Τζον Κέρι: Ο οπαδός της «κόκκινης γραμμής»

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το τι ήταν τελικά η φράση του αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι, πριν από μερικές ημέρες στο Λονδίνο, που έκανε τα γρανάζια της διπλωματίας να πάρουν φωτιά και τις αμερικανικές στρατιωτικές προετοιμασίες για ένα χτύπημα στη Συρία να σταματήσουν, έστω προσωρινά. Οταν είπε «ο μόνος τρόπος να αποφευχθεί η στρατιωτική δράση θα ήταν να παραδώσει ο Ασαντ το χημικό του οπλοστάσιο» και μετά πρόσθεσε «αλλά αυτό είναι κάτι που δεν θα κάνει», το είχε προσχεδιάσει, ήταν σχήμα λόγου ή του ξέφυγε ανατρέποντας σχέδια; Οπως και να ‘χει, από εκεί ξεκίνησαν όλα. Εάν ο 70χρονος Κέρι φαίνεται να αμφιταλαντεύεται τις τελευταίες ημέρες, αυτό οφείλεται περισσότερο στον Μπαράκ Ομπάμα, σχολιάζουν διπλωματικοί κύκλοι στην Ουάσιγκτον. Ο Κέρι ήταν από την αρχή αποφασιστικός στην αντιπαράθεση με τη Δαμασκό και επέμεινε στο να χαραχθεί μια κόκκινη γραμμή, ενώ δεν ήταν και φανατικός οπαδός της απόφασης του Ομπάμα να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου.

Αυτή δεν ήταν και η πρώτη διαφωνία τους. Ο Κέρι ετοιμαζόταν εδώ και χρόνια για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, πριν τον τοποθετήσει στο τιμόνι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο Ομπάμα, τον Φεβρουάριο, στη δεύτερη προεδρική θητεία του. Περίμενε ότι θα είχε βρεθεί εκεί από το 2009, ο Ομπάμα όμως προτίμησε τη Χίλαρι Κλίντον. Και έτσι ο Κέρι έγινε ο καλός στρατιώτης του Προέδρου στη Γερουσία, όπου προωθούσε την ατζέντα του Λευκού Οίκου όσο καλύτερα μπορούσε, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας. Ο επί 20 χρόνια Δημοκρατικός γερουσιαστής της Μασαχουσέτης, εκατομμυριούχος (παντρεμένος με την κληρονόμο της επιχείρησης Heinz, με περιουσία άνω των 750 εκατομμυρίων), από γνωστή οικογένεια και ήρωας του πολέμου του Βιετνάμ, ήταν επί τέσσερα χρόνια επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας και άριστος γνώστης της διεθνούς σκηνής. Τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει πολλές αποστολές για την εκτόνωση διεθνών κρίσεων στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τη Μέση Ανατολή.

Το 2002 ο Κέρι είχε ψηφίσει υπέρ της «ανάληψης δράσης, ακόμα και στρατιωτικής, για τον αφοπλισμό του Σαντάμ Χουσεΐν» από τον πρόεδρο Μπους, βάσισε όμως την προεκλογική του καμπάνια για την προεδρία των ΗΠΑ δύο χρόνια αργότερα στην αντίθεσή του με τον πόλεμο του Ιράκ. Τελικά, έχασε την προεδρία από τον Μπους. Είναι και αυτός, όπως και ο Λαβρόφ, λάτρης της κιθάρας και του αθλητισμού, καθώς περιγράφεται ως «ικανότατος ποδηλάτης αποστάσεων». Η αντοχή θα του χρειαστεί στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης, όπως και η ικανότητά του για διπλωματικές μανούβρες.