e-mail

Τι εστί βερίκοκο

Αγαπητή Φοίβη,

Με έκπληξη και ακραία αγανάκτηση παρακολουθήσαμε εκπομπή γνωστής τηλεστάρ να έχει καλέσει στο φιλόξενο στούντιό της τις δύο Αλβανίδες (μαμά και κόρη) εμπλεκόμενες στον περίεργο θάνατο του Ασλάνη. Και η μεν κόρη, μες στην καλή χαρά, διηγούνταν πολύ παραστατικά την τρυφερή σχέση της με τον συμπαθή μεν αφελή δε εκλιπόντα. Η απόλαυση όμως ήταν η φοβισμένη και «ξινισμένη» μαμά, που αγέλαστη (λόγω «θλίψης») κρυβόταν από τον φακό. Με ξανθό βαμμένο μαλλί (με μαύρη ρίζα) θα αναρωτιόταν (έχοντας επίγνωση της θέσης της) τι δουλειά είχε εκεί ντυμένη με συνολάκι Ασλάνη, βαλμένο σε λάθος σουλούπι. Η μόνη που είχε συναίσθηση της θέσης της.
Η τηλεπερσόνα παρουσιάστρια καμάρωνε χαμογελαστή (κόντρα στα νεύρα μας) για την ευτυχία, ενώ η ευεργετηθείσα «κορούλα» συνέχιζε τη διήγησή της και τα λεγόμενά της επικροτούσε με συνεχή «αυθόρμητα» (!) χειροκροτήματα… το «οικειοθελώς» προσελθόν κοινό!
Και ενώ σύσσωμος ο Τύπος είχε αναγράψει την εμπλοκή μαμάς και κόρης στον θάνατο του απονήρευτου μοντελίστα (δεν ήξερε ο άνθρωπος τι εστί Αλβανός;), η ευτυχής για την επιτυχία της τηλεπαρουσιάστρια συνέχιζε την εκπομπή της, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του παρεμβαίνοντος τηλεφωνικώς αγανακτισμένου κοινού. Δεν άντεξαν άλλο τα νεύρα μου και έκλεισα το χαζοκούτι! Αναρωτιέμαι, όμως, θα παρέμβει το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο σε αυτή την προκλητική πρωτοβουλία της εν λόγω τηλεπαρουσιάστριας;
Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά

Κυρία Μάρα μου,

Θα σας μαλώσω με όλο τον σεβασμό και τη συμπάθεια! Τόσο καιρό φιλενάδες, έστω δι’ αλληλογραφίας, και δεν μου έχετε πει και εμένα την απόλυτη πληροφορία! Δηλαδή, τι εστί Αλβανός. Ούτε εγώ ξέρω… Αυτό που ξέρω – προχθές το έμαθα – είναι πως ούτε οι χρυσαυγίτες, με τις τσιρίδες τους περί εθνικής καθαρότητας, θεωρούν «Αλβανούς» τους Αλβανούς γι’ αυτό και τους στρατολογούν στη συμμορία τους. Οσο για την «εμπλοκή μαμάς και κόρης στον θάνατο του απονήρευτου μοντελίστα» («Ο θανάτος του απονήρευτου μοντελίστα», μου κάνει σαν χαμένη ταινία του Φασμπίντερ) ποιος Τύπος και ποιος σύσσωμος την έχει αναγράψει; Οπως με πληροφόρησε η καλή συνάδελφος του δικαστικού ρεπορτάζ, δεν υπάρχει καμία δικαστική εμπλοκή στο θέμα. Μην παρασύρεστε λοιπόν από την «κίτρινη» λογική κάποιων εφημερίδων, δηλαδή αυτήν ακριβώς που προσάπτετε στη γνωστή τηλεστάρ…

Τους χαιρετισμούς μου στην Κηφισιά!

Πουλάκι ξένο, ξενιτεμένο

Αρχόντισσα κυρά, σπολλάτη σας.

Τελευταία, το φόντο της στήλης λίγο γκρίζο μου φαίνεται. Τι θα λέγατε να το ξανοίγαμε κάπως. Να, έτσι μια ελαφρά απόχρωση σε ροζ να του δίναμε.

Η ιστορία είναι αληθινή, όχι ανέκδοτο (παρότι μοιάζει και ίσως έχει κυκλοφορήσει ως τέτοιο). Καλοκαίρι, αρκετές δεκαετίες πίσω, σε τραπεζικό υποκατάστημα μεγάλης νησιωτικής πόλης. Τα ATM, τα μηχανογραφικά συστήματα και τα μηχανάκια καταμέτρησης δεν έχουν καθιερωθεί ακόμη. Με το χιλιόδραχμο κορυφαίο χαρτονόμισμα, όλες οι διαδικασίες είναι «χειρήλατες» και χρονοβόρες. Μεσημέρι, ζέστη και η ουρά σχοινοτενής μπροστά στο μοναδικό ταμείο. Η δυσφορία εμφανώς αποτυπωμένη στα πρόσωπα όσων ανέμεναν. Περίπου στο μέσον της ουράς βρίσκεται νεαρή μητέρα που κρατάει από το χέρι το παιδάκι της. Οπως όλοι το μικρό έχει κουραστεί από την παρατεταμένη αναμονή, δυσανασχετεί και γκρινιάζει συνεχώς. Η μητέρα προσπαθεί να το ηρεμήσει πότε με το καλό και πότε με το άγριο. Κάποια στιγμή το παιδάκι δεν αντέχει άλλο και αρχίζει να ουρλιάζει ασταμάτητα. Και τότε η μαμά κάνει το μοιραίο λάθος. Του δίνει μια στον πισινό εκτοξεύοντας την απειλή: «Οταν πάμε στο σπίτι θα τα πω όλα στον μπαμπά». Αυτό έντρομο και πανικόβλητο, κλαίγοντας γοερά και αντιδρώντας αμυνόμενο, μέσα από τα αναφιλητά (εις επήκοον όλων) ρίχνει τη βόμβα του: «Κι εγώ θα του πω ότι έβαζες στο στόμα σου το πουλάκι του νονού». Ο,τι επηκολούθησε το αφήνω στου καθενός τη φαντασία. Μόνο τούτο: η κυρία αποχωρώντας εσπευσμένα το χτυπούσε, το κακόμοιρο, αλύπητα.

Αιέν θάλλειν

Νικόμαχος Δεξιπυράκης από Σφακιά

ΥΓ:

Γκρεμίζεται το μαγαζί,

που κτίσαν’ οι νεοναζί.

Απελπισμένοι και τρεζοί,

οι οπαδοί τους οι χαζοί,                                                   

κλαίνε και λένε όλοι μαζί:

«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

Αν και τ’ αυγά που σπάσανε δεν είναι για ομελέτα, το σκότος λύεται στο φως, γι’ αυτό καλομελέτα.

Αγαπητέ Σφακιανέ (και όχι Σφακιανάκη!),

Το «αρχόντισσα κυρά» και το «σπολλάτη» (μη νομίζετε πως δεν ξέρω ότι το «σπολλάτη» είναι εκ του «εις πολλά έτη») με έχει κάνει αλοιφή, αλλά θα το αντιπαρέλθω καμώμενη ότι μου το λένε κάθε μέρα. Γιατί μη με βλέπετε Φοίβη, κατά βάθος είμαι η Αρετούσα αλλά, παρακαλώ, ας μείνει μεταξύ μας. Ωραιότατο το στιγμιότυπο που περιγράψατε και χαρακτηριστικότατο για το πού, στην πραγματικότητα, εκκολάπτεται το φίδι. Λοιπόν, στοίχημα δεν πάω, αλλά παίζει δυνατά ο μικρός που, εν τω μεταξύ θα μεγάλωσε, να έχει εξελιχθεί σε χρυσαυγίτη. Γιατί η μαμά θα ήταν από τότε… Κι αυτή, πάλι, την έκανε την κουτσουκέλα για ένα… πουλάκι; Χάλια!