Μια αδιάκριτη ιστορία

Οι κρυφές λεπτομέρειες στην ιστορία της μόδας είναι τα εσώρουχα. Είναι αυτά τα εσωτερικά κομμάτια υφάσματος και άλλων υλικών από λεπτές σιδηρόβεργες, μπανέλα, ξύλο, λάστιχο, κορδέλες, που έσφιξαν, έκρυψαν ή τόνισαν περιοχές του γυναικείου και του ανδρικού σώματος. Σκοπός τους ήταν η αλλαγή της στάσης του, που είχε διαφορετική κατεύθυνση στο πέρασμα του χρόνου και των κοινωνικών μεταβολών, ώστε η εικόνα του σώματος να περνά μηνύματα εξουσίας αλλά και ερωτικής αυτοδιάθεσης.

Μας το εξηγεί η έκθεση «Η μηχανική των εσωρούχων – Μια αδιάκριτη ιστορία της σιλουέτας », η οποία άνοιξε στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών στο Παρίσι και παρουσιάζει την ευρωπαϊκή κοινωνική εξέλιξη και την αλληλεπίδρασή της στο ανθρώπινο σώμα από τον 15ο αιώνα έως τις ημέρες μας.

Η αρχή της αποκάλυψης του γυναικείου στήθους και του τονισμού των ανδρικών γεννητικών οργάνων κατά την ιταλική Αναγέννηση, η ευθυτενής κορμοστασιά από τον 18ο αιώνα με σφιχτούς κορσέδες ως ένδειξη ανωτερότητας της αριστοκρατικής τάξης, αλλά και η σύγχρονη συμμετοχή των αποκαλυπτικών εσωρούχων στα ερωτικά παιχνίδια ενηλίκων αποτελούν τα κεφάλαια αυτής της αποκαλυπτικής εξιστόρησης.

Ετσι διαμορφώθηκε η εικόνα του σώματος, ενώ στο πέρασμα των εποχών άλλαζαν οι περιοχές ενδιαφέροντος. Το υπογραμμίζουν με την παρέλασή τους στον χώρο της έκθεσης οι 200 σιλουέτες με κορσέδες, κρινολίνα, γιλέκα, μπάσκες, στηθόδεσμους, ζαρτιέρες, κολάν, κομπινεζόν, εξαρτήματα ανόρθωσης των γεννητικών οργάνων, σκελέες, αλλά και οι μικροσκοπικές επιφάνειες των τριγωνικών στρινγκ με το λεπτό κορδόνι. Επίσης, υπάρχουν οι δημιουργίες των σύγχρονων σχεδιαστών, οι οποίοι  πειραματίστηκαν με τις ντιζάιν προτάσεις τους γύρω από τις καμπύλες του σώματος.

Τα μαθήματα ανατομίας ξεκινούν από την έννοια της σωματικής υγιεινής, με τα λευκά ριχτά πουκάμισα που μεσολαβούσαν μεταξύ αδρού ρούχου και ευαίσθητης επιδερμίδας. Συνεχίζονται με τα απόκρυφα του εξοπλισμού της βασιλικής ερωμένης, έτσι όπως τα περιγράφουν οι ροζ περιπέτειες της «Αγγελικής, Μαρκησίας των Αγγέλων» της Αν Γκολόν στο στριπτίζ κατά τον χρυσό 17ο αιώνα. Τότε που η Αγγελική έβγαζε από πάνω της τη σφιχτή τυραννία του κορσέ για να αφεθεί γυμνή σε ένα σύννεφο από μετάξι.

Ανανεώνονται με τις προσθήκες των κρινολίνων και τα γεμίσματα της περιφέρειας, τότε που η μόδα μετέφερε τη δυναμική της γοητείας από τη σφιχτή μέση στην τονισμένη «παριζιάνικη σιλουέτα» του 19ου αιώνα.

Η διαδρομή φθάνει στο παρόν και στα μηνύματα των σύγχρονων σχεδιαστών Ντόλτσε και Γκαμπάνα, Αλεξάντερ Μακ Κουίν, Τζον Γκαλιάνο, Βίβιεν Γουέστγουντ, Ζαν-Πολ Γκοτιέ. Οι δικοί τους κορσέδες, τα σύννεφα διάφανης δαντέλας στο στήθος, οι φαρδιές δερμάτινες ζώνες, το βάθος του ντεκολτέ, το κόψιμο του ρούχου που ακολουθεί τις φυσικές καμπύλες του σώματος τονίζοντας τη διάθεση στο να εξερευνήσουν τις ζώνες της ερωτικής επιθυμίας.      n