[Αναλυση] Η μοίρα του Σίσυφου απειλή για την Ελλάδα

Είναι η Ελλάδα ένας Σίσυφος που σπρώχνει την πέτρα του χρέους στον ανήφορο για να τη δει να ξαναγυρίζει πίσω; Ή μήπως – με όρους όχι αρχαίας μυθολογίας αλλά πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας – υπάρχει κίνδυνος να επαναληφθεί κάτι που ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια;

Εξηγούμαστε: στην Αθήνα φθάνουν πληροφορίες από την Εσπερία ότι υπάρχουν σκέψεις η συζήτηση για το ελληνικό χρέος να μετατεθεί για μετά τις ευρωεκλογές! Γιατί; Διότι η πρόσφατη εμπειρία των γερμανικών εκλογών με την άνοδο των αντιευρωπαϊστών – κι ας μην μπήκαν στη Βουλή – καθώς και η φόρα της Ακρας Δεξιάς σε βόρειες χώρες που είναι μονίμως εναντίον μας στα ευρωοικονομικά fora – όπως η Ολλανδία! – έχουν δημιουργήσει ένα αόρατο πλην ισχυρό λόμπι. Ενα λόμπι που γεωγραφικά ταυτίζεται, κυρίως, με τις βόρειες χώρες. Ολοι αυτοί θεωρούν ότι μία ακόμη διευθέτηση του ελληνικού χρέους – η πέμπτη μετά τον Ιούνιο και τον Οκτώβριο του ’11, καθώς και τον Φεβρουάριο και τον Δεκέμβριο του ’12 – θα είναι βούτυρο στο πολύσπορο μαύρο ψωμάκι όλων εκείνων των ακραίων ή και όχι τόσο ακραίων Δεξιών που λένε ότι ο φορολογούμενος του Βορρά είναι μετρημένος και υφίσταται θυσίες προκειμένου να διασώζονται κάθε τόσο οι άσωτοι Νότιοι. Φαίνεται ότι η μουσική αυτή παρασκηνίου έχει αρχίσει να επηρεάζει και την Ανγκελα Μέρκελ.

Δεν είναι καλή είδηση για την Ελλάδα. Και δεν είναι κάτι που θα κάνει εύκολη τη ζωή αυτής της κυβέρνησης. Ισα ίσα που επαναφέρει τη σκιά ενός πρόσφατου εφιάλτη. Οι γερμανοί  το 2010-11 είχαν καθυστερήσει τη διάσωση της Ελλάδας – κι ας ούρλιαζε ο Σαρκοζί – παίρνοντας τα ελάχιστα δυνατά μέτρα διότι δεν ήθελαν να χαλάσει το κλίμα για τους Χριστιανοδημοκράτες στις τοπικές εκλογές σε διάφορα κρατίδια. Η λίστα προτεραιοτήτων της Μέρκελ ήταν σαφής: Πρώτα, να σωθεί η ευρωζώνη. Υστερα, να μη χαθούν οι εκλογές του 2013. Τέλος, να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Φαίνεται πως η νοοτροπία αυτή – καταστροφική σύμφωνα με τους ευρωπαϊστές – επανέρχεται. Κάτι που έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες.

Πρώτον, παρατείνει χρονικά τη δημόσια συζήτηση για το τι θα γίνει με το ελληνικό χρέος, με βασικούς αντιμαχόμενους το ΔΝΤ και το Βερολίνο. Η διαφορά απόψεων, με το ΔΝΤ να θέλει και ονομαστικό κούρεμα που οι Γερμανοί αποκλείουν, δημιουργεί αβεβαιότητα η οποία λειτουργεί εις βάρος μας. Αφήστε που η Ελλάδα μετατρέπεται σε τζιτζίκι σε έναν καβγά ελεφάντων, σύμφωνα με την αγαπημένη διατύπωση –  που εκφέρεται όμως μόνο κατ’ ιδίαν! – κορυφαίου πολιτειακού παράγοντα.  

Δεύτερον, αυξάνει την πίεση επάνω στην κυβέρνηση που καλείται να ισορροπήσει μεταξύ δημοσιονομικού κενού για το ’14, χρηματοδοτικού κενού για το ’14-15 ή και ’16 και αναδιάρθρωσης του χρέους ώστε να έχουμε ομαλοποίηση μετά το 2020. Η πίεση αυτή είναι πρωτίστως πολιτική όπως φαίνεται κι από τα τροχιοδεικτικά μεταξύ Στουρνάρα και Τόμσεν για τα «οριζόντια μέτρα» που δεν θέλει να πάρει η κυβέρνηση. Φαίνεται όμως κι από την περπατησιά που έχει ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον αρχηγό του να δείχνει όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχει μια διάσταση που τα σχετικοποιεί όλα αυτά – ή μάλλον που επιστρέφει την πίεση στους Γερμανούς. Αυτή έχει να κάνει με το διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Με μεγάλους παίκτες να έχουν πάρει θέση σε χρηματιστήριο και ομόλογα, αλλά και να θέλουν μπουν στις τράπεζες ή στην πραγματική οικονομία, η καθυστέρηση θα προκαλέσει αντιδράσεις. Η προσέλκυση επενδυτών είναι προσωπικό στοίχημα του Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει κάνει αμέτρητα ραντεβού με ξένους εδώ ή στο εξωτερικό. Αυτά δεν έχουν αποδώσει μόνο γιατί αυτοί σκέπτονται Ελλάδα. Αλλά και γιατί αποτελούν έναν παράγοντα που μπορεί να δράσει υπέρ ημών. Ακόμη κι αν δεν φέρει νωρίτερα τη συζήτηση για το χρέος – αφού όταν οι Γερμανοί όταν τα στυλώνουν, δύσκολα μετακινούνται – θα δημιουργήσει την προσμονή μιας καλής λύσης. Κι αυτό κακό δεν είναι.