Πέτρος Σακελίου: Ενας Ελληνας στο Τσίρκο του Ηλιου

Το 2009 στη Νέα Υόρκη ο Πέτρος Σακελίου πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον δρόμο των περιοδειών με τον μεγάλο θίασο του Τσίρκου του Ηλιου. Το δικό του μουσικό σχήμα τζαζ «BandA ecLectics» είχε κερδίσει το 2007 στον διεθνή διαγωνισμό σύνθεσης Τελόνιους Μονκ το πρώτο βραβείο και είχαν ολοκληρώσει την ηχογράφηση του άλμπουμ τους. Τα μέλη της πολυεθνικής μπάντας του έλληνα πιανίστα αντιμετώπισαν διαφορετικές προκλήσεις στη μητρόπολη της ανατολικής ακτής. Εκείνος δοκίμασε να παίζει σε πιάνο μπαρ και ξενοδοχεία  της Νέας Υόρκης προτού κάνει αίτηση για να περάσει από ακρόαση στο Τσίρκο του Ηλιου. Η διαδικασία ήταν επιτυχής και σύντομα βρέθηκε ανάμεσα στα μέλη της ορχήστρας που έπαιζαν μουσική επί σκηνής για το «Dralion».

«Η μουσική του συγκεκριμένου έργου δημιουργήθηκε πριν από δέκα χρόνια, αλλά η συνθέτις εξακολουθεί να κάνει αλλαγές για να προσαρμόζει την παραγωγή σε σύγχρονους ήχους. Είναι ένα είδος fusion, ένα μείγμα ανατολικής και δυτικής μουσικής. Δύσκολο να τη χαρακτηρίσεις ως κάποιο συγκεκριμένο είδος, γιατί αλλάζει αποκτώντας σύγχρονες επιρροές. Το κυρίαρχο θέμα είναι ήχοι τάνγκο, ροκ και λάτιν μουσικής που αλλάζει σε χρώμα και στυλ». Αυτό το πολυθέαμα τον φέρνει πίσω στην Ελλάδα, σε έναν πολλαπλό ρόλο, όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ», παίζοντας μπάσο, δεύτερα πλήκτρα και αντικαθιστώντας τον μουσικό διευθυντή σε περίπτωση ανάγκης.

«Ανάλογα με το τι συμβαίνει πάνω στη σκηνή ο μουσικός διευθυντής παρακολουθεί τα νούμερα των καλλιτεχνών και επικοινωνεί μαζί τους μέσω μικροφώνων. Είναι πιο οργανικός ο τρόπος που παρακολουθούμε την παράσταση. Δεν μένουμε ακλόνητοι στην εκτέλεση της μουσικής και μόνο. Είναι ενδιαφέρον αλλά προξενεί άγχος. Χρειάζεται ο μουσικός να είναι ευέλικτος στον χρόνο του, ώστε να αντιλαμβάνεται για παράδειγμα σε ένα ακροβατικό νούμερο τον ρυθμό του καλλιτέχνη και να τον ακολουθεί μουσικά στους χρόνους του. Με αυτήν την έννοια δεν παίζουμε μόνο για την ψυχαγωγία του κόσμου».

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ. Ο Πέτρος Σακελίου γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’70 στο Γιοχάνεσμπουργκ, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αθήνα, μαθαίνοντας να παίζει πιάνο και σπουδάζοντας μουσική σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο και διένυσε το πρώτο τμήμα των φοιτητικών του χρόνων στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ. Το 2003 βρέθηκε στην Καλιφόρνια στο Ινστιτούτο Τεχνών, όπου άλλαξε κατεύθυνση και ακολούθησε τη μουσική. Συνέχισε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης τελειοποιώντας τις σπουδές του στη σύνθεση. Το βιογραφικό του έχει πολλούς σταθμούς από τις δημιουργικές του συμμετοχές ως συνθέτης σε θεατρικά έργα, ταινίες κινουμένων σχεδίων, χορογραφίες. Η έμφασή του παραμένει στην τζαζ. Στο μεταξύ συλλέγει εμπειρίες από τη νομαδική ζωή των συνεχών μετακινήσεων με το «μικρό χωριό του Τσίρκου του Ηλιου» όπως το αποκαλεί. Αλλά και ταξιδιωτικές εντυπώσεις από «χώρες που τρέχουν γρήγορα και θολώνουν μέσα στη μνήμη». Οι φωτογραφίες, τα ενθύμια αποκομμάτων αεροπλάνων, η συλλογή νομισμάτων συνθέτουν το προσωπικό του ημερολόγιο.

«Στα μεγάλα διαλείμματα, όταν δεν κάνουμε περιοδείες σε άλλες ηπείρους και ταξιδεύουμε στην Αμερική, έχω τη δυνατότητα να ασχοληθώ και με άλλα πράγματα και να προχωρήσω τις δικές μου ιδέες, είτε λέγεται γράφω μουσική είτε παίζω μαζί με άλλους φίλους. Αυτό το διάστημα θα έλεγα ότι διανύω μεταβατική περίοδο και με ενδιαφέρει να δω πώς η εμπειρία μου από τη δουλειά στο Τσίρκο του Ηλιου μπορεί να αποδώσει συνθετικά στη μουσική μου».

Το τσίρκο είναι ένα περιβάλλον που υποστηρίζει κατ’ εξοχήν παράξενες συνθήκες συμβίωσης. Και το συγκκεριμένο σχήμα είναι το σταυροδρόμι όλων των σκηνικών τεχνών. Ενα ονειρικό συναπάντημα της μαγείας του τσίρκου, της ποίησης, του θεάτρου, της μεγαλοπρέπειας της όπερας, της γοητείας της μιμικής, της τέχνης των κλόουν, του χορού, της μελωδίας της μουσικής, σε μία αρμονική συνεργασία με τον αθλητισμό και τα ακροβατικά.

ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ. Ο Πέτρος Σακελίου είναι ο παρατηρητής εκ των έσω. Τότε που τα φώτα χαμηλώνουν, τα σκηνικά λύνονται, οι εγκαταστάσεις μεταφέρονται για τον επόμενο προορισμό. Και αυτό που μένει είναι ίσως και το πιο ουσιαστικο από μια ζωή που κυλάει στον δρόμο ταξιδεύοντας: η ικανότητα συνύπαρξης, συμβίωσης σε μια πολυπολιτισμική κοινότητα είκοσι διαφορετικών εθνικοτήτων. «Είμαι τυχερός επειδή “χημικά” έδεσα με μια ομάδα και γίναμε φίλοι αλλά και επειδή όλη η οργάνωση διευκολύνει την κατάσταση ώστε οι μετακινήσεις μας να μη δίνουν την εικόνα προσφυγικού καταυλισμού. Καθένας έχει διαφορετικές ανάγκες αλλά όλοι έχουμε ικανότητα προσαρμογής στις εναλλαγές τόπων. Και όταν φθάσει η στιγμή του αποχωρισμού, γιατί κάποιοι παίρνουν μεταγραφή για άλλο σόου ή απλώς σταματούν τις περιοδείες, κρατάμε μεταξύ μας επαφή και οι δεσμοί φιλίας μας δεν χάνονται».