Femen, η (ημι)γυμνή αλήθεια επί της μεγάλης οθόνης

Μόλις πριν από πέντε μέρες, η ουκρανική αστυνομία εισέβαλε στα γραφεία της φημισμένης πλέον φεμινιστικής οργάνωσης Femen έπειτα από «ανώνυμη πληροφορία» που μιλούσε για εκρηκτικό μηχανισμό. Τελικά βρέθηκαν και κατασχέθηκαν ένα τουφέκι, μια χειροβομβίδα και κάποια πορτρέτα του Πούτιν και του ρώσου πατριάρχη Κύριλλου.

Το κίνημα Femen που ιδρύθηκε στην Ουκρανία, αλλά έχει την έδρα του στο Παρίσι, αποτελεί κάτι παραπάνω από μια αφορμή για ξεγύμνωμα μπροστά στις κάμερες προς τέρψιν του οφθαλμολάγνου κοινού, καθώς κινητοποιείται σε όλο τον κόσμο καταγγέλλοντας τις διακρίσεις εις βάρος των γυναικών, την ομοφοβία, τα αυταρχικά καθεστώτα, τη νοθεία στις εκλογές, καθώς και τις στενές σχέσεις μεταξύ εκκλησίας και κράτους. Και τώρα, έχουν και ταινία!

Το φιλμ που τιτλοφορείται μάλλον αβρά «Η Ουκρανία δεν είναι μπουρδέλο» είχε την τιμητική του χθες στο Φεστιβάλ Βενετίας όπου και προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού. Εκεί αποκαλύφθηκε πως πίσω από τη Femen κρύβεται ένας… άνδρας, ο Βίκτορ Βσιάτσκι, ο οποίος μάλιστα ξυλοκοπήθηκε άγρια από τις μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας λόγω του συμβουλευτικού ρόλου του στην οργάνωση. Το ντοκιμαντέρ ξεσήκωσε κύματα ενθουσιασμού στο Φεστιβάλ και έρχεται σε μια εποχή όπου η ομοφοβία και η καταστολή της διαφορετικότητας «σφίγγει» ολοένα και περισσότερο στον Δυτικό κόσμο – ελπίζουμε λοιπόν να το δούμε σύντομα και στις ελληνικές αίθουσες.

ΚΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΣ ΛΕΚΟΝΤ. Διαδραματιζόμενο στη Γερμανία, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το «A promise», η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του φημισμένου γάλλου σκηνοθέτη Πατρίς Λεκόντ («Ο εραστής της κομμώτριας», «Ο άνθρωπος του τρένου» – τα αριστουργήματά του) είχε ξεσηκώσει τους διανομείς πριν καν προβληθεί: είκοσι χώρες είχαν ήδη εξασφαλίσει την προβολή της στις αίθουσές τους. Οπου η Ρεμπέκα Χολ, σύζυγος του Αλαν Ρίκμαν, ερωτεύεται παράφορα τον νεαρό Ρίτσαρντ Μάντεν. Ο πόλεμος ξεσπά και το ζεύγος ανταλλάζει όρκους αιώνιας αγάπης.

Και οι τρεις, παρέα με τον σκηνοθέτη (που μας είχε επισκεφτεί λίγους μήνες νωρίτερα με αφορμή το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου) στήθηκαν μπροστά στις κάμερες – με τον τελευταίο να παίρνει τις χαρακτηριστικές παιχνιδιάρικες πόζες που συνηθίζει όπου κι αν βρεθεί. Η δε ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ «Ταξίδι στο παρελθόν». «Η ταινία αποτελεί μια ακραία όσο και συναρπαστική ιστορία αγάπης, που ερευνά τη δύναμη του πάθους, καθώς και το αν μπορεί η αγάπη να αψηφίσει τον χρόνο, την απόσταση, τη προδοσία και τον πόλεμο», λέει ο Λεκόντ. Καλό ακούγεται.