Από πού πάνε για το Λούτον;

Αγάπα το ελληνικό σινεμά ως σεαυτόν, δηλαδή με τα ελαττώματά του. Δεν βλέπω κανέναν λόγο να κλείνουμε τα μάτια στα προβλήματα ρυθμού, ανάπτυξης και εν τέλει σύνθεσης που παρουσιάζουν κάποιες από τις  ταινίες  που είδαμε στις Νύχτες Πρεμιέρας. Το γεγονός ότι το ελληνικό σινεμά γνωρίζει ημέρες δόξας στα ξένα φεστιβάλ δεν αρκεί ως επιχείρημα. Μετά τα αλφαδιασμένα σενάρια του Λάνθιμου, της Τσαγκάρη, του Τσίτου και του Κούτρα, δεν επιτρέπεται να κοιτάμε το ρολογάκι μας στα μισά της ταινίας, η μισή ντροπή δική μας και η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται. Χειροκρότησα τα τελευταία τριάντα λεπτά του «Luton» (στη φωτογραφία ο νεαρός πρωταγωνιστής Νικόλας Βλαχάκης), εκεί που τα σεναριακά χαζολογήματα του πρώτου μέρους αποφάσισαν επιτέλους να «δέσουν» για να δικαιωθεί  μια ωραία κινηματογράφηση και μια λαμπρή ιδέα για τη διαστροφική κοινωνική συμπεριφορά ημών των Ελλήνων. Αλλη διαστροφή δεν έχω να σας προτείνω, εκτός από μία: να βλέπουμε τις ταινίες όλοι μαζί σε αβάν πρεμιέρ και μετά οι σκηνοθέτες να ξαναστρώνονται στη δουλειά μαζί με τους μοντέρ τους. Αντε…