Ενα ύφος «υπερβολικά μπαρόκ»

Γι’ αυτό ίσως και μας ενοχλεί κάπου κάπου το ότι ο Μπάνβιλ λίγο νοιάζεται για το πειστικό της ιστορίας. Εχω την αίσθηση ότι χρωστούσε στον εαυτό του μια εκδοχή όπου ο ανέλπιδος εφηβικός έρωτας επιτέλους πραγματώνεται, όπως ίσως κανείς μας δεν τον έχει ζήσει, αλλά όλοι ίσως τον έχουμε φαντασιωθεί. Γι’ αυτό και κάποιες στιγμές νιώθεις ότι η ανασκαφή του παρελθόντος τραβάει  υπερβολικά σε μάκρος, ότι η δεξιοτεχνία της γλώσσας αυτονομείται από την ουσία, ότι η κομψότητα του ροκοκό δίνει τη θέση της σε ένα ύφος «υπερβολικά μπαρόκ», ότι ώρα είναι να πάμε λίγο παρακάτω. Τότε πάντως είναι που αναπτύσσεται η δεύτερη και φαινομενικά άσχετη αφηγηματική γραμμή, η σε παρόντα χρόνο ανάσυρση από την αφάνεια του Αξελ Βάντερ, η εμπλοκή του αφηγητή με την κινηματογραφική βιομηχανία, υποδυόμενος τον εραστή της νεκρής Κας, της οποίας υποκατάστατο καταλήγει η γοητευτική νεαρή, με αυτοκτονικές τάσεις σταρ, συμπρωταγωνίστριά του στην ταινία, και η φυγή τους στο αρχαίο λιμάνι της Βορειοδυτικής Ιταλίας όπου αυτοκτόνησε η κόρη του. Τέλος, η συμβολική υιοθεσία της σταρ και η ειρωνική αποδοχή της πρόσκλησης ενός αμερικανικού πανεπιστημίου να παραστεί σε ένα συνέδριο προς τιμήν του Αξελ Βάντερ, του κατά κόσμον λογοτεχνικού κριτικού Πολ ντε Μαν, γνωστού βέλγου φυγάδα και θεωρητικού της αποδόμησης, που έκανε σπουδαία καριέρα στην Αμερική αποκρύπτοντας το φιλοναζιστικό παρελθόν του.

Αυτή είναι η κατά Μπάνβιλ πραγματικότητα όπως, κατά δήλωσή του,  εκείνος τη βλέπει.