Διαχείριση μιζέριας σύμφωνα με τους ψαράδες η πολιτική της Κομισιόν για τα απορριπτόμενα

Εχουν γίνει μελέτες επί μελετών, ποιες εφαρμόσθηκαν; Ακόμη και αν το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης προλάβει να αποστείλει ώς το τέλος του έτους αλιευτικά δεδομένα στην Κομισιόν, ποιος μας εγγυάται ότι αυτά θα είναι αντικειμενικά; Τα ερωτήματα προέρχονται από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Αλιευτικών Συλλόγων Νοτίου Αιγαίου Γιώργο Κατσοτούρχη, που έχει έδρα την Κάλυμνο, η οποία αριθμεί 658 αλιευτικά σκάφη. Ο καλύμνιος ψαράς αναφέρει ως παράδειγμα παλαιότερη μελέτη του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), σύμφωνα με την οποία η παραγωγή ξιφία στα Δωδεκάνησα είναι 50 τόνοι.

«Αλλά μόνο στην Κάλυμνο βγάζουμε 1.000 τόνους», λέει με νόημα. Κατηγορηματικά αντίθετος είναι και ως προς την υποχρεωτική εκφόρτωση αλιευμάτων και τη μείωση των απορρίψεων. «Κάθε χρόνο ψαρεύουμε στην Κάλυμνο 6.000-7.000 τόνους μη εμπορεύσιμων ψαριών, που παλαιότερα τα πετούσαμε στη θάλασσα. Εδώ και μερικά χρόνια, συστήσαμε μια συνεταιριστική επιχείρηση που μεταποιεί τα ψάρια αυτά και τα διαθέτουμε σε όλα τα Δωδεκάνησα, σε μια αγορά 6-7 εκατ. τουριστών τον χρόνο.

Με λίγα λόγια, είναι διαχείριση μιζέριας η πρόταση της Κομισιόν τα απορριπτόμενα ψάρια να διατίθενται για κοινωφελείς σκοπούς. Το κάνουμε ούτως ή άλλως αυτό στην Κάλυμνο. Το θέμα είναι πώς θα αξιοποιήσουμε επιχειρηματικά τα αλιεύματα, πώς θα επιδοτηθούμε γι’ αυτό από κοινοτικά προγράμματα και πώς δεν θα μας βάζει συνεχώς εμπόδια η ελληνική γραφειοκρατία, όπως στη δική μας περίπτωση όπου ακόμα δεν έχουμε πάρει άδειες συσκευαστηρίου».