e-mail

Πέλεκυς κοφτερός, συμπόνια λιγοστή

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Οι θεατές ΔΕΝ πήγαν Επίδαυρο και ΔΕΝ χειροκρότησαν με ενθουσιασμό, όπως έγραψε η εφημερίδα σας. Τα εισιτήρια της πρεμιέρας – 3.200, σύμφωνα με το γραπτό του συναδέλφου σας κ. Μανιάτη και την επίσημη προφανώς πληροφόρηση – δείχνουν ότι το θέατρο ήταν μισοάδειο. Αμφισβητώ τα εισιτήρια της δεύτερης ημέρας: 8.100. To νούμερο δεν βγαίνει…

Πρώτον, στατιστικά δεν έχει συμβεί ποτέ η δεύτερη ημέρα, το Σάββατο, να έχει συν 5.000 θεατές από την Παρασκευή. Εχει συνήθως συν 2.000, άντε συν 3.000 θεατές.

Δεύτερον, οι αρχαιολόγοι έχουν υπολογίσει ότι το αργολικό θέατρο φιλοξενούσε όταν ολοκληρώθηκε 12.300 στριμωγμένους θεατές: 6.200 στις 12 εξέδρες του κάτω διαζώματος και 6.100 στις 22 εξέδρες του επάνω διαζώματος. Δηλαδή, σε κάθε εξέδρα χωρούσαν έως 530 κάτω και έως 280 επάνω (βλέπε, Παυσανία «Ελλάδος Περιήγησις» της Εκδοτικής Αθηνών, «Κορινθιακά», σελ. 207).

Τρίτον, σήμερα δεν είναι εφικτή αυτή η χωρητικότητα. Η αναστήλωση της δεκαετίας του ’50 και οι ζημιές – καθιζήσεις των επόμενων ετών κατεβάζουν τη χωρητικότητα στους 8.500 καθημένους. Ο σύγχρονος τρόπος υπολογισμού δίνει έως 380 ανά εξέδρα κάτω, ήτοι 4.560 θεατές, και έως 190 ανά εξέδρα επάνω, ήτοι 4.180 θεατές· δηλαδή, στην καλύτερη περίπτωση 8.740 διαθέσιμες θέσεις. Σημειώστε ότι το περασμένο Σάββατο είχαν αποκλειστεί με ιδιαίτερη περισχοίνιση τέσσερα-πέντε μεγάλα «τετράγωνα», προφανώς για λόγους συντήρησης.

Τέταρτον, η προσέλευση ημών των θεατών ήταν ομαλότατη. Δόθηκε η ευκαιρία σε όλους να βρούμε τη θέση μας και να απλωθούμε σε αυτή για την άνετη, ξεκούραστη παρακολούθηση της «Μήδειας». Ετσι, στις 21.15 του Σαββάτου έδειχναν σχεδόν γεμάτες με αραιά καθήμενους θεατές οι 8 από τις 12 εξέδρες του κάτω διαζώματος. Ελάχιστοι θεατές προτίμησαν τις άλλες τέσσερις. Στο επάνω διάζωμα σημειώθηκε συγκέντρωση θεατών χωρίς ιδιαίτερη πύκνωση περί το κέντρο και έως 10 σειρές ψηλά. Δηλαδή, οι θεατές του Σαββάτου ήταν από 4.400 έως 4.800.

Πέμπτον: Συμπέρασμα; Η προσέλευση του κοινού δεν ικανοποίησε.  

Σαφώς αυτή η περιορισμένη προσέλευση οφείλεται στην οικονομική κρίση που μαστίζει τη λαϊκή οικογένεια και της αφαιρεί το δικαίωμα να ψυχαγωγηθεί παρακολουθώντας τα αριστουργήματα του αρχαίου πνεύματος στον φυσικό τους χώρο. Στην Αθήνα, στην εποχή των μεγάλων ποιητών, ΟΛΟΙ είχαν πρόσβαση στο Θέατρο του Διονύσου. Σωστά γράφεται ότι ο κόσμος είναι «μαζεμένος».      

Ο θίασος είναι πολυδιαφημισμένος και αβανταδόρικος: Ευαγγελάτος, Κιμούλης, Μικρούτσικος… Συντελεστές που γεμίζουν στάδιο. Το εγχείρημα τραβηχτικό: «Μήδεια» με ανδρική διανομή. Ο Σπύρος Ευαγγελάτος παρουσίασε μια προβλέψιμη παραδοσιακή σκηνοθεσία. Δεν εξέπληξε… Ο Γιώργος Κιμούλης παρασύρθηκε από τη μανιέρα του. Επαιξε όπως είχε παίξει τον Οιδίποδα πριν από αρκετά χρόνια. Δεν τίμησε τη φήμη του, παρά την εργατικότητα που τον διακρίνει.

Το χειροκρότημα δεν ήταν παρατεταμένο… Ηταν συγκρατημένο. Δεν περιείχε ενθουσιασμό.

Ολα αυτά ίσως είχε ως σκέψεις ο Κιμούλης όταν, προτού ολοκληρωθεί η τελευταία υπόκλιση του θιάσου, έφυγε τρέχοντας από τη δεξιά πάροδο προς τα αποδυτήρια… Μια κίνηση σαφώς προσβλητική.

Ευχαριστώ πολύ,
Ηρακλής Αθανασόπουλος,
καθηγητής ΜΕ

Αχ, αυτή η ελληνική γλώσσα, αγαπητέ Ηρακλή, αγαπητέ καθηγητά. Πόσα εφόδια μας δίνει αν – και όταν – θέλουμε να επισημάνουμε με έμφαση (ή μετά βδελυγμίας). Ή όταν δεν θέλουμε. Οπως εσείς που δεν θέλετε, αν κρίνουμε σωστά, να έχει γεμίσει η κατά Κιμούλη «Μήδεια» την Επίδαυρο. Για τα δεδομένα των χαλεπών καιρών μας, όμως, τα πήγε καλά, σύμφωνα με τα επίσημα ανακοινωθέντα στοιχεία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τα στατιστικά σας περί συν 2.000 του Σαββάτου δεν είναι θέσφατα και έχουν διαψευσθεί πολλάκις. Με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα; Εστω. Ας ανοίξει ο διάλογος για τη χωρητικότητα. Γιατί όμως ξεκινά με αυτή τη συγκεκριμένη παράσταση; Αφήστε το άλλο: Τι σας έφταιξε ο καημένος ο κουρασμένος ηθοποιός που έφυγε γοργά; Πώς τον χτυπά έτσι αλύπητα ο πέλεκυς της κριτικής σας (πέλεκυς δεν είναι αυτός;); Ιλεως, ίλεως, νάμα, νάμα, νέμια, που έλεγε και το άσμα του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Του Ελληνα ο… βάρβαρος ζυγόν δεν υπομένει

Αγαπητή μου Φοίβη,

Δεν είναι βέβαια μόνο ο Κασνακίδης που νομίζει ότι οι Τούρκοι σήμερα δεν είναι βάρβαροι. Και ποιοι θα το κρίνουν; Εμείς οι Ελληνες, που έχουμε «θάψει» τη Μακρόνησο για να κρύψουμε τη βαρβαρότητά μας; Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, όταν ζούμε σε βάρβαρο κόσμο…

Σου στέλνω αντίγραφο της «Κοινής Γνώμης» της Σύρου: Ο Δήμος Μόρφου της Κύπρου παρουσιάζει εκεί έκθεση φωτογραφίας για τη σύληση της «πανάρχαιας κληρονομιάς» από τον «τούρκο κατακτητή».

Διάβασε, αγαπητή μου Φοίβη, τα τρομερά που συμβαίνουν ακόμη σήμερα, ενώ είχαμε πιστέψει ότι οι Τούρκοι έχουν εκπολιτιστεί.

Την ώρα που ο αναγνώστης σου στις 19/6 έγραφε: «Ομως, έπειτα από τις χιλιάδες χρόνια που πέρασαν, από τότε οι Γραικοί προτίμησαν το τεμπέλικο δημοσιοϋπαλληλίκι…» κ.λπ. Ποιοι είναι αυτοί οι Γραικοί; Δεν είναι ο ίδιος «Γραικός»; Δεν είμαστε όλοι;

Λεωνίδας Παπ.

Ωρα, λοιπόν, για διύλιση (κώνωπος και λοιπών ανωφελών), αγαπητέ Λεωνίδα: Τι είναι βάρβαρος, τι μη βάρβαρος και τι τ’ ανάμεσό τους; Τι είναι Γραικός, τι μη Γραικός και τι τ’ ανάμεσό τους; Φόρτσα…