Τα λίγα λόγια ζάχαρη

Δύο οι προπονητές που έχουν κερδίσει τις εντυπώσεις, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτό το πρώτο διάστημα της (αθλητικής) περιόδου.

Αντρέα Τρινκιέρι και Μίτσελ. Μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Ιταλός και Ισπανός. Της Εθνικής Ελλάδας και του Ολυμπιακού. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι έχουν αρκετές διαφορές. Αλλά ουσιαστικά μιλάμε για δύο τεχνικούς με κοινά στοιχεία και κοινές αντιλήψεις.

Αμφότεροι θέλουν θέαμα από τις ομάδες τους. Ποντάρουν στον ενθουσιασμό, είναι εκδηλωτικοί και επιδιώκουν να επιβάλλουν ρυθμό στα παιχνίδια τους. Επίσης, τόσο ο Τρινκιέρι όσο και ο Μίτσελ έγιναν άνετα αποδεκτοί από τα ελληνικά media, γιατί κομίζουν κάτι διαφορετικό και μάλλον εξελιγμένο στο στυλ και στη νοοτροπία. Αλλά το μεγαλύτερο κοινό τους είναι οι ατάκες. Οι δηλώσεις. Μιλάμε για δύο κόουτς που δίνουν «πιασάρικες» απαντήσεις και προκαλούν το ενδιαφέρον. Ο Τρινκιέρι μιλάει για την ελληνική Ιστορία, για  ματωμένα πουκάμισα, ο Μίτσελ βαφτίζει σιαμαίους τους Μήτρογλου και Σαβιόλα, ενώ δεν κρύβει πως θέλει να παίζει τρία ματς την εβδομάδα γιατί αυτό φανερώνει την ισχύ του Ολυμπιακού. Με δηλώσεις για πρωτοσέλιδα, κατευθείαν στην επικαιρότητα, δύο προπονητές διαφορετικών αθλημάτων. Θα λέγαμε πως προτιμότερο είναι να μιλούν με τη δουλειά τους, με το πώς θα εξελίξουν τις εκάστοτε ομάδες τους. Τα αποτελέσματα, άλλωστε, κρίνουν τους πάντες.

Ή, διαφορετικά, να βελτιώσουν τις αδυναμίες τους. Γιατί η πλέον ορατή αφορά τη διαχείριση υλικού και καταστάσεων. Με τον Ιταλό να μην τα καταφέρνει στο Ευρωμπάσκετ της Σλοβενίας και με τον Μίτσελ να τα μπερδεύει απίστευτα στο πρώτο ευρωπαϊκό ματς του Ολυμπιακού. Παρουσιάζοντας μια δυνατή ομάδα στα πρώτα 45 λεπτά, κάνοντας όμως παράλογη κατανομή δυνάμεων, αγνοώντας τη δύναμη του αντιπάλου και γνωρίζοντας στο τέλος τη συντριβή. Μπροστά στο αποτέλεσμα, τα λόγια ή οι έξυπνες φράσεις δεν μπορούν να καλύψουν τη θλιβερή πραγματικότητα.