Πυρό πυρό το έχτισα το δόλιο το προφίλ μου

Σε τούτη τη χώρα ευδοκιμεί ιδιαιτέρως – ως εδώδιμο αποικιακό – το «ό,τι σε βολεύει». Ειδικά στα καλλιτεχνικά και καλλιτεχνίζοντα μήκη κύματος.

Δεν έχει, ας πούμε, σημασία αν βγαίνεις, ο καλλιτεχνάρας, ως λάβρος ελεύθερος σκοπευτής της εξουσίας, της κυβέρνησης και του σαθρού Δημοσίου να ψέξεις με όποιον τρόπο μπορείς και σου βρίσκεται και πρόχειρος (facebook, twitter, κανάλια, συνεντεύξεις…) το σύστημα.

Λες μέσα σου: Τι έχω να χάσω; Το πολύ πολύ να με πουν γραφικό. Αλλά εγώ το προφίλ του επαναστάτη θα το έχω χτίσει ατάκα ατάκα και πυρό πυρό (πληθυντικός: τα πυρά). Θα κάνω και τον πολύ θυμωμένο με «τη χούντα που ζούμε» και τον πολύ αδυσώπητο και αδιάβλητο. Ακόμη και μέσα στην οικονομική ασφάλεια που μου προσφέρει κάποια αυτοσχέδια και πολύ βολική οργάνωση (λέγε με ΜΚΟ;).

Ολα αυτά όμως δεν θα έχουν καμία σημασία, δεν θα πιάνουν μπάζα την ώρα που θα εισπράττω από κρατικούς εκ-πολιτιστικούς οργανισμούς τα ευρουδάκια τα ζεστά για την τάδε παράστασή μου και τη δείνα συναυλία μου (χώρια τόσες επιχορηγήσεις τόοοσα χρόνια ανελλιπώς). Διότι σιγά μην τα επιστρέψω τα ευρώ από τον κρατικό κορβανά, που μου τα έδωσαν αυτοί που τον διαχειρίζονται (τον κορβανά) και που τους «τη λέω» ο αδιάβλητος δημοκράτης καλλιτεχναράς. Δεν μου είναι και βολικό άλλωστε…