Η λίμπιντο πάει Αντιτρομοκρατική

Δεν ξέρω αν και αυτό έχει συντελέσει στην αποχαλίνωση των νεύρων μου ήδη από την ηλικία των οκτώ ετών, πάντως εγώ τον Τζέιμς Πάρις στα παιδικά μου χρόνια τον έβλεπα. Ηθελα – δεν ήθελα, αφού μας πήγαιναν με το σχολείο… Οπως και σε όλα τα χουντικά κινηματογραφικά έπη κατά του ναζισμού (πάντα των άλλων). Τον ναζιστή, τον «μπείτε ρηχά είναι» λοιπόν, τον είχα κάτι σε Λάκη Κομνηνό ή σε Κώστα Πρέκα (αμφότεροι με μαλλί βαμμένο ανοιχτό ευκοιλιοτί) αλλά και σε Πέτρο Φυσσούν (στη φυσική του απόχρωση) επίσης το ‘χω. Μιχαλολιάκο, Παππά, Κασιδιάρη, Λαγό – σε ελληνική ταινία να το δεις τώρα – ούτε συμμαθητές του Βέγγου στη σχολή πρακτόρων στο «Γης Μαδιάμ». Εμφανισιακά εννοώ. Θα μου πεις, και τον τρομοκράτη κάτι σε Ντάνιελ Ντέι-Λιούις στο «Εις το όνομα του πατρός» τον φαντασιωνόμουν και μου προέκυψε ο Ξηρός με την κοιλούμπα…

Ομως το ύπουλο και αύθαδες γυναικείο βασικό ένστικτο, στη Σαχάρα να το ρίξεις, θα βρει πηγούλα να ποτιστεί. Μες στο ανέβα – κατέβα, στη χλαπαταγή του μπες – βγες, πώς τα «κόψανε» οι ασύστολες φιλενάδες μου τα ντερέκια της Αντιτρομοκρατικής με τις κουκούλες-φερετζέδες, ένας Θεός ξέρει… Αφιονισμένες, οι άτιμες. Μέχρι και το πρόγραμμα ανασύστασης προσώπου νεκρού σε αποσύνθεση επιστράτευσε μια επιστήμων – τρομάρα της! – και κατέληξε ότι ο ψηλός ο γαλανομάτης κάτω από την κουκούλα κρύβει ελαφρώς πλακουτσωτή μύτη και μεγάλα χείλη…

Μέγας είσαι, Κύριε…