Γρανίτες, άρωμα γιασεμιών και… θέατρο στην ταράτσα!

Γρανίτα φράουλα στο χέρι και άρωμα λουλουδιών κάτω από τον έναστρο ουρανό. Μια εικόνα που θυμίζει καλοκαίρια της δεκαετίας του 1980 όταν στην Αθήνα τα θερινά θέατρα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και των γύρω περιοχών γνώριζαν άνθηση, τάση που πέρασε και στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις.

Η λεωφόρος Αλεξάνδρας, θερινό στέκι θεάτρων, ύστερα από απουσία αρκετών χρόνων, ξαναμπαίνει στον χάρτη. Οχι, δεν ξανανοίγουν τα θέατρά της. Απλώς η θεατρική δράση μεταφέρεται σε… ταράτσες. Οπως και σε δροσερές αυλές. Και σε αίθρια. Και σε θέατρα με ανοιγόμενη στέγη, όπως το Τριανόν και το Αθηνά στην Αθήνα και το Αθήναιον στη Θεσσαλονίκη.

«Το χρειάζεται ο κόσμος», λέει στα «ΝΕΑ» η Μίρκα Παπακωνσταντίνου. «Είναι ωραίο να είσαι σε μια ταράτσα πάλι, με μια γρανίτα, να μυρίζεις λουλούδια, μες στην Αλεξάνδρας. Ναι, γιατί όχι; Και τη δεκαετία του 1980, που η Αλεξάνδρας ήταν λαμπερή, είχε σαράντα βαθμούς, ωστόσο ο κόσμος ερχόταν και διασκέδαζε».

Υστερα από οκτώ χρόνια σιωπής, η ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη ανακαινίστηκε και φιλοξενεί την παράσταση του έργου «Ωχ! Τι κόσμος γιαγιά!» του Μπάρι Κιφ, στην πρώτη σκηνοθετική απόπειρα της Θάλειας Ματίκα.

Ανάμεσα στα θερινά θέατρα που έχουν κατεβάσει αυλαία τα τελευταία χρόνια είναι το θέατρο Παρκ, το οποίο πωλήθηκε καθώς, σύμφωνα με το συμβόλαιο υπεκμίσθωσης το οποίο είχε υπογράψει ο Βαγγέλης Λιβαδάς, ο γιος του Πάνος δεν μπορούσε να το κρατήσει περισσότερο από μια σεζόν. Το Μετροπόλιταν έχει γίνει μάντρα αυτοκινήτων και άλλοτε χαρακτηρίζεται διατηρητέο και άλλοτε αποχαρακτηρίζεται. Το θέατρο Λουζιτάνια κατεδαφίστηκε και στη θέση του βρίσκεται σήμερα χώρος στάθμευσης, στη θέση του Μπουρνέλη βρίσκεται το κέντρο διασκέδασης Σφεντόνα, ενώ το Σμαρούλα και το Φλωρίντα γκρεμίστηκαν. Το Μινώα πρόκειται να γίνει εμπορικό κέντρο, ενώ σήμερα ο χώρος του χρησιμοποιείται ως πάρκινγκ. Μιλάμε δε για θέατρα στα οποία κάποτε ο κόσμος έκανε ουρές και, κάποιες φορές, έπεφτε… ξύλο για ένα εισιτήριο!

Στη Θεσσαλονίκη, η λειτουργία του θερινού θεάτρου Αυλαία σταμάτησε το 1990 λόγω επέκτασης των εγκαταστάσεων της ΧΑΝΘ και των εργασιών για την κατασκευή χώρου στάθμευσης. Ο νέος ιδιοκτήτης του θεσσαλονικιώτικου θεάτρου Αθήναιον, το οποίο ήταν παλαιότερα θερινό, σκέφτεται να ανοίξει τους πλαϊνούς τοίχους τις επόμενες ημέρες.

Κάποια ιστορικά θερινά αθηναϊκά θέατρα, όπως το Αλσος, έκλεισαν για «λόγους κοινής ησυχίας» και επειδή «είχαν μετατραπεί σε στέκια ναρκομανών». Ωστόσο,  στην Αυλή στου Ψυρή και στην ταράτσα του Λαμπέτη δεν έχει υπάρξει κανένας κάτοικος που να έχει παραπονεθεί για διατάραξη κοινής ησυχίας. «Οι γείτονες είναι πολύ χαρούμενοι και το δείχνουν εμπράκτως» τονίζει ο Τάσος Ιορδανίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής της εταιρείας παραγωγής Teatro που ανεβάζει την παράσταση στο Λαμπέτη. «Ερχεται κόσμος από τις γύρω πολυκατοικίες και μας λέει: τι ωραία, επιτέλους, μας είχε λείψει».

Η παράσταση τελειώνει γύρω στις 23.30 εξαντλώντας τα περιθώρια που δίνει ο νόμος περί κοινής ησυχίας. Αλλωστε η ταράτσα του Λαμπέτη λειτουργεί με κανονική άδεια και πληροί μετά την ανακαίνιση όλους τους κανονισμούς ασφαλείας. «Γι’ αυτό και προχωρήσαμε» λέει ο κ. Ιορδανίδης. «Ηταν το μόνο θέατρο από τα θερινά το οποίο μπορούσε να λειτουργήσει. Είχαμε έρθει σε παράλληλη επικοινωνία με το Παρκ, το Μετροπόλιταν, το Αθήναιον και το μόνο θερινό θέατρο που μπορούσε να επαναλειτουργήσει με τις σωστές υποδομές ήταν το Λαμπέτη».

Σε κάποιες, ελάχιστες, άλλες περιπτώσεις χώρων – αυλών σπιτιών κ.λπ. – που μετατράπηκαν σε θεατρικούς χώρους δεν υπάρχει άδεια λειτουργίας καθώς δεν υφίσταται νομοθεσία για την έκδοσή της. Ωστόσο, σύμφωνα με την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων έχουν γίνει όλοι οι απαραίτητοι έλεγχοι και οι εναπομείναντες θερινοί θεατρικοί χώροι λειτουργούν νόμιμα.