Οι φυλλωσιές των αναμνήσεων

Κι ούτε μια στάλα αποθυμάει τα ρόδα της…/τα σμύρτα και τα ρόδα τα παλιά της /που μέσα της επάλλονταν αδρά.

 (Εντγκαρ Αλαν Πόε – Για την Ανι)

Η γλώσσα των λουλουδιών, το άρωμά τους, οι φυλλωσιές των κρυμμένων κήπων, το  αστικό πράσινο συνδέουν τον ορισμό της θηλυκότητας με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Συνήθως οι «ανθισμένες γυναίκες» ή οι «γυναίκες-λουλούδια» είναι ένα σχήμα που λατρεύουν δύο κατηγορίες δημιουργών: οι ποιητές και οι μετρ της υψηλής ραπτικής.

Οι πρώτοι, ποιητές του ρομαντισμού, άλλοτε εξύψωναν σε σφαίρες υψηλού στοχασμού την καλλονή μιας αθώας γυναίκας που παρομοίαζαν την ομορφιά της με άνθη δροσερά στο ξύπνημά τους από τις πρωινές ηλιαχτίδες σε έναν ανοιξιάτικο κήπο. Ενώ οι συμβολιστές και στη συνέχεια οι εκπρόσωποι του σουρεαλισμού, τολμηροί κι ανήσυχοι, περιέγραφαν τα άνθη που ανακάλυπταν στους μυστικούς κήπους του υποσυνείδητου. Και τις γυναίκες που ευωδίαζαν συναισθηματικές εμπειρίες τις παρουσίαζαν με αγκάθια που ματώνουν κάνοντάς τους να υποφέρουν.

Οσο για τους μετρ της υψηλής ραπτικής, από τους διαφορετικής γενιάς και αισθητικής άποψης Βαλεντίνο Γκαραβάνι και Τζον Γκαλιάνο, καθένας χρησιμοποίησε τις τεχνικές ντου για να αναδείξει το σώμα ως ιδέα ανθισμένης θηλυκότητας. Σαν μίσχος με ίσιες γραμμές η σιλουέτα και οι καμπύλες του στήθους και των ώμων ως ιδανικά σημεία για να δημιουργήσουν αναρριχήσεις από υφασμάτινα μπουμπούκια προς τον λαιμό. Και να αναδείξουν μέσα από πέταλα φτιαγμένα από σιφόν, σατέν και άνθη από αιθέρια δαντέλα το πρόσωπο μιας ανθισμένης από ευτυχία γυναίκας. Αυτήν την εικόνα ακολουθούσε και το άρωμα από άνθη λευκού κρίνου τουμπερόζα. Είναι η οξεία, ναρκωτική ευωδιά της γοητείας. Η ίδια με της οποίας το σύννεφο τυλίγονται οι υπερβολικά θηλυκές γυναίκες και παρασύρουν στη σαγήνη τους θαυμαστές ναρκωμένους από τις αργόσυρτες νότες ενός ιστορικού αρώματος: του Fracas του Ρομπέρ Πιγκέ.

Οι συνθήκες συνομιλίας μας με το περιβάλλον δημιουργούνται εντός των κήπων. Οπως στην αγγλική παράδοση των μυστικών και ολάνθιστων τόπων γεμάτων ίριδες και κρίνους.    

Στην Ντομέν σιρ Σομόν, στις όχθες του γαλλικού ποταμού Λίγηρα, φιλοξενείται το φεστιβάλ καλλιτεχνικού σχεδιασμού κήπων. Εκεί οι συνθέσεις που δημιουργούνται παρουσιάζουν την  αρμονία των θάμνων στις αναλογίες τους με τα δέντρα, την αντιπαλότητα των αναρριχητικών φυτών και των στιβαρών κορμών δέντρων, τις χλωρές ελπιδοφόρες αποχρώσεις του πράσινου φυλλώματος και τις αντιθέσεις τους με τις σκουρόχρωμες πορώδεις επιφάνειες των βράχων. Το θέμα της φετινής διοργάνωσης – «Κήπος των αισθήσεων» – υπογραμμίζει και το ζητούμενο της ζωής μας: τόπος να ακούς, να βλέπεις, να γεύεσαι, να αγγίζεις, να οσφραίνεσαι.