Οι οθόνες του Φεστιβάλ του Τορόντο γέμισαν Αθήνα

Το ελληνικό σινεμά κατακτά σταθερά το εξωτερικό, ενώ οι εδώ θεατές δείχνουν να το απαξιώνουν. Θα μου πείτε, και η «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού πόσα εισιτήρια έκανε στην εποχή της; Μια χούφτα, θα σας πω. Σήμερα όμως εξακολουθούμε να μιλάμε γι’ αυτήν, και θα μιλάμε για όσο υπάρχει ελληνικό σινεμά. Και στα φεστιβάλ του εξωτερικού η Ελλάδα όλο και εμφανίζεται, με την κρίση να έχει πυροδοτήσει τόσο το ενδιαφέρον των θεωρητικών (που, OK, ψάχνουν κι αυτοί το επόμενο «εξωτικό» φρούτο τους, όπως κάποτε έκαναν με το ιρανικό σινεμά), όσο και τη δημιουργικότητα των σκηνοθετών που, εμπνεόμενοι από τον ζόφο που μας περιτριγυρίζει στήνουν ταινίες, ενίοτε αποτρόπαιες, άλλες φορές αντιρεαλιστικές, αλλά πάνω απ’ όλα ταινίες που μιλούν για το εδώ και τώρα (μα και για το μέλλον μιας Ευρώπης που τρεκλίζει).

Γι’ αυτούς τους λόγους λοιπόν, και για χιλιάδες άλλους που πιθανότατα μας διαφεύγουν, το Φεστιβάλ του Τορόντο είχε ανακοινώσει από το περασμένο Μάιο ότι η κεντρική πόλη που θα πρωταγωνιστούσε στη θεματική ενότητα City to City θα είναι η Αθήνα. «Η συνεπής παρουσία των ελληνικών ταινιών στα σημαντικότερα διεθνή φεστιβάλ τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνει το διεθνές ενδιαφέρον σε έναν νέο ελληνικό κινηματογράφο», είναι η δήλωση του Δημήτρη Εϊπίδη, διευθυντή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και επικεφαλής του διεθνούς προγράμματος του Φεστιβάλ του Τορόντο, επιλέγοντας μάλιστα από κοινού τις ταινίες με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, Κάμερον Μπέιλι. Σημειώστε, παρακαλώ, ότι το φετινό αφιέρωμα είναι το πέμπτο κατά σειρά που διοργανώνεται για την αφεντιά μας, έπειτα από αυτά στα Φεστιβάλ του Τελ Αβίβ, της Κωνσταντινούπολης, του Μπουένος Αϊρες και του Μουμπάι.

Οι ταινίες που έχουν επιλεγεί είναι οι ακόλουθες: «September» της Πέννυς Παναγιωτοπούλου, «Wasted Youth» των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιαν Φόγκελ, «J.A.C.E.» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, «Wild Duck» του Γιάννη Σακαρίδη, «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά, «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» της Ελίνας Ψύκου, «Στον λύκο» των Χριστίνας Κουτσοσπύρου και Αριάν Χιουζ, «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά, «Αδικος κόσμος» του Φίλιππου Τσίτου και «H κόρη» του Θάνου Αναστόπουλου.

Ανάμεσά τους κάποιες πολυαναμενόμενες εδώ, όπως η ταινία της Ψύκου (που προβλήθηκε στο Βερολίνο). Οπου, έπειτα από είκοσι χρόνια στον χώρο της τηλεόρασης, ο Αντώνης Παρασκευάς, κορυφαίος παρουσιαστής πρωινάδικου, εξαφανίζεται μυστηριωδώς – και ενώ το έθνος υποψιάζεται ότι πρόκειται για απαγωγή και η τηλεθέαση απογειώνεται η αλήθεια είναι μάλλον διαφορετική: είναι ο ίδιος που έχει σκηνοθετήσει την εξαφάνισή του. Αναμενόμενη εδώ επίσης και η ταινία του Γιάννη Σακαρίδη, ταλαντούχου κινηματογραφιστή που υπογράφει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.

Και αν αυτά σας φαίνονται υπερβολικά, σκεφτείτε ότι το Φεστιβάλ του Τορόντο είναι το πιο ραγδαία ανερχόμενο των τελευταίων δεκαετιών. Φέτος μάλιστα το «θράσος» του έφτασε στα ανώτατα όρια: τοποθέτησε την ημερομηνία έναρξής του μεσούντος του Φεστιβάλ της Βενετίας, εξαναγκάζοντας έτσι τους εκεί αμερικανούς κριτικούς και ανταποκριτές να εγκαταλείψουν κακήν κακώς τη Μόστρα ούτως ώστε τα φλας τους να προλάβουν τα ηχηρά ονόματα στο Τορόντο. Ναι, φυσικά συμβαίνουν κι αυτά.