Το CD και το… κελί

Η Αθήνα μετρά 72 δισκάδικα (κυρίως σε Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Κυψέλη, Νέα Σμύρνη, Αμπελόκηποι κ.α.) και περίπου δέκα η Θεσσαλονίκη, ενώ το CD συνεχίζει τη φθίνουσα πορεία του. Επίσης, μεγάλο μέρος της αγοραπωλησίας δίσκων (78, 45, ή 33 στροφών) βρίσκει πεδίο στο Internet μέσω του eΒay, του discogs και πολλών φόρουμ (όπως το Ρεμπέτικο Φόρουμ για τους ρέκτες του παλιού λαϊκού, στο οποίο εκτός από διαλόγους διακινούνται και πληροφορίες για σπάνιους δίσκους). Και αν ανήκετε σε αυτούς που επιθυμούν να μυηθούν στον μαγικό κόσμο των δίσκων, σημειώστε πως στη Στοά Φέξη της Πλατείας Κάνιγγος λειτουργούν τέσσερα καταστήματα που πωλούν ή επισκευάζουν πικάπ σε τιμές αρκετά προσιτές, αφού από τριακόσια ευρώ μπορείτε να αγοράσετε ένα καλό μηχάνημα.

Τι είναι εκείνο που μας κάνει να μιλάμε για επαναφορά του δίσκου βινυλίου και τι ελκύει όλο και περισσότερο κόσμο στον μαγικό κόσμο του; «Οταν ακούς από CD είναι σαν να βγαίνει η μουσική από παράθυρο κελιού. Οταν ακούς από βινύλιο είναι σαν να ακούς από λιβάδι. Παρότι επί μία δεκαπενταετία και πλέον το CD υπερίσχυσε, ο ήχος του δεν έπεισε το μουσικόφιλο κοινό που μοιραία άρχισε να ξαναγυρνά στο βινύλιο καθώς δεν μπορεί να βρει διέξοδο ούτε στον flat ήχο του Διαδικτύου, που μάλλον προσφέρεται για να πάρει κανείς πρόγευση από τραγούδια για λίγα δευτερόλεπτα, παρά να εμβαθύνει στον ήχο. Ο ήχος του δίσκου, ακόμη και όταν σκρατσάρει, είναι πιο ζεστός, πιο άμεσος, πιο πλούσιος. Το CD ή το MP3 δεν έχει τα μπάσα που χτυπάνε μέσα σου όταν μπαίνει το βινύλιο στο πικάπ», λέει ο Γιάννης Αλεξίου.

Σήμερα που οι αγορές βινυλίου αυξήθηκαν κατά τα 100% μέσω των διαδικτυακών αγορών (eBay, discogs κ.λπ.). Σήμερα που – σύμφωνα με το Amazon – οι πωλήσεις βινυλίων σε δισκάδικα της Βρετανίας το 2013 έχει αγγίξει την αύξηση 50% σε σχέση με πέρυσι. Σήμερα που η μουσική βρίσκεται παγκοσμίως σε σταυροδρόμι εξελίξεων. Σήμερα φαίνεται πως εν αρχή είναι ο Ηχος. Και τα αυλάκια του βινυλίου μοιάζουν ο πιο ασφαλής και γοητευτικός δρόμος.