Η ζωή είναι γυναίκα

Είκοσι πέντε Βρετανίδες που βγήκαν νικήτριες στη μάχη με τον καρκίνο γδύνονται  μπροστά στον φωτογραφικό φακό και μοιράζονται τις σκέψεις τους πριν από την επέμβαση. Η Παγκόσμια Ημερα Κατά του Καρκίνου του Μαστού που γιορτάζεται την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου είναι μια καλή ευκαιρία για να τις ακούσουμε

«Θέλω να διώξω τον φόβο μακριά», αποκρίνεται ευθέως στον δημοσιογράφο των βρετανικών «Σάντεϊ Τάιμς» που τη ρωτάει γιατί στα 58 της πήρε την απόφαση να μιλήσει για την πιο γενναία απόφαση της ζωή της, βγάζοντας τα ρούχα της. Η Γουέντι Γουάτσον από το Ντέρμπισαϊρ της Αγγλίας, ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε τη δημιουργία ενός ημερολογίου με μοντέλα ημίγυμνες γυναίκες που ήταν φορείς του μεταλλαγμένου γονιδίου BRCA και που έχουν υποβληθεί σε προληπτική μαστεκτομή για την αποφυγή εμφάνισης καρκίνου, έχει έναν βασικό στόχο: να συγκεντρώσει 35.000 ευρώ προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί η τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης γυναικών που έχουν ή πρόκειται να βρεθούν κάποια στιγμή στη ζωή τους στη θέση της. Μια γραμμή που από το 1996, όταν δημιουργήθηκε, μέχρι και σήμερα έχει δεχθεί πάνω από 200.000 ερωτήσεις και έχει σώσει τη ζωή περισσοτέρων από 8.000 γυναικών.

Το δίλημμα «προληπτική μαστεκτομή ή όχι» η Γουέντι Γουάτσον το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Η αποστολή άλλωστε που ανέλαβε το 1991, όταν επιβεβαίωσε με εξετάσεις ότι έφερε το μεταλλαγμένο γονίδιο, ήταν διπλή και μεγάλης σημασίας, τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένειά της. Από τη μία  έπρεπε να πείσει τους διστακτικούς γιατρούς να τη χειρουργήσουν προτού ο καρκίνος κάνει την εμφάνισή του και από την άλλη τη μόλις 24 χρονών τότε κόρη της Μπέκι να προχωρήσει και εκείνη σε επέμβαση. Από το BRCA άλλωστε είχαν χάσει ήδη πολλούς συγγενείς τους.

«Η εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο. Γνωρίζω πολλές γυναίκες που δεν έχουν το ψυχικό σθένος να κάνουν την επέμβαση», σχολιάζει η 31χρονη σήμερα Μπέκι που ποζάρει και αυτή στο ημερολόγιο υπερήφανη περισσότερο από ποτέ για την πιο ελκυστική εμφάνιση που έχει χάρη στα εμφυτεύματα στήθους. «Μεγάλωσα στην οικογένειά μου με τον καρκίνο να είναι κυρίαρχο θέμα συζήτησης. Εντοπίσαμε άλλωστε το γονίδιο σε μια προγιαγιά μου, έξι γενιές πίσω από τη δική μου, που πέθανε από καρκίνο του στήθους το 1849. Πάντα το κουβεντιάζαμε στην οικογένειά μου, γι’ αυτό και ποτέ δεν τον φοβήθηκα», σημειώνει η Μπέκι που μεγαλώνει την εννιάχρονη κόρη της με τέτοιον τρόπο ώστε να μάθει από τώρα να συνυπάρχει με την ιδέα εμφάνισης της ασθένειας.

Η Αμάντα Μπουρούς, από την άλλη, παραδέχεται πως δεν αντιμετώπισε με το ίδιο ψυχικό σθένος την κατάσταση της υγείας της. Τουλάχιστον στην αρχή. Ο φόβος κυριάρχησε από την πρώτη στιγμή στις σκέψεις της. «Οταν έγινε η διάγνωση, δεν μπορούσα να συμφιλιωθώ με την ιδέα του χειρουργείου. Θεωρούσα πως ήταν μια πολύ βάρβαρη διαδικασία στην οποία έπρεπε να  υποβάλω τον εαυτό μου. Κάποιοι γιατροί μάλιστα με απέτρεπαν. Μου έλεγαν πως δεν χρειαζόταν να περάσω κάτι τέτοιο», θυμάται η Αμάντα από το Ανατολικό Εσεξ που δέχτηκε με μεγάλη χαρά να φωτογραφισθεί για το ημερολόγιο (θα πωλείται μέσω της ιστοσελίδας www. Brcababes.com προς 12 ευρώ).

«Ηθελα να δείξω με τον τρόπο μου στις υπόλοιπες γυναίκες ότι η επέμβαση δεν είχε καμία σχέση με τη βάρβαρη διαδικασία που εγώ φοβόμουν. Πλέον πηγαίνω διακοπές και φοράω άφοβα μπικίνι, αφού τα σημάδια δεν φαίνονται. Δείχνω τόσο όμορφη όσο παλιά, αν όχι καλύτερη. Δεν θεωρώ ότι είμαι γενναία ηρωίδα. Ελπίζω όμως το ημερολόγιο να δώσει έμπνευση και δύναμη σε κάποιους ανθρώπους».

Εξίσου φοβισμένη και ανήσυχη ήταν και η Ρέιτσελ Γουάιτ. Ανακάλυψε άλλωστε πως η οικογένειά της έφερε το μεταλλαγμένη γονίδιο την ίδια ημέρα που η αδελφή της εντόπισε στο στήθος της έναν ύποπτο όγκο και η εξαδέλφη της διαγνώστηκε με καρκίνο του στήθους.

«Οταν μου είπε ο γιατρός πως έχω το BRCA χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο χρόνια ώσπου να πεισθώ να χειρουργηθώ», αναφέρει η  Γουάιτ που φοβόταν τη διπλή μαστεκτομή κυρίως για ψυχολογικούς λόγους. «Δεν είμαι ματαιόδοξη. Φοβόμουν όμως τι θα σκεφτόταν ο σύζυγός μου. Θα εξακολουθούσε άραγε να κρυφοκοιτάζει όταν κάνω μπάνιο; Δεν εκμυστηρεύθηκα αυτή τη σκέψη μου ποτέ σε κάποιον άλλον. Αυτός όμως ήταν ο μεγαλύτερος φόβος μου», καταλήγει η 41χρονη Βρετανίδα.