Ο Μπερνάρντο, το «Τελευταίο Ταγκό» και το βούτυρο στην Ταινιοθήκη της Γαλλίας

Η ταινία «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» έγινε θρύλος για τη φορτισμένη με ζωικό αισθησιασμό ατμόσφαιρα σε ένα άδειο διαμέρισμα στο Παρίσι. Εκεί όπου ο ηλικιωμένος ήρωας της ερωτικής ταινίας τού Μπερτολούτσι – τον υποδυόταν ο Μάρλον Μπράντο – σοδομίζει με πάθος και με τη βοήθεια βουτύρου τη νεότερη σύντροφό του Μαρία Σνάιντερ. Πάθος που ύστερα από χρόνια αφήνει μια αίσθηση σκανδάλου καθώς η πικάντικη λεπτομέρεια που μεταφέρει ο σκηνοθέτης του «Ταγκό» Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στο ακροατήριο του σεμιναρίου στην αίθουσα της Ταινιοθήκης στο Μπερσί λέει ότι ο Μπράντο πλήγωσε τη συμπρωταγωνίστρια του σε αυτή την τολμηρή σκηνή.

«Είχε πληγωθεί. Ούτε ο Μάρλον ούτε κι εγώ την είχαμε προειδοποιήσει για το τι θα συνέβαινε σε αυτή τη σκηνή. Η ιδέα μάς ήρθε ξαφνικά την ώρα του πρωινού καθώς μιλούσαμε με τον Μάρλον βουτυρώνοντας τις φρυγανιές μας… Η Μαρία έπρεπε να ήταν προστατευμένη κι εγώ σκεφτόμουν μόνο την ταινία μου. Ξέρετε, με αυτόν τον τρόπο γίνεται το σινεμά. Αλλά εδώ και καιρό έχω σκεφθεί ότι οι ταινίες μου ήταν εγκλήματα», είπε στα γαλλικά με χαμηλή φωνή ο 72 χρονών σκηνοθέτης. Καθηλωμένος εδώ και πολλά χρόνια σε αναπηρική καρέκλα, ύστερα από την περιπέτεια υγείας που άρχισε από δισκοκήλη και εξελίχθηκε σε σειρά χειρουργικών επεμβάσεων, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι βρέθηκε στο Παρίσι για την πρεμιέρα της νέας του ταινίας «Εγώ κι εσύ» (στην Ελλάδα θα προβληθεί τον Οκτώβριο), βασισμένη στο μυθιστόρημα του συμπατριώτη του Νικολό Αμανίτι.

Παράλληλα αποδέχτηκε την πρόσκληση του διευθυντή της Ταινιοθήκης της Γαλλίας Ανρί Λανγκλουά να συμμετάσχει σε ανοιχτή συζήτηση με το κοινό, μετά την προβολή της ταινίας του «Πριν την επανάσταση». Με την οποία ανοίγει η κινηματογραφική ρετροσπεκτίβα των έργων του στη γαλλική πρωτεύουσα.

Το «Εγώ κι εσύ» είναι η πρώτη του ταινία ύστερα από απουσία δέκα χρόνων, με την οποία συμμετείχε εκτός διαγωνισμού στο Φεστιβάλ των Καννών το 2012. «Ηταν τότε που έβγαινα από μια δύσκολη περίοδο, με πόνους στην πλάτη και κατάληξη σε αυτήν εδώ την καρέκλα. Είχα κατάθλιψη και νόμιζα ότι δεν θα έκανα ποτέ άλλη ταινία. Ομως αποδέχτηκα τη νέα μου πραγματικότητα και τον νέο μου εαυτό. Ετσι το “Εσύ κι εγώ” δεν είναι μόνο η κατάλληλη ταινία για κάποιον με αδυναμία κινητικότητας, αλλά έγινε και το φάρμακο που με θεράπευσε. Ενα θαύμα!».

Η ταινία είναι γυρισμένη μέσα σε ένα υπόγειο καταφύγιο. Εκεί κρύβεται ένας έφηβος που λέει ψέματα ότι πηγαίνει για σκι για να απομονωθεί, μακριά από τη μητέρα του και τον ψυχαναλυτή του. Συντροφιά του είναι ο υπολογιστής του, η μουσική του και μπισκότα σοκολάτας. Λίγο αργότερα η ετεροθαλής αδελφή του, που κάνει χρήση ουσιών, εισβάλλει στο υπόγειο αναζητώντας επίσης καταφύγιο. Τα αδέλφια θα αφεθούν στον ερωτισμό τους, χορεύοντας με τη συνοδεία του τραγουδιού του Ντέιβιντ Μπάουι «Space Oddity», διασκευασμένου στα ιταλικά.

«Πριν από χρόνια βρισκόμουν στο Λος Αντζελες με τον “Κονφορμίστα”. Ο Ζαν Ρενουάρ, 80 χρονών τότε και πάνω σε αναπηρική καρέκλα, είχε δει την ταινία, του άρεσε πολύ και θέλησε να με γνωρίσει. Πήγα στο ραντεβού μας μαζί με τη σύζυγό μου, τρέμοντας από ανησυχία που θα συναντούσα  τον σκηνοθέτη που θαύμαζα περισσότερο από όλους. Εκείνος τότε με αγκάλιασε, θυμάμαι μύριζε όπως και ο παππούς μου, και μου είπε: “Μπερνάρντο, θυμήσου πάντα να αφήνεις μια πόρτα ανοιχτή πάνω στο πλατό των γυρισμάτων. Η πραγματικότητα μπορεί να θελήσει να μπει μέσα”. Από τότε ακολούθησα τη συμβουλή του να αφήνω μεγάλα περιθώρια στον αυτοσχεδιασμό».