Απαγορεύεται πλέον το «πέταμα» ανεπιθύμητων ψαριών στη θάλασσα

Δεύτερη μεγάλη αλλαγή, η οποία προκαλεί όμως και μεγάλες αντιδράσεις, είναι ότι από το 2016 και μετά θα απαγορεύεται το… «πέταμα» των ανεπιθύμητων ψαριών στη θάλασσα.

Τα μικρά ψάρια μπλέκονται συχνά στα δίχτυα των ψαράδων και ανασύρονται μαζί τους στο σκάφος, αλλά επειδή είναι πάνω από την επιτρεπόμενη ποσόστωση ή δεν είναι εμπορεύσιμα τα πετούν στη θάλασσα αντί να τα ξεφορτώσουν μαζί με την υπόλοιπη ψαριά στο λιμάνι. Πρόκειται για ψάρια που έχουν από ένα συγκεκριμένο μέγεθος και κάτω. Π.χ., η μουρμούρα επιτρέπεται να αλιεύεται μόνο όταν έχει μήκος 20 εκατοστά και άνω, ο σαργός 23, το μυτάκι 18, ο σπάρος 12 και ο ξιφίας 120 εκατοστά.

Η σπατάλη της απόρριψης ψαριών στη θάλασσα υπολογίζεται από την Κομισιόν σε 1,7 εκατ. τόνους ετησίως, αλλά αυτό πλέον αλλάζει. Ξεκινώντας με την αλιεία πελαγικών ειδών από το 2015 και περιλαμβάνοντας σταδιακά όλο και περισσότερα είδη έως το 2019, οι ψαράδες υποχρεούνται να ξεφορτώνουν στα λιμάνια το 95% των ψαριών που αλιεύουν.

Το μέτρο προβλέπει ότι τα ψάρια θα εκφορτώνονται στο λιμάνι, ενώ αυτά που σήμερα πετιούνται στη θάλασσα θα αποθηκεύονται σε ειδικούς χώρους και θα χρησιμοποιούνται είτε για κοινωφελείς σκοπούς είτε για παρασκευή ιχθυαλεύρων. Είναι έτοιμη η Ελλάδα για κάτι τέτοιο;  «Οχι», υποστηρίζουν οι αλιείς. Η κριτική που ασκούν στην Κομισιόν είναι ότι πήρε έναν κανονισμό που έχει εφαρμογή στις χώρες της Βόρειας Θάλασσας, όπου τα λιμάνια είναι μετρημένα, και θέλει να τον εφαρμόσει στη Μεσόγειο. «Πρώτον, η Ελλάδα λόγω των πολλών νησιών της διαθέτει γύρω στα 200 λιμάνια εκφόρτωσης.

Σε πόσα από αυτά και με τι κονδύλια θα δημιουργηθούν εγκαταστάσεις αποθήκευσης; Δεύτερον, τι θα γίνει με τους ψαράδες εκείνους που δεν βρίσκονται κοντά σε λιμάνι εκφόρτωσης; Από την ώρα που δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό κίνητρο για να ξεφορτώσουν τα μη εμπορεύσιμα ψάρια στο κοντινότερο λιμάνι, γιατί να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να επωμισθούν το κόστος που αυτό συνεπάγεται σε καύσιμα και να μη συνεχίσουν να τα πετούν, όπως σήμερα, στη θάλασσα;», αναρωτιέται ο Γιώργος Παπαδημητρίου, γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Βιντζότρατας. Την άποψή του συμμερίζονται εκπρόσωποι και άλλων ενώσεων.

«Υπάρχουν κοινοτικά προγράμματα μέσω των οποίων μπορεί να επιδοτηθεί με κονδύλια η δημιουργία των υποδομών αποθήκευσης», απαντά εκπρόσωπος της επιτρόπου Μαρίας Δαμανάκη. Απλώς, το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης πρέπει να παρουσιάσει ένα σχέδιο αξιοποίησης των κοινοτικών αυτών πόρων λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες κάθε τύπου αλιείας, δηλαδή για τη μηχανότρατα, το γριγρί, κ.λπ.