Ενας ελληνορθόδοξος ντετέκτιβ

«Είχε ύψος 1,80, γύρω στα 85 κιλά, με επίπεδη κοιλιά, σφιχτό στήθος και μεγάλες πλάτες. Τα μαλλιά του ήταν μαύρα και κοντοκουρεμένα. Τα μάτια του πράσινα με χρυσαφιά στίγματα, συχνά ανέκφραστα. Ετών είκοσι εννέα». Αυτός είναι ο Σπύρο Λούκας, ο νέος χαρακτήρας τον οποίο πλάθει ο Τζορτζ Πελεκάνος και κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην «Προμήθεια» που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά. Πρώην πεζοναύτης, βετεράνος του πολέμου στο Ιράκ, επιστρέφοντας από τη Φαλούτζα γίνεται ιδιωτικός ερευνητής και αναλαμβάνει έρευνες κυρίως για λογαριασμό ενός μεγάλου δικηγορικού γραφείου στην Πλατεία Δικαστηρίων συμπληρώνοντας το εισόδημά του με εξωτερικές δουλειές. Οταν ένας μεγαλέμπορος μαριχουάνας, κλεισμένος στη φυλακή, του αναθέτει να βρει ποιος κλέβει το εμπόρευμά του που διακινείται με τη FedEx (εταιρεία ταχυδιανομής), ο Λούκας θα βρεθεί μπλεγμένος για τα καλά.

Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο νέος ήρωας του Πελεκάνος μοιάζει οικείος στους αναγνώστες, όσους τουλάχιστον έχουν γνωρίσει τον διάσημο πρόγονό του, τον Φίλιπ Μάρλοου. Διότι, όπως και ο ήρωας του Ρέιμοντ Τσάντλερ, κάτω από την επιφανειακή σκληράδα ο Λούκας κρύβει μια τρυφερή καρδιά και απεχθάνεται τη βία, καταφεύγοντας όμως σε αυτήν όταν υπάρχει ανάγκη.

Σκληροτράχηλος και σε εξαιρετική φυσική κατάσταση -γυμνάζεται συστηματικά -, ρίχνει με ευκολία τις γυναίκες στο κρεβάτι, διατηρεί καλές σχέσεις με τους παλαιούς συμπολεμιστές του, τρώει τακτικά με τη μητέρα του και πηγαίνει τριαντάφυλλα στον τάφο του πατέρα του. Χαρακτήρας ενδιαφέρων και πολύπλοκος, στον οποίο διακρίνει κανείς κάποια ψυχολογικά προβλήματα που έχουν τις ρίζες τους στα δεινά του πολέμου και στην απώλεια του πατέρα με την οποία δεν μπορεί να συμφιλιωθεί, ο Σπύρο Λούκας είναι επίσης πιστός χριστιανός ορθόδοξος: «Δεν διέθετε την τυφλή πίστη της μητέρας του και του αδελφού του, του Λίο. Είχε δει υπερβολικά πολλά πτώματα να καταλήγουν σε πλαστικούς σάκους, υπερβολικά πολλούς τυχαίους θανάτους, ώστε να μην είναι σίγουρος πια ότι υπήρχε μετά θάνατον ζωή. Παρ’ όλα αυτά ένιωθε πως η ζωή που είχε εδώ στη γη δεν ήταν απλώς ένα μοριακό ατύχημα. Του είχε δοθεί και αποτελούσε ευλογία». Η ηθική του, πάντως, είναι μάλλον ελαστική. Στον κόσμο άλλωστε όπου κινείται η λέξη ηθική δεν έχει καν θέση. Για να κάνει τη δουλειά του, αλλά και για να προστατεύσει τα μέλη της οικογένειάς του από τους κινδύνους που μοιάζει να παραμονεύουν συνεχώς στη γωνία, παραβαίνει πολλούς κανόνες.

Ο Μακί, φίλος και συμπολεμιστής του στο Ιράκ, τον θυμάται να μη χαρίζεται σε κανέναν. Να αδειάζει τον γεμιστήρα στα κεφάλια και στα στήθη όσων σημάδευε. Ακόμη και τώρα δεν διστάζει να σκοτώσει. Ο Πελεκάνος περιγράφει μια σοκαριστική σκηνή: «Ο Λούκας έσφιξε βίαια τη λαβή στον λαιμό του τύπου και ανασήκωσε σαν τόξο την πλάτη του σφίγγοντας ταυτόχρονα τα πόδια, στραγγίζοντας τη ζωή από τον τύπο, που τώρα πια είχε αρχίσει να σφαδάζει εξαιτίας του πανικού και του πόνου και της έλλειψης οξυγόνου. Ο τύπος κοπανούσε τα πόδια του. Εβγαλε έναν οξύ, παιδιάστικο ήχο. Ο Λούκας δεν έδειξε τον παραμικρό οίκτο και συνέχισε να σφίγγει με όλη του τη δύναμη. Κάτι υποχώρησε στο εσωτερικό του μπράτσου. Ακουσε ένα κόκαλο να σπάει. Ο Λούκας έσπρωξε το πτώμα από πάνω του. Γύρισε από την άλλη και σηκώθηκε».