Αντέλ Εξαρχοπουλός – η ευρωπαία λολίτα μιλάει στα «ΝΕΑ»

Είναι μόλις 19 ετών (γεννημένη το 1994, έτσι για να το χωνέψουμε). Η Αντέλ Εξαρχοπουλός (με το άκλιτο όνομα) μας συστήνεται μάλλον δυναμικά, με οκτώ μόνο ταινίες στο ενεργητικό της, την εξής μία: «Η ζωή της Αντέλ». Που βασίστηκε στο κόμικ της Ζιλ Μαρό με τον τίτλο «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα», γυρίστηκε μετά κόπου, σχεδόν με καρότο και μαστίγιο, για να φύγει από το Φεστιβάλ Καννών με Χρυσό Φοίνικα. Σύσσωμος ο Τύπος πέφτει πάνω στο φιλμ (ο ομοφυλοφιλικός έρωτας των δύο κοριτσιών είναι, όπως και να το κάνουμε, αβανταδόρικο θέμα) αλλά και στις νεαρές πρωταγωνίστριες, την Αντέλ και τη πεντάμορφη Λεά Σεϊντού (τη θυμάστε περισσότερο ως φόνισσα που… εκπαραθυρώνεται στο «Επικίνδυνες αποστολές 4»). Ε, βλέπουμε κι εμείς το ελληνοπρεπές επώνυμο και διαβάζουμε το δικό μας Greek success story, κι ας μην ξέρει το κορίτσι άλλη ελληνική λέξη να πει από το «καλημέρα». «Ο προπάππους μου ήταν πυγμάχος και ήρθε στη Γαλλία για έναν αγώνα. Γνώρισε τη προγιαγιά μου και έμεινε. Μέχρι που μια μέρα είπε ότι πάει να αγοράσει ένα ψητό κοτόπουλο και κανείς δεν τον ξαναείδε», μας λέει. Τι άδοξη ιστορία! Ισα που μας επιτρέπει, λόγω ονόματος δηλαδή, να χρησιμοποιούμε αυτό το «ελληνικής καταγωγής» πλάι του. Και η ίδια, μεταξύ μας, ζορίζεται να πει δυο-τρία λόγια παραπάνω για τη χώρα όταν ερωτάται επιμόνως από τους έλληνες δημοσιογράφους (αν και, είναι η αλήθεια, απαντά με περισσή ευγένεια).

Ευτυχώς έχουμε να ασχοληθούμε και με άλλα – την παρασκηνιακή ιστορία των γυρισμάτων δηλαδή, που προσφέρει άφθονο υλικό για τα κινηματογραφικά σαλόνια των απανταχού εντύπων. Γιατί, λίγο μετά τη βράβευση, η Εξαρχοπουλός και η Σεϊντού αρχίζουν να μιλούν για το τι πέρασαν στα πλατό και καμιά τους δεν έχει να πει μια καλή κουβέντα. «Κόλαση» οι συνθήκες, «μαρτύριο» οι επαναλαμβανόμενες λήψεις («Ο Κεσίς αναζητούσε το πάθος, κι εμείς έπρεπε να φτάσουμε στα όρια της εξάντλησης, ακόμη και να τα ξεπεράσουμε – με φίλμαρε ακόμη κι όταν έκανα εμετό!» εξομολογείται η Αντέλ) και «τύραννος» ο σκηνοθέτης Αμπντελαντίφ Κεσίς, με τη σύμφωνη γνώμη του… συνεργείου της ταινίας που τον κατηγόρησε διαδικτυακώς για «απάνθρωπη μεταχείριση». Και, παράλληλα, η δημιουργός του κόμικ, η Μαρό, κατηγορεί το φιλμ για πορνογραφική διάθεση δηλώνοντας ότι «εκτός από μερικά αποσπάσματα, η ταινία είναι ένα βίαιο και χειρουργικό θέαμα, υπερβολικό και κρύο, με σεξ που αυτοαποκαλείται λεσβιακό, το οποίο μεταμορφώθηκε σε πορνό – η σκηνή ήταν γελοία!».

Στο μεταξύ, όλο και περισσότερα μάτια βλέπουν την ταινία, οι ερωτικές σκηνές της οποίας προκαλούν εμφράγματα («στην αρχή ήμασταν κάπως ντροπαλές και, ανάμεσα στις λήψεις, φορούσαμε ρόμπες. Μετά το ξεπεράσαμε…» λέει παίζοντας με την αθωότητα και την πονηριά της κοψιάς της). Η τολμηρότητά τους δείχνει πρωτοφανής για φιλμ που δεν προορίζεται για το πορνογραφικό κύκλωμα, και μάλιστα φέρει το σημαντικότερο κινηματογραφικό έπαθλο παγκοσμίως – με την έγκριση του Στίβεν Σπίλμπεργκ! Αλλο πάλι και τούτο! Ο δημιουργός του «ΕΤ» και του «Ιντιάνα Τζόουνς», πρόεδρος της Επιτροπής των Καννών εκείνης της χρονιάς, ξεχώρισε μια ταινία που δείχνει να βρίσκεται μίλια μακριά από το σινεμά του. «Η ζωή της Αντέλ» όμως, που άλλαξε μια για πάντα τη… ζωή της Αντέλ, δικαιολογεί όλον αυτό τον θόρυβο καθώς πάνω απ’ όλα είναι μια δυνατή ιστορία αγάπης που καταγράφει όχι μόνο το πάθος του έρωτα αλλά και την πικρή γεύση του χωρισμού – και φτάνει μάλιστα σε μια περίοδο που η στενομυαλιά δείχνει να κυριαρχεί στο ευρωπαϊκό τερέν.

Ετσι έγινε κι εδώ. Τη Λεά Σεϊντού τη συνάντησα στο κρεβάτι. Ηταν ένας όμορφος τρόπος να συστηθείς με κάποιον! Είχε προηγηθεί βέβαια ένα μικρό δοκιμαστικό, απλά για να δει ο Κεσίς πώς «γράφουν» τα πρόσωπα μας στον ίδιο χώρο. Αυτό ήταν όλο.

Κοιτάξτε, ήμουν ενήμερη. Ο Κεσίς μου είχε πει ότι το σεξ θα κινηματογραφηθεί, όπως και όλες οι υπόλοιπες σκηνές της ταινίας. Δηλαδή ρεαλιστικά και έντονα. Επρεπε να αποτυπωθεί το πάθος, το πώς αυτές οι δύο γυναίκες ανακαλύπτουν τα κορμιά τους. Κι εγώ έπαιζα μια ηρωίδα που δεν είχε προηγούμενη σεξουαλική εμπειρία με γυναίκα – οπότε η επιλογή του να γυρίσουμε πρώτη τη σκηνή ήταν μάλλον ιδανική. Η Λεά ήταν αυτή που ουσιαστικά έπρεπε να με καθοδηγεί. Δεν υπήρξε καμία χορογραφία, καμία υπόδειξη.

Δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι συχνά – και με ρωτούν συχνά επίσης, επηρεασμένοι από αυτό που βλέπουν στην ταινία. Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο. Είναι όμως εποικοδομητικό.

Βλέποντας την ταινία και έχοντας διαβάσει όλα αυτά που εσείς και η συμπρωταγωνίστριά σας σούρατε στον σκηνοθέτη σας πριν από λίγες εβδομάδες, αναρωτιέμαι αν μπορείτε να την εκτιμήσετε γι’ αυτό που είναι.

Και ποιος μπορεί να είναι αποστασιοποιημένος από κάτι που προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα; Μου είπατε πριν ξεκινήσουμε ότι η ταινία σάς συγκίνησε. Ο πλούτος της «Αντέλ» είναι τέτοιος που είναι αδύνατον να μη σε αγγίξει. Τώρα, ο Κεσίς είναι άνθρωπος ιδιαίτερος. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα προκύψει από μια σύγκρουση μαζί του. Αλλά και οι δημοσιογράφοι «φούσκωσαν» πολύ τα λόγια μου…

Μου είπαν ότι θα ήταν προτιμότερο να μη δουν την ταινία, αλλά εγώ ήθελα να έρθουν στην πρεμιέρα. Ευτυχώς, τους άρεσε. Ο πατέρας μου είπε ότι δεν με αναγνώρισε.

Ας πούμε ότι είχα το ελεύθερο να αποφασίσω ό,τι θέλω, εφόσον τα πήγαινα καλά στα μαθήματά μου. Ναι, με στήριξαν.

Ακόμη δεν το έχω χωνέψει. Το πρώτο που σκέφτεσαι είναι: «Δεν είναι δυνατόν! Δεν γίνεται να μου συμβαίνει αυτό!». Είναι τόσο εξωπραγματικό.

Αλήθεια, πώς είναι να βλέπεις μια ταινία που έχει το όνομά σου;

Τι να σας πω, ήταν έκπληξη και για μένα. Ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν «Το μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα», από το κόμικ στο οποίο βασίστηκε. Μόλις μία εβδομάδα πριν από την προβολή στις Κάννες ο Κεσίς με ενημέρωσε για την αλλαγή. Είναι τιμητικό για μένα. Πώς αλλιώς να είναι;

Βάρος… Τι θα πει βάρος;