Καμπαρέ, το ναυάγιο

Δεν φταίει η χάι-τεκ Αίθουσα Τριάντη που το «Καμπαρέ» του Κωνσταντίνου Ρήγου έχασε τον μπούσουλα. Φταίει, μάλλον, η εμπεδωμένη παρεξήγηση ότι το γερμανικό καμπαρέ του Μεσοπολέμου και της Βαϊμάρης ήταν κάτι σαν τα δικά μας νυχτερινά κέντρα την εποχή της ευημερίας. Χωρίς να έχω ιδίαν αντίληψιν,  πιστεύω ότι τα προγράμματα του Διογένης Παλάς ήταν πιο σφιχτά, πιο ρυθμικά και ότι εξαντλούσαν τις δυνατότητες των πρώτων ονομάτων τους. Το αλκοόλ από μόνο του δεν αρκεί για να εξηγήσει την προσήλωση του κοινού από την πρώτη πενιά μέχρι την τελευταία και εδώ είχαμε μια ορατή διά γυμνού οφθαλμού διάχυση της προσοχής των θεατών. Αν κρίνω από τη δραστηριότητα των μπροστινών και των πισινών μου το βράδυ της πρεμιέρας, τα chat μέσω κινητών στη διάρκεια παράστασης δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία του Μεγάρου Μουσικής. Ενα άλλο που επίσης δεν έχει προηγούμενο είναι να διαθέτεις μια Ναυπλιώτου, έναν Λιγνάδη, μια Τσανακλίδου και τελικά να κλέβει την παράσταση η Νάντια Μπουλέ (φωτογραφία). Μακράν η καλύτερη.