ΜΙΝΩΣ ΚΟΝΙΔΗΣ

Γεννημένος το 1981 στην Αθήνα και μεγαλωμένος στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου και μένει μόνιμα μέχρι σήμερα, ο Mίνως Κονίδης είναι απόφοιτος του Τμήματος Μαγειρικής Τέχνης του ΙΕΚ Τουριστικών Επαγγελμάτων Le Monde, ενώ στην ίδια σχολή έχει παρακολουθήσει επίσης το μετεκπαιδευτικό πρόγραμμα Eurochef. Στο παρελθόν έχει εργαστεί, μεταξύ των άλλων, στις κουζίνες του εστιατορίου Διόσκουροι στο Ψυχικό, του ξενοδοχείου Hilton Athens και στους Ορίζοντες του Λυκαβηττού. Η σημαντικότερη περίοδος στην καριέρα του, όμως, είναι αυτή που ζει τώρα πια στο δικό του εστιατόριο Ωραία μου Κουζίνα, το οποίο άνοιξε στη Νέα Φιλαδέλφεια μαζί με τον θείο του, αρχιτέκτονα Δημήτρη Κωνσταντάτο. Ο νεαρός μάγειρος είναι ανήσυχος και πολυάσχολος. Εκτός από την αγάπη του για τη μαγειρική, από τον πατέρα του κληρονόμησε επίσης το χόμπι να τρέχει με αγωνιστικές μηχανές και ποδήλατα.  

Γιατί μάγειρος; Με τη μαγειρική είχα αρχίσει να ασχολούμαι ήδη από τα μαθητικά μου χρόνια. Οι γονείς μου μαγείρευαν πολύ ωραία, αυτό γινόταν συνήθως τα Σαββατοκύριακα γιατί δούλευαν πολύ. Τότε εγώ τους βοηθούσα όσο μπορούσα. Και τις καθημερινές όταν γύριζα από το σχολείο και έπρεπε να ζεστάνω το φαγητό, φρόντιζα πάντα να το «πειράζω» και να του αλλάζω λίγο τη γεύση. Αρχικά είχα σκοπό να ασχοληθώ με το μηχανολογικό και αρχιτεκτονικό σχέδιο, η ανάγνωση όμως ενός βιβλίου Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού που μιλούσε για τα κορεσμένα επαγγέλματα και η παρότρυνση των γονιών μου να ασχοληθώ με αυτό που αγαπώ πραγματικά με έκαναν να στραφώ στη μαγειρική ως επάγγελμα.

Πιάτο που αγαπούν οι πελάτες μου. Αφρός καπνιστής μελιτζάνας με καραμελωμένες ντοματούλες και λάδι βασιλικού.

Δεν φτιάχνω ποτέ. Δεν υπάρχει κάποιο πιάτο που να μη θέλω να το φτιάξω, γιατί κάθε ένα έχει τη δική του αξία.

Πηγές έμπνευσης. Συνήθως με εμπνέουν οι εποχικές πρώτες ύλες και οι μυρωδιές της φύσης και της γειτονιάς μου. Υστερα από μια βόλτα με φίλους στο βουνό για χαλάρωση, νιώθω πιο έτοιμος για κάθε νέα δημιουργία. Η αγαπημένη μου ώρα για δοκιμές είναι αργά το βράδυ, μετά τη δουλειά. Η αδελφή μου η Μαρίζα είναι πάντα εκεί και η πρώτη που δοκιμάζει τις νέες γεύσεις μου.

Τι σημαίνει «ελληνική κουζίνα». Συνταγές που φτιάχνονται με ελληνικά και αρκετές φορές παραδοσιακά προϊόντα. Ξεχασμένες συνταγές από τα ορεινά χωριά της πατρίδας μας μέχρι τα ακριτικά μας νησιά.

Αυθεντικό είναι. Φρέσκο ζυμωτό ψωμί με αγνό παρθένο ελαιόλαδο και θαλασσινό αλάτι.

Γεύση που νοσταλγώ. Τα μακαρόνια με κιμά της γιαγιάς μου. Δεν ξέρω αν ήταν ο τρόπος μαγειρέματος ή τα μπαχαρικά που χρησιμοποιούσε, μάλλον και τα δύο έπαιζαν τον ρόλο τους. Το σίγουρο είναι ότι με τη σωστή αναλογία αρωματικών και ντομάτας τα έκανε πολύ γευστικά και ταυτόχρονα πολύ ελαφρά.

Η πιο ενδιαφέρουσα και η πιο αδιάφορη ξένη κουζίνα. Η γαλλική κουζίνα, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο ενδιαφέρουσα του κόσμου γιατί η Γαλλία είναι η μητέρα της μαγειρικής τέχνης. Δεν βρίσκω κάποια έθνικ κουζίνα αδιάφορη, καθώς σε όλες έχουν ενδιαφέροντες γευστικούς συνδυασμούς.

Δάσκαλός μου. Ο Γιάννης Κατσάρας, ζαχαροπλάστης και μέντοράς μου, γιατί με έμαθε να αγαπάω ακόμα και τα ρούχα που φοράω μέσα στην κουζίνα.

Αγαπημένα υλικά. Λάδι, αλάτι και κάθε λογής αρωματικό.

Μαγειρεύω σχεδόν πάντα με… Αλάτι.

Το πιο περίεργο υλικό που έχω δοκιμάσει. Φρέσκο λίτσι (τροπικό φρούτο) στην κουζίνα του Hilton.

Δεν χρησιμοποιώ ποτέ. Φριτέζα. Και αν χρειαστεί να τηγανίσω, χρησιμοποιώ πάντοτε ένα κανονικό τηγάνι ή ένα κατσαρολάκι.

Απαράδεκτος συνδυασμός. Ψωμί με ζυμαρικά.

Καλύτερη συνταγή συναδέλφου. Μαγειρίτσα με συκωτάκι γάλακτος, μανιτάρια και σπανάκι του Δημήτρη Παναγιωτόπουλου στο εστιατόριό του Trapezaria.

Σεφ που εκτιμώ. Ο υπέροχος Γκι Μαρτέν, ένας γάλλος «ποιητής», που κατάφερε να χαρίσει εκ νέου 3 αστέρια Michelin στο παριζιάνικο εστιατόριό του Grand Véfour.

Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο μου. Στριφτούρια (φρέσκα ζυμαρικά) με γαρίδες, βασιλικό και ντοματούλες τσέρι. Σοτάρω τις γαρίδες, προσθέτω ζωμό γαρίδας, μέσα στον ζωμό αυτό βράζω τα ζυμαρικά και ολοκληρώνω το πιάτο με ντοματούλες, φρέσκο βασιλικό και τριμμένο τυρί.

Μελλοντικά σχέδια. Θα ήθελα να παρακολουθήσω σεμινάρια μαγειρικής στο εξωτερικό. Και του χρόνου το καλοκαίρι σκοπεύω να δουλέψω σε κάποιο εστιατόριο στην Αγγλία, στη Γαλλία ή στην Ισπανία.

Τι πρέπει να προσέχει ο ερασιτέχνης. Να σέβεται τα υλικά, να μην κάνει υπερβολές και να μην είναι απλώς διεκπεραιωτικός όταν μαγειρεύει.

Η πιο απλή συνταγή μου με τα λιγότερα υλικά. Χυλοπίτες με ντοματίνια, φρέσκο κρεμμυδάκι και γραβιέρα. Βράζω τις χυλοπίτες και σε ένα μεταλλικό μπολ ψιλοκόβω το κρεμμυδάκι, ρίχνω τα ντοματίνια κομμένα στα τέσσερα, λίγο λάδι αρωματισμένο με σκόρδο, τα ζεστά ζυμαρικά και πασπαλίζω με τριμμένο τυρί.