανύπαρκτα, αν και τα ζητούν, τα ψάχνουν οι τουρίστες! Μεταξύ των άλλων, π.χ., ο πεζοπορικός τουρισμός, οι οικοτουριστικές διαδρομές, τα πανέμορφα σκιερά μονοπάτια. Που υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια; Αναξιοποίητα!

Επιτέλους θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.  Υπάρχουν χιλιάδες πάρεδροι (πρώην πρόεδροι κοινοτήτων) από το πρόγραμμα «Καλλικράτης» σε όλη τη χώρα οι οποίοι ανήκουν στους κομματικούς στρατούς. Ενα ποσοστό από τους παρέδρους δεν μένουν στο χωριό τους αν και είναι εκλεγμένοι από εκεί. Υπάρχουν πολλοί που ενδιαφέρονται για το χωριό τους χωρίς να θέλουν να πληρωθούν. Οπως οι επικεφαλής και τα μέλη κάποιων. Προτείνω οι πάρεδροι στα χωριά να είναι άμισθοι, να μην εκλέγεται μόνο ένας αλλά να εκλέγονται τρεις έως έξι ακόμη, αναλόγως τους ψηφίσαντες. Διότι ο ένας εκλέγεται έχοντας μεγάλο σόι, ο δεύτερος επειδή έχει κομματικές προσβάσεις κ.λπ., οπότε μέσα από τους περισσότερους θα βρεθεί και κάποιος που θα προσπαθήσει να παρουσιάσει τα προβλήματα της περιοχής του, να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις αλλά κυρίως να αναδείξει τον πλούτο του τόπου του.

Το συμφέρον των κατοίκων του κάθε νησιού είναι να υπάρχει ένας ενιαίος δήμος για λόγους οικονομίας, προτεραιότητα των έργων υποδομής, αλλά και τουριστικής προβολής. Οσο για το θέμα της καθαριότητας, πρέπει να εφαρμοστεί ο εθελοντισμός με κίνητρα. Οπως γίνεται σε άλλες προοδευμένες χώρες. Θα μπορούσε αυτό να γίνει, με κάποιο τρόπο, όπως να μη φορολογούνται τα υπόγεια και βοηθητικοί χώροι του σπιτιού στα χωριά και να μη συμπεριλαμβάνονται στα δημοτικά τέλη των δήμων, σε όσους συμμετέχουν στην καθαριότητα.

Το ισχύον σύστημα διαιωνίζει τη στασιμότητα, τον ωχαδερφισμό, την παλαιοκομματική κουλτούρα, τη διαπλοκή, το κατεστημένο και όχι τη συνεργασία, τη συνεννόηση και την πρόοδο.

Λειτουργία δημόσιων υπηρεσιών

Ανάργυρος Παπακυριακόπουλος

ΟΜΙΛΟΣ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Εχουμε καταγγελίες από μέλη μας για την απαράδεκτη συμπεριφορά προς τους πολίτες, υπαλλήλων των κεντρικών γραφείων του ΟΠΑΔ (Ηπείρου 38, Αθήνα). Οι συνταξιούχοι περιμένουν ώρες επί ωρών για απογραφή προστατευόμενων μελών. Οι υπάλληλοι του γραφείου της απογραφής μόνο ξύλο δεν δίνουν στους ταλαίπωρους ηλικιωμένους συνταξιούχους. Φωνάζουν, πετούν τα διάφορα δικαιολογητικά και βιβλιάρια.

Δύο μέλη μας θεώρησαν σωστό να διαμαρτυρηθούν στη διευθύντρια διοικητικού. Επί πέντε λεπτά χτυπούσαν την πόρτα αλλά δεν άκουσαν «εμπρός». Οταν δε την άνοιξαν, η διευθύντρια μιλούσε στο τηλέφωνο επί προσωπικού θέματος τουλάχιστον για 20 λεπτά. Οταν οι ταλαίπωροι συνταξιούχοι διατύπωσαν το παράπονό τους, η απάντηση ήταν: «Τι να σας κάνω, κύριοι; Το προσωπικό δεν επαρκεί και εξυπηρετούμε τους πολίτες με φοιτητές των ΤΕΙ που κάνουν πρακτική εξάσκηση».

Η διευθύντρια, επί έξι ώρες που περίμεναν μέλη μας, δεν έκανε τον κόπο να ελέγξει την πορεία της απογραφής και να κάνει υποδείξεις για ευπρεπή συμπεριφορά στους υπαλλήλους. Εκτός των άλλων, η επιφάνεια των χώρων αναμονής και τα καθίσματα είναι ελάχιστα μπροστά στον μεγάλο αριθμό των πολιτών που προσέρχονται. Ηρωες λοιπόν οι ηλικιωμένοι συνταξιούχοι.

Ελλάδα και αλτρουισμός

Αντώνης Ν. Βενέτης

Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ανεύρον εις «Το Βήμα» της 3-5-1953 επιστολή ιταλού στρατιώτη αιχμαλωτισθέντος εις τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940, τραυματισθέντος και νοσηλευθέντος εις τα νοσοκομεία της εμπόλεμης Ελλάδας. Η επιστολή αυτή εδημοσιεύθη το πρώτον εις το εβδομαδιαίο περιοδικό «Τempo», τη μετέφρασε εκ της ιταλικής ο καθηγητής Γ.Π. Στεριώτης και την αναδημοσίευσε «Το Βήμα» της παραπάνω ημερομηνίας. Εκ της αναγνώσεώς της αναδεικνύεται μια Ελλάδα γενναιόδωρη ακόμη και εις τους εχθρούς της, γεμάτη ανθρωπισμό και αλτρουισμό. Η επιστολή έχει ως ακολούθως:

«Γένοβα 12-2-1953

Αξιότιμε κ. Διευθυντά,

Θα σας παρακαλούσα να δημοσιεύσετε στο “Tempo” όσα με λίγα λόγια εκθέτω. Στις 18 Δεκεμβρίου 1940 αιχμαλωτίστηκα από τους Ελληνες, προσβεβλημένος από κρυοπαγήματα και σταδιακά ακρωτηριάστηκα στα κάτω άκρα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Αθηνών, γιατί προσεβλήθην επιπλέον από γάγγραινα.

Είχα την ευτυχία να εγχειρησθώ από τον έξοχο γιατρό Βίκτωρα Φουρναράκη, που με έγκαιρη αποτελεσματική επέμβαση κατόρθωσε να με σώσει. Τα καλά και ενθαρρυντικά του λόγια μ’ έκαναν να ξαναποκτήσω τη χαμένη μου πίστη στη ζωή, διατήρησα δε απ’ αυτόν μια ανάμνηση όλων ως υποχρέωση.

Γύρισα στην πατρίδα μου την 21η Μαρτίου 1941 με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη για τον καλό γιατρό. Δώδεκα χρόνια ζητούσα να μάθω νέα του και τέλος χάρις στο ενδιαφέρον του προξένου της Ιταλίας στας Αθήνας, κατόρθωσα να πάρω τη διεύθυνσή του στην Ελλάδα, στη Χίο.

Τώρα μέσω του εβδομαδιαίου περιοδικού σας σάς παρακαλώ να φέρετε στη δημοσιότητα τις πιο θερμές μου ευχαριστίες στον γιατρό Βίκτωρα Φουρναράκη και να εκφράσετε την ευγνωμοσύνη μου για όσα έκαμε τόσο για μένα ειδικά όσο και για όλους τους συναδέλφους μου της αιχμαλωσίας.

Mario Chiani»