Για τον χωρισμό του από την Παραντί και τη «συνταξιοδότησή» του μιλά ο Τζόνι Ντεπ

Ενα χρόνο μετά την ανακοίνωση του χωρισμού του από τη γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιό Βανέσα Παραντί, μητέρα των δύο παιδιών τους, ο Τζόνι Ντεπ ένιωσε έτοιμος να μιλήσει για το τέλος της σχέσης τους που κράτησε 14 χρόνια.

«Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν κάπως περίεργα. Κάποιες φορές, ήταν πραγματικά δύσκολα, αλλά αυτή είναι η φύση κάθε χωρισμού, νομίζω, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν και παιδιά» λέει ο 50χρονος σήμερα ηθοποιός σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Rolling Stone».

Εκείνο που προκαλούσε διαρκώς προβλήματα στη σχέση τους ήταν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. «Οι σχέσεις είναι δύσκολο να διατηρηθούν, ιδιαίτερα στον χώρο που είμαι εγώ, επειδή είμαι διαρκώς μακριά και αυτό είναι δύσκολο» δήλωσε ο Ντεπ. «Δεν ήταν εύκολο για εκείνη και για τα παιδιά. Δεν ήταν εύκολο για εμένα».

«Δεν σταματάς να νοιάζεσαι για τον άλλον. Είναι η μητέρα των παιδιών σου, πάντα θα γνωρίζει καλά ο ένας τον άλλον» λέει ο Τζόνι Ντεπ που είναι πατέρας της 14χρονης Λίλι Ρόουζ και του 11χρονου Τζακ. Τα παιδιά τους, όπως λέει ο ίδιος, «έδειξαν μεγάλη κατανόηση».

Ο Τζόνι Ντεπ μετά τον χωρισμό έδωσε μεγάλο βάρος στη δουλειά. Αυτή τη περίοδο προβάλλεται η ταινία του «The Lone Ranger» (στην Ελλάδα από 4 Ιουλίου), ενώ ο ίδιος βρίσκεται στα γυρίσματα της ταινίας «Transcendence»

«Μπαίνω στα 50. Δεν μπορώ να πω ότι θα θέλω να συνεχίσω να κάνω τη δουλειά αυτή για άλλα δέκα χρόνια». Η σκέψη της απόσυρσης από τα κινηματογραφικά στούντιο περνά «κάθε μέρα» από το μυαλό του. «Νομίζω όμως ότι όσο ακόμα έχω τη δυνατότητα και την επιθυμία και τη δημιουργική ορμή να κάνω τα πράγματα που μπορώ να κάνω και τώρα, τότε θα πρέπει να τα κάνω» σχολιάζει.

Εκείνο που πραγματικά επιθυμεί είναι να ζήσει πέρα από τα χολιγουντιανά δεδομένα. «Θα ήθελα κάποια στιγμή να επικεντρωθώ στο να κάνω απλά τη ζωή μου. Να τη ζήσω πραγματικά. Να πάω κάπου όπου δεν θα είμαι σαν κυνηγημένος, όπου δεν θα τρυπώνω σε μία κουζίνα ή στον υπόγειο λαβύρινθο ενός ξενοδοχείου. Οταν πια μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς ότι, μέχρι κάποιο σημείο, έζησες σαν πρόσφυγας».