Πέθανε ο ζωγράφος – χαράκτης Γιώργης Βαρλάμος

Σε ηλικία 91 ετών πέθανε την Παρασκευή ο ζωγράφος-χαράκτης Γιώργης Βαρλάμος. Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Γ.Βαρλάμος γεννήθηκε το 1922 στην Πάρο. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλους τους Ο. Αργυρό και Κ. Παρθένη, καθώς και χαρακτική με δάσκαλο τον Ι. Κεφαλληνό. Οι σπουδές του συνεχίστηκαν με υποτροφία στην Ecole des Beaux-Arts του Παρισιού.

Το 1953, μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα συνεργάστηκε για τρία χρόνια με τον Ι. Κεφαλληνό (μαζί με τους άλλους δύο φοιτητές, που επέλεξε ο Κεφαλληνός, τη Λουίζα Μοντασάντου και τον Νίκο Δαμιανάκη) στην έκδοση του μνημειώδους και συλλεκτικού πλέον λευκώματος «Δέκα Λευκές Λήκυθοι», μια ζωγραφική και χαρακτική αποτύπωση δέκα αρχαίων αγγείων από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Στο έργο του Γ. Βαρλάμου εκφράσθηκε, με δύναμη αισθημάτων και απαράμιλλη τεχνική, η αγάπη του για τον άνθρωπο και τη φύση. Οι αφίσες, τα εξώφυλλα των βιβλίων του και τα χαρακτικά του κυκλοφόρησαν σε όλο τον κόσμο. Έργα για τα δεινά του ελληνικού λαού και για τον αγώνα του ενάντια στον φασισμό, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, έργα για την ειρήνη. Συνεργάσθηκε με ποιητές στην εικονογράφηση σημαντικών ποιητικών συλλογών και διακρίθηκε σε Διεθνή Διαγωνισμό της Λειψίας για την επιμέλεια βιβλίου με ποίηση του Νερούδα, όπως και στο χαρακτικό λεύκωμα «Σοφοκλής» που εκδόθηκε στη Γαλλία.

Χάραξε σειρά γραμματοσήμων, επιμελήθηκε και σχεδίασε πολλά εξώφυλλα βιβλίων, ενώ εικονογράφησε με τη χαρακτική του μεγάλους ποιητές, με τελευταίο τον Ανδρέα Κάλβο, στο έργο του «Ωδές».

Ως ζωγράφος παρήγαγε σειρές έργων με τοπία, διακρίθηκε για τις τολμηρές χρωματικές του συνθέσεις στην απόδοση της ελληνικής χλωρίδας στα «Αγριολούλουδα» και τα «Μετέωρα».

Το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος απευθύνει, με ανακοίνωσή του, συλλυπητήρια στους οικείους τού εκλιπόντος, αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Ο Γιώργης Βαρλάμος υπηρέτησε με πάθος τη χαρακτική. Χωρίς να θυσιάζει τα αντικειμενικά στοιχεία της οπτικής πραγματικότητας, δεν περιορίσθηκε στην απλή μεταφορά τους στην εικόνα, αλλά επέμεινε στη ζωγραφική ερμηνεία τους, στην έκφραση της ιδεολογίας και του συναισθήματος και θεωρούσε πάντα την τεχνική ως μέσον και όχι ως αυτοσκοπό».