Σεργκέι Λαβρόφ: Ο Μακιαβέλι δίπλα στον Πούτιν

Είναι το πρόσωπο της ρωσικής διπλωματίας. Ο έμπειρος, πολυμήχανος και πιστός του Βλαντίμιρ Πούτιν βρίσκεται στο τιμόνι του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας από τον Μάρτιο του 2004. Καθώς έμεναν ώρες για την αμερικανική επίθεση στη Συρία, η διπλωματική του δεινότητα και οι μανούβρες του έκαναν το ρολόι να σταματήσει και όλα τα μέρη να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο πιο συχνός χαρακτηρισμός που τον συνοδεύει είναι «πραγματιστής» αλλά τουλάχιστον πλέον μπορεί να γλιτώσει από το παρατσούκλι «Κύριος Νιέτ» που του έχουν κολλήσει λόγω των αλλεπάλληλων βέτο που έχει ασκήσει η Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ – πριν γίνει υπουργός Εξωτερικών επί μία δεκαετία ήταν πρεσβευτής της χώρας του στα Ηνωμένα Εθνη.

Ο 63χρονος Λαβρόφ – με πατέρα Αρμένιο και μητέρα Γεωργιανή – σπούδασε στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας, είχε από μικρός κλίση στη μουσική, έγραψε μάλιστα τον ύμνο του Ινστιτούτου ως φοιτητής, ενώ έπαιρνε συχνά μέρος στις θεατρικές παραστάσεις. Μιλά αγγλικά, γαλλικά και σιναλεζικά, τη γλώσσα της Σρι Λάνκα, όπου διατέλεσε πρεσβευτής. Παντρεμένος, με μία κόρη, παίζει μέχρι σήμερα κιθάρα και γράφει ποιήματα, ένα εκ των οποίων (που μιλά για έναν άνδρα ο οποίος κλείνει τα 40) τελειώνει με τον στίχο: «Κλάψε αλλά κράτα το μπαρούτι σου στεγνό». Ασχολείται και με τον αθλητισμό. «Ευτυχία είναι», είχε δηλώσει όταν διορίστηκε υπουργός, «να κάνεις μια δουλειά που σου αρέσει και να πηγαίνεις για ράφτινγκ με τους φίλους σου». Παρ’ όλα αυτά, στις περισσότερες φωτογραφίες θα τον δει κανείς με ένα τσιγάρο στο χέρι και, όπως περιγράφουν άλλοι διπλωμάτες, στις συναντήσεις πάντα ψάχνει ευκαιρία να βγει για λίγο να καπνίσει.

Οσοι έχουν συνεργαστεί μαζί του περιγράφουν μια ισχυρή προσωπικότητα «που καλύπτει τους πάντες γύρω του» αλλά με μια εμμονή στην προστασία, πάνω απ’ όλα, των ρωσικών συμφερόντων. «Είναι καλός διαπραγματευτής», αφηγείται κάποιος που έχει καθήσει απέναντί του σε συζήτηση, «όμως είναι καλύτερος στο να επικρίνει στάσεις άλλων παρά στο να βρίσκει λύσεις». Η στάση του είχε τον απόηχο της σοβιετικής σχολής: σκληρός με τη Δύση, καχύποπτος για τα κίνητρα των πάντων, έτοιμος να ξεσκεπάσει διπλωματικές παγίδες και πάντα σε επιφυλακή μήπως απομονωθεί η Ρωσία. Αυτή η σκληρή προσέγγιση τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ όταν ήταν πρόεδρος της χώρας μεταξύ 2008 και 2012, που ήθελε μια πιο ήπια προσέγγιση της Μόσχας. Δεν συγχώρησε ποτέ την απόφαση του Μεντβέντεφ να μην αντιταχθεί στην επέμβαση στη Λιβύη το 2011. Τώρα, έχει την ευκαιρία να περάσει στην Ιστορία ως ο διπλωμάτης που απέτρεψε έναν πόλεμο…