Στο κρεβάτι με τον Τζάγκερ

«Σιγά μη συγκρίνω τον Τζάγκερ με τον Σινάτρα! Το μόνο ταλέντο του Μικ είναι να παριστάνει εξαιρετικά τον μάγκα. Και αυτό το περίφημο, ότι τάχα συνδυάζει και εκπέμπει συγχρόνως τη σεξουαλικότητα και των δύο φύλων, τον κάνει τελικά ένα πλάσμα εντελώς ασέξουαλ. Πιστέψτε με, το σεξαπίλ του είναι τόσο όσο και οποιουδήποτε την ώρα που κατουράει. (…) Μη σας ψήνει με το προφίλ τού αντισυμβατικού και του μποέμ. Είναι  ένας σκληρός επιχειρηματίας και έχει την καπατσοσύνη την ώρα που κάνει επί σκηνής το περίφημο νούμερο με το μαστίγιο να σκέφτεται τις εισπράξεις που μπορεί να του αποφέρει».

Αυτή ήταν η γνώμη του Τρούμαν Καπότε για τον Μικ Τζάγκερ. Εξάλλου, η μεταξύ τους σχέση, ή μάλλον «μη σχέση», δεν έγινε και τόσο γνωστή. Ηταν άλλωστε… ατελέσφορη. Ο συγγραφέας του «Πρωινού στο Τίφανις» και του «Εν ψυχρώ» ακολούθησε το συγκρότημα για ένα δεκαπενθήμερο κατά την περιοδεία του στην Αμερική το καλοκαίρι του 1972. Ολοι περίμεναν ένα σπαρταριστό ρεπορτάζ, το οποίο όμως δεν γράφτηκε ποτέ. Η αντιπάθεια μεταξύ του Καπότε και των Στόουνς ήταν κεραυνοβόλα και βαθιά. Ειδικά ο Κιθ Ρίτσαρντς έλεγε ότι μισούσε τη στακάτη φωνή του και σιχαινόταν τη φίλη του Λι Ράτζβιλ (αδελφή της Τζάκι Κένεντι), την οποία είχε συνέχεια μαζί του. Μάλιστα, πίσω από την πλάτη της την αποκαλούσε «γριά πόρνη».  

Αυτά και πολλά άλλα αναφέρονται σε ένα ακόμη βιβλίο για τον Μικ Τζάγκερ με τίτλο το όνομα του μεγαλύτερου ροκ σταρ όλων των εποχών. Ο συγγραφέας του Φίλιπ Νόρμαν δεν επιχειρεί να  τον αποκαθηλώσει. Κινείται με δεξιοτεχνία διατηρώντας την ισορροπία ανάμεσα στην αλήθεια και στο κουτσομπολιό, ανάμεσα στη μουσική ιστοριογραφία και στην ιδιωτικότητα, αποφεύγοντας όμως τις κοινοτοπίες. Οχι άλλες ιστορίες για ναρκωτικά και κάθε λογής κραιπάλες. Ούτε ακόμη λίγο αλατοπίπερο σχετικά με τις υποτιθέμενες ερωτικές σχέσεις του Μικ με τον Στιβ ΜακΚουίν ή τον Πολ Νιούμαν. Μπούχτισε το κοινό από βιογραφίες γεμάτες με τις (πολλές) κακίες και τις (σπάνιες) αρετές των ειδώλων της σύγχρονης Βαβυλωνίας…

Ο Νόρμαν εδώ επιλέγει να δημοσιοποιήσει εκείνες τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή και το έργο των λαμπερών ειδώλων πιο ενδιαφέροντα. Ετσι, αφιερώνει αρκετές σελίδες στο πώς δημιουργήθηκε το εμβληματικό «Satisfaction», το οποίο ο Κιθ Ρίτσαρντς θεωρούσε για καιρό προσωρινή γραφή που δεν θα έπρεπε να ηχογραφηθεί προτού ολοκληρωθεί.  

Αναφέρεται ωστόσο στη… σκιώδη σχέση μεταξύ του Τζάγκερ και του Ντέιβιντ Μπάουι, την οποία φαίνεται ότι πυροδοτούσε ποικιλοτρόπως η σύζυγος τότε του δεύτερου, η Αντζελα Μπάρνετ, η «Αντζι» του περίφημου ομώνυμου τραγουδιού των Στόουνς.

«Στην πραγματικότητα», λέει, «οι λόγοι που ο Μικ ήθελε να προσεγγίσει τον Ντέιβιντ ήταν βασικά για να μπει στο μάτι του Τζίμι Χέντριξ τον οποίο θεωρούσε τότε τον μεγάλο του αντίπαλο». Ωστόσο το μόνο στοιχείο, εκτός από τα κουτσομπολιά, το οποίο έχει καταγραφεί επίσημα ήταν το φιλί στο στόμα που έδωσαν ο ένας στον άλλο στο Καφέ Ρουαγιάλ του Λονδίνου τον Ιούλιο του 1973, μετά τη συναυλία του Μπάουι «Spider from Mars», μπροστά μάλιστα στην εμβρόντητη Μπάρμπρα Στράιζαντ.

Η ερωτική ζωή του Τζάγκερ, έτσι όπως παρουσιάζεται στη βιογραφία «Μικ Τζάγκερ», είναι χαώδης, με συνωστισμό πολλών προσώπων αλλά και με πολλά κενά. Δύο σύζυγοι, η Μπιάνκα και η Τζέρι Χολ, πέντε «επίσημα» παιδιά (δύο εκ των οποίων από τη Μάρσα Λουτσιάνα Μοράντ, τα οποία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει κατόπιν δικαστικής απόφασης), τουλάχιστον 13  μεγάλοι έρωτες (ανάμεσα στους οποίους και με την τωρινή του σύντροφο Λρεν Σκοτ) και μερικές… χιλιάδες ερωτικές περιπέτειες χωρίς συνέχεια και συνέπειες.

Σήμερα, ύστερα από 50 χρόνια και λίγο προτού κλείσει τα 70 του χρόνια (στις 26 Ιουλίου), ο Μικ μοιάζει με έναν απέλπιδα αρνησίγερο που μιμείται τον εαυτό του. Αλλά την εποχή τού «As tears go by» ήταν το υγρό όνειρο των γυναικών (και πολλών ανδρών). Εκείνος και, από γυναίκες, η Μάριαν Φέιθφουλ. Υπάρχει και μία κοινή  φωτογραφία τους που μοιάζει με καταγραφή της σεξουαλικότητας εκείνης της εποχής. Τέλειο προφίλ, σαρκώδη χείλη έτοιμα να φιληθούν και ένας υπαινιγμός διαστροφής που υποστήριζαν με απενοχοποιημένη νοσηρότητα.

Ο Μικ είχε, επίσης, δεσμό με την Κρίσι Σρίμπτον (αδελφή της «γαριδούλας» Τζιν Σρίμπτον, σούπερ μόντελ στη δεκαετία του 1960) όταν γνώρισε τη Φέιθφουλ. «Ενας άγγελος με… στρατοσφαιρικά στήθη», είχε πει μόλις την είδε. Λίγους μήνες αργότερα, όταν η Κρίσι κατάλαβε ότι είχε μπει στο περιθώριο λόγω της Μάριαν, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας.

Υπήρχε και μία δύσκολη σχέση με τη Μάρσα Χαντ (η τραγουδίστρια με τη μαύρη αφάνα, το κορίτσι-σύμβολο του «Hair», του μιούζικαλ που ενσωμάτωσε την αισθητική και τη φιλοσοφία των χίπις), την οποία ο ίδιος δεν παραδέχθηκε ποτέ επίσημα – ούτε όμως και την αρνήθηκε.  

Οσο για τις εξωσυζυγικές του περιπέτειες κατά τη διάρκεια του γάμου του με την Τζέρι Χολ ήταν αρκετές, αλλά δύο συμπλήρωσαν τη συλλογή του με… «νέες παραλαβές»: Αντζελίνα Ζολί («Η πρώτη στην οποία συμπεριφέρθηκα τόσο σκατά») και Κάρλα Μπρούνι («Την έκλεψα από τον φίλο μου Ερικ Κλάπτον. Της είχα πει, όμως, ότι αν ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της να μην τον παρατήσει»).