«Τραγουδώ και χορεύω, αυτό να γράψεις»

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Νταϊάνα Κραλ είχε την τιμή να ερμηνεύσει το γνωστό τραγούδι «Fly Me to the Moon» κατά την επιμνημόσυνη τελετή που έγινε στην Ουάσιγκτον για τον Νιλ Αρμστρονγκ, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του «πρώτου ανθρώπου που πάτησε στο φεγγάρι».

Η ίδια δυσκολεύεται να περιγράψει τη μοναδική και έντονα φορτισμένη αυτή εμπειρία: «Δεν θέλω να αποφύγω την ερώτηση αλλά η εμπειρία πραγματικά δεν περιγράφεται με λόγια. Απόκοσμη θα ήταν ίσως η πιο ταιριαστή λέξη – και θα την ανακαλώ πάντα. Υπάρχει και στο YouTube αλλά δεν έχω το κουράγιο να το δω. Ισως επειδή τον είχα γνωρίσει προτού πεθάνει, όταν με είχαν καλέσει από τη NASA να παίξω στην 40ή επέτειο των πρώτων αποστολών στο φεγγάρι. Μικρή ήμουν σπασικλάκι με τους αστροναύτες και το Διάστημα, και του το είπα μάλιστα».  

Τζαζ ερμηνεύτρια, βιρτουόζος του πιάνου, ανατόμος παραδοσιακών μορφών της αμερικανικής μουσικής, ποπ σταρ, chanteuse, crooner…

Με κάθε νέο της άλμπουμ μοιάζει να επιχειρεί μια καινούρια υπέρβαση των μουσικών ειδών. Πώς αντιλαμβάνεται άραγε η ίδια τον εαυτό της; «Τραγουδώ και χορεύω, αυτό να γράψεις», λέει γελώντας. Αυτό δήλωνε και ο Ντίλαν όταν τον ρωτούσαν πώς προσδιόριζε τον εαυτό του μουσικά. «Είδες; Πήγα να κάνω την έξυπνη – να κλέβεις όμως τσιτάτα μορφών όπως ο Ντίλαν είναι θεμιτό νομίζω. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλωστε άλλον που να τον έχω σε υψηλότερη θέση στο βάθρο με τους καλλιτέχνες που θαυμάζω. Βρίσκεται εκεί ψηλά με τον Τσάρλι Πάρκερ και ελάχιστους άλλους.

Πάντα ένιωθα ότι βρέθηκα αργά στα μουσικά πράγματα, σε άλλη εποχή από αυτές που έζησαν οι θρύλοι που θαυμάζω.

Γενικά, αποφεύγω τους αυτοπροσδιορισμούς. Δεν παριστάνω την ταπεινή αλλά θα έλεγα ότι βρίσκομαι εδώ για να υπηρετώ το κοινό και να παίζω τη μουσική που θέλω. Και είμαι τυχερή που είχα πάντα αυτήν την ελευθερία».