Η επανάσταση του Πάπα: «Η Εκκλησία είναι σπίτι για όλους»

Εχει πλύνει τα πόδια νεαρών κρατουμένων, έχει επισκεφθεί ένα κέντρο προσφύγων, έχει σκύψει για να αγκαλιάσει ανάπηρους προσκυνητές. Από την πρώτη ημέρα της παποσύνης του, τον Μάρτιο, ο Πάπας Φραγκίσκος φέρεται αποφασισμένος να θέσει το πλεονέκτημα της δημόσιας προβολής του στην υπηρεσία των φτωχών και των περιθωριοποιημένων. Η πρωτοφανής για τα δεδομένα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας απλότητά του (από το μεταχειρισμένο αυτοκίνητό του έως τον σιδερένιο Σταυρό και τα φθαρμένα παπούτσια), οι εκφράσεις ταπεινοφροσύνης και κυρίως η διαφορετική γλώσσα που χρησιμοποιεί για τις αμβλώσεις και τους ομοφυλόφιλους  έχουν ανεβάσει τη δημοτικότητά του στα ύψη, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα. Παράλληλα ωστόσο έχουν αρχίσει να πληθαίνουν και οι δυσαρεστημένες φωνές εντός των ρωμαιοκαθολικών κύκλων.

Στην πρώτη επίσημη συνέντευξή του, στο περιοδικό των ιησουιτών «Civiltà Cattolica», ο Πάπας επιχειρεί να εξηγήσει τις μέχρι σήμερα πράξεις, αλλά και τις παραλείψεις του. Σε έναν λόγο χωρίς περιστροφές, ο Πάπας Φραγκίσκος επικρίνει τις «εμμονές» της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και παρουσιάζει το όραμά του για μια νέα Εκκλησία, η οποία θα πρέπει να είναι «σπίτι για όλους» και όχι ένα «μικρό παρεκκλήσι».

«Δεν είναι απαραίτητο να μιλάμε διαρκώς για αυτά τα θέματα», επισημαίνει ο Πάπας Φραγκίσκος στον εκδότη του περιοδικού, τον αιδεσιμότατο Αντόνιο Σπαντάρο, αναφερόμενος στον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και στις αμβλώσεις. «Τα δογματικά και τα ηθικά διδάγματα της Εκκλησίας δεν έχουν όλα την ίδια βαρύτητα. Πρέπει να βρούμε μια νέα ισορροπία, ειδεμή ακόμη και το ηθικό οικοδόμημα της Εκκλησίας θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος και θα χάσει τη φρεσκάδα του Ευαγγελίου», προσθέτει.

Η συνέντευξη έγινε στα ιταλικά και πραγματοποιήθηκε σε τρεις φάσεις, τον Αύγουστο, κατά τη διάρκεια της παραμονής του Πάπα στην Αγία Μάρθα, τον ξενώνα του Βατικανού – ο Φραγκίσκος προτιμά πάντα το λιτό κατάλυμα της Αγίας Μάρθας αντί του πιο «απομονωμένου», κατά τα λεγόμενα του ίδιου, Αποστολικού Παλατιού, όπου φιλοξενούνταν οι περισσότεροι προκάτοχοί του. Μεταξύ πολλών άλλων, ο Πάπας απαντά με μια παραβολή στο περίφημο «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω τους ομοφυλόφιλους;» που δήλωσε τον Ιούλιο και έγινε πρωτοσέλιδο παγκοσμίως. «Κάποτε με ρώτησε κάποιος με προβοκατόρικο τρόπο εάν εγκρίνω την ομοφυλοφιλία. Του απάντησα με μία ερώτηση: “Πες μου, όταν ο Θεός θωρεί έναν ομοφυλόφιλο άνθρωπο, τον περιβάλλει με αγάπη ή απορρίπτει και καταδικάζει τον άνθρωπο;”. Πάντα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τον άνθρωπο», τόνισε.

Με μια παρομοίωση προτίμησε επίσης να απαντήσει στο ερώτημα τι χρειάζεται περισσότερο η Εκκλησία σήμερα. «Αντιμετωπίζω την Εκκλησία σαν νοσοκομείο εκστρατείας. Είναι ανώφελο να ρωτάς τον τραυματία ασθενή για τα επίπεδα χοληστερόλης ή σακχάρου στο αίμα του! Πρέπει να θεραπεύσεις τις πληγές του».

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ. Σε κάθε περίπτωση, εκτός από μια μακροσκελή συνέντευξη, οι περίπου 12.000 λέξεις στο «Civiltà Cattolica» συνιστούν επίσης μια εκ βαθέων «εξομολόγηση» σφαλμάτων του παρελθόντος – όπως της υπερβολικά απολυταρχικής ηγεσίας του ως επικεφαλής της επαρχίας των ιησουιτών στην Αργεντινή – και κυρίως μια προσπάθεια να αναδειχθεί ο άνθρωπος Πάπας. Που ακούει Μότσαρτ, διαβάζει Ντοστογιέφσκι, είχε μεγάλη αδυναμία στη γιαγιά του και η αγαπημένη του ταινία είναι «Ο δρόμος» του Φελίνι.