Πιο εύκολα άλλαζε πολιτική θέση, παρά χρώμα στο πινέλο του. Ζωγράφιζε με πάθος για να εκφράσει όσα ήθελε, γιατί ένας όγκος στο μάγουλό του δεν του επέτρεπε να μιλήσει καλά. Είδε τον Ναπολέοντα πιο «μεγάλο» από όσο ήταν στην πραγματικότητα, παντρεύτηκε δύο φορές την ίδια γυναίκα και το πιο διάσημο έργο του, «Ο θάνατος του Μαρά» έμεινε καιρό στα αζήτητα - ούτε καν πωλήθηκε. Μετά κόπων και βασάνων κατέληξε ως δωρεά στο Βασιλικό Μουσείο Τεχνών των Βρυξελλών.
Ο Ζακ-Λουί Νταβίντ ήταν γόνος εύπορης οικογένειας, αλλά έχασε νωρίς τον πατέρα του κατά τη διάρκεια μιας μονομαχίας και η μητέρα του ανέθεσε την ανατροφή του στους αρχιτέκτονες θείους του. Αν και φοίτησε στα καλύτερα σχολεία δεν φημιζόταν για τις επιδόσεις του. Και όταν ανακοίνωσε ότι θέλει να γίνει ζωγράφος, οι κηδεμόνες του αφού είχαν δει τα όνειρά τους να τον καμαρώσουν αρχιτέκτονα να ναυαγούν τον έστειλαν να μαθητεύσει δίπλα στον καλύτερο καλλιτέχνη της εποχής και να εντρυφήσει στο διακοσμητικό στυλ ροκοκό.
Δεν άργησε να μπει στη Βασιλική Ακαδημία και έβαλε στόχο να κερδίσει την υποτροφία που έδινε την ευκαιρία για σπουδές στη Ρώμη. Χρειάστηκε να δοκιμάσει πέντε φορές. Κάποια στιγμή μάλιστα απογοητεύτηκε τόσο πολύ που αποτύγχανε ώστε για δυόμισι χρόνια παράτησε τις σπουδές του. Τελικά η υποτροφία ήρθε και ο Νταβίντ έμεινε όχι τέσσερα αλλά πέντε χρόνια στη Ρώμη.
Με την επιστροφή του στο Παρίσι θα έρθει και η αναγνώριση. Οι συνάδελφοί του θα δουν το ταλέντο του - το στυλ του στο μεταξύ έχει γίνει νεοκλασικό -, η Ακαδημία θα αποδειχθεί εχθρική εναντίον του και ο βασιλιάς θα του κάνει τη μεγαλύτερη τιμή για καλλιτέχνη: θα του παραχωρήσει στέγη εντός του Λούβρου! Ο εργολάβος που ανέλαβε τις μετατροπές του χώρου τού έκανε προξενιό την κόρη του και λίγο αργότερα παντρεύτηκε. Με τον γάμο έρχονται ταυτοχρόνως πολλά χρήματα, αρκετοί μαθητές και τέσσερα παιδιά.
Στο μεταξύ, η πολιτική κατάσταση εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς. Η Γαλλική Επανάσταση ξεσπά. Ο Νταβίντ τάσσεται με τους επαναστάτες χωρίς να είναι γνωστή η συμμετοχή του στα πρώτα στάδια τουλάχιστον, παρότι θα περίμενε κάποιος ότι η καθεστηκυία τάξη ήταν περισσότερο συμφέρουσα γι' αυτόν, καθώς είχε ήδη καθιερωθεί και δεχόταν παραγγελίες από αριστοκράτες.
Επαναστατικό φρόνημα και λόγοι ιδεολογίας ή μια ευκαιρία να δει να καταστρέφεται η Ακαδημία που είχε κρίνει ότι ήταν πολύ νέος για να αναλάβει τη θέση του διευθυντή στη Ρώμη; Οποια και να ήταν τα κίνητρα, ο Νταβίντ εξελέγη στην Εθνοσυνέλευση και τάχθηκε υπέρ της εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ'. Εκείνος δέχεται να ζωγραφίζει προπαγανδιστικά υπέρ της επανάστασης. Η σύζυγός του όμως που ασπάζεται τις ίδιες ιδέες, όταν διαπιστώνει πως εκείνος πλέον παθιάζεται και ψηφίζει υπέρ της  εκτέλεσης του βασιλιά ζητά διαζύγιο.
Απτόητος, ο ζωγράφος παρασύρεται από τον πυρετό της επανάστασης και δημιουργεί το πιο διάσημο έργο του: τον «Θάνατο του Μαρά». Ο ακραίος επαναστάτης δολοφονήθηκε από τη νεαρά Σαρλότ Κοντέ, μέλος της αριστερής πτέρυγας  της Εθνοσυνέλευσης. Κατάφερε να τον δολοφονήσει μέσα στην μπανιέρα όπου ανακουφιζόταν από τη δερματοπάθεια που τον ταλαιπωρούσε. Ο Νταβίντ τον απεικόνισε ως οσιομάρτυρα και όχι ως μεσήλικο και άρρωστο σε ένα από τα χαρακτηριστικότερα προπαγανδιστικά έργα στην Ιστορία της Τέχνης.
Το αριστούργημά του αυτό που δεν κατάφερε να πωληθεί αλλά δωρίσθηκε σε βελγικό μουσείο ήταν πιο τυχερό από το δεύτερο μεγάλο επαναστατικό έργο του, που είχε θέμα τον θάνατο του Λουί-Μισέλ Λε Πελετιέ ντε Σεν Φαργκό - πρώην αριστοκράτης που δολοφονήθηκε όταν τάχθηκε με τους επαναστάτες. Ο πίνακας αυτός αγοράστηκε και καταστράφηκε από την κόρη του δολοφονηθέντος, η οποία εξελίχθηκε σε φανατική φιλοβασιλική, όπως και η πλειονότητα των αντιγράφων του έργου.
Σε λιγότερο από έναν χρόνο ο στενός φίλος του Νταβίντ, ο  Ροβεσπιέρος, συλλαμβάνεται. Ο ζωγράφος φυλακίζεται, αλλά ελίσσεται, δηλώνει ότι παρασύρθηκε από τον Ροβεσπιέρο και μπαινοβγαίνει στις φυλακές. Γράφει ερωτικά γράμματα γεμάτα πάθος στην πρώην σύζυγό του, η οποία επιστρέφει στην αγκαλιά του και ξαναπαντρεύονται ενώ στο μεταξύ τού δίνεται αμνηστία.
Και ενώ έχει αποφασίσει να μείνει εκτός πολιτικής σκηνής, σε μια εκδήλωση γνωρίζει τον Ναπολέοντα. Εντυπωσιάζεται. Τον ανακηρύσσει ήρωά του. Και τον ζωγραφίζει πολύ πιο επιβλητικό και ανδρείο από όσο ήταν. Ο Ναπολέων, που τον εκτιμούσε, τώρα πλέον κολακεύεται και τον εντάσσει στον κύκλο του.
Ακόμη μία πολιτική ανατροπή όμως - εκείνη που θα προκαλέσει το Βατερλώ - θα αναγκάσει τον Νταβίντ να αυτοεξορισθεί στις Βρυξέλλες.
Οι βασιλείς που έχουν γυρίσει στο Παρίσι αρκούνται σε μια συγγνώμη για να του δώσουν άφεση, εκείνος όμως είναι αποφασισμένος να μην αλλάξει πολιτική ταυτότητα και πεθαίνει στην εξορία, στις 29 Δεκεμβρίου του 1825. Ωστόσο, ούτε νεκρός κατάφερε να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη καθώς δεν δόθηκε άδεια για την ταφή εντός της Γαλλίας και έτσι το μνήμα του βρίσκεται στο Βέλγιο.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από