Ο Κόντογλου και το ταξίδι στο Παρίσι

«Το 1927, ήδη μαθητής του Πολυτεχνείου, που αργότερα ονομάστηκε Ανώτατη Σχολή Καλών τεχνών, πήγα να γνωρίσω τον Κόντογλου. Είχα πάρει μαζί μου να του δείξω μερικές ακουαρέλες και σχέδια. Με αποπήρε και μου ‘πε καθαρά ότι τον απογοήτευσα: “Νόμιζα ότι ήσουν λαϊκό παιδί που σχεδιάζει καράβια και καραγκιόζηδες. Και βλέπω ένα πληροφορημένο παιδί που ξεσηκώνει τα φιγουρίνια του Παρισίου”. Είχε καταρρακώσει όλη την αστική μου υπερηφάνεια, που δεν ήταν και πολύ στέρεη», θυμόταν ο Γιάννης Τσαρούχης. Και ενώ τελικά γίνεται μαθητής και βοηθός του, παρακολουθούμε πώς μαθαίνει να υφαίνει σχέδια από εκθέματα του Μουσείου Μπενάκη από την ίδια την Εύα Πάλμερ -Σικελιανού, πώς με τις 10.000 δρχ. που πήρε για τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης «Κυρία δε με μέλλει» με την Κοτοπούλη ταξίδεψε για το Παρίσι, πώς γνώρισε τον Τεριάντ και πώς έγραψε σουρεαλιστική ποίηση. «Το Παρίσι υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο για μένα, αλλά είχα μια εξαιρετική καθηγήτρια, τη μοναξιά μου», έλεγε. Το ταξίδι τελειώνει με την επιστροφή του από το Παρίσι και την κήρυξη του πολέμου το 1940, που σηματοδοτεί και στροφή στη ζωγραφική του. Το δεύτερο μέρος (1940-1989) θα παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο.