Πιστ-άγκωνα δεμένοι

Τι μπορεί να πάθει η γυναίκα που δεν φτάνει ότι έχει τα νεύρα της από οκτώ χρονών, υποφέρει και από μόνιμη συχνοουρία, ημιμόνιμη ημικρανία, παροδικές πεταλούδες στο στομάχι και όταν είναι στα ντουζένια της κοτσάρει και έναν ολόσωμο πονοκέφαλο… Εγώ είμαι αυτή! Και αυτό που έπαθα στις πέντε η ώρα τα χαράματα διαγενομένου του Σαββάτου είναι ότι στριφογύριζα στο κρεβάτι σαν το αρνί του Πάσχα από την αϋπνία. Πλακώθηκα σε βαλεριάνες και  μελατονίνες και ξύπνησα το μεσημέρι με ένα κεφαλάκι, τύφλα να έχει το αρνίσιο βραστό. Σαν σωστή καταθλιπτική και εξαρτημένη, πριν μπω στην τουαλέτα προς νερού μου, μπήκα στο Φέισμπουκ. Και έπεσα πάνω στο ποστ: Συναυλία συμπαράστασης έξω από τη ΓΑΔΑ με Σφακιανάκη, Γαϊτάνο, Πλούταρχο, Γονίδη, Βέρτη. …Ετσι έμαθα εγώ για τη σύλληψη των χρυσαυγιτών! Μετά είδα στην τηλεόραση τον Μιχαλολιάκο με το τσαντάκι. Πίστας ξεκίνημα, νέοι αγώνες για τα αγόρια με τα μεταλλιζέ σακάκια και τα σκαρπίνια με τα εσωτερικά τακούνια – γιατί είναι και κοντοί οι ακοίμητοι… «Θα ψηφίσω Χρυσή Αυγή αν διαχειριστεί με σεβασμό τα προβλήματα των Ελλήνων», Πλούταρχος. «Η Χρυσή Αυγή δεν σπάει κανέναβ στο ξύλο. Σπάνε τους πάγκους σε όσους δεν έχουν άδεια», Σφακιανάκης. «Μ’ αρέσει ο τσαμπουκάς της Χρυσής Αυγής», Γαϊτάνος. «Απο τα 100 που θα πει η Χρυσή Αυγή, τα 10 μπορεί να είναι καλά», Βέρτης. «Ο λαός που δεν μασάει κουτόχορτο, ψηφίζει Χρυσή Αυγή», Γονίδης. …Το τσαντάκι βγαίνει και σε λαμέ για πίστα;