Μουσικό πικνίκ με Σαββόπουλο στους κήπους του Μεγάρου Μουσικής
Σκηνή από τις περσινές εκδηλώσεις στους κήπους του Μεγάρου Μουσικής
Το τραγούδι πρέπει να συνεχίσει. Γενικά η ελληνική τέχνη πρέπει να συνεχίσει γιατί είναι από τα ελάχιστα σταθερά πράγματα σε αυτόν τον τόπο», λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος στα «ΝΕΑ» για ένα από τα ισχυρότερο όπλα της τέχνης, ειδικά σε μια περίοδο που η χώρα δοκιμάζεται.
Ο ίδιος, όπως λέει, θα επιδιώξει να ξεκινήσει τη συναυλία του με το φως της ημέρας. «Ηταν κάτι που ήθελα να κάνω πάντα και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία. Και ας μας βρει το σκοτάδι τραγουδώντας». Εξίσου όμως τον ενθουσιάζει και η ιδέα ότι ο κόσμος θα ακούει μουσική και θα νιώθει τη γη κάτω από τα πόδια του και όχι πλακόστρωτο ή μπετόν. «Είναι ιδανικό μέρος για να ακούσουμε μουσική ξαπλωμένοι στο χορτάρι κοιτώντας τα αστέρια και ας πρασινίσουν τα ρούχα μας…».
Ποιος όμως μπορεί να είναι ο ρόλος του τραγουδιού σήμερα, μέσα σε ένα τόσο δυσμενές περιβάλλον; «Η τέχνη θα πρέπει να είναι πάντοτε ενεργή και σε καιρούς κρίσης και σε καιρούς που, φαινομενικά τουλάχιστον, δεν υπάρχουν τέτοιες οικονομικές συνθήκες. Εχει πάντα έναν αντισταθμιστικό ρόλο. Το έργο όμως του κάθε δημιουργού περιέχει κάποιες ευαισθησίες, που νομίζω ότι μεταφράζονται ανάλογα και με τις συνθήκες. Η ευαισθησία της τέχνης πρέπει να είναι μόνιμη».
Την Παρασκευή 21 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής (και θερινό ηλιοστάσιο), οι πύλες του κήπου θα είναι ορθάνοιχτες και στο τραγούδι και στο κοινό, αφού δεν θα υπάρχει εισιτήριο για καμία από τις εκδηλώσεις. Στις 23.00 στη μικρή σκηνή θα εμφανιστεί ένα πολυσυζητημένο κορίτσι της εγχώριας τζαζ σκηνής: η Ιντρα Κέιν θα ερμηνεύσει δικά της τραγούδια αλλά και διασκευές τραγουδιών των Massive Attack, Στίβι Γουόντερ, Ιμάνι, Ριάνα, Σαντέ, Εϊμι Γουάινχαουζ, Αλίσια Κιζ, Jamiroquai, Cure. Ανήσυχη και με ευαισθησίες, εκφράζει τα δικά της ερωτηματικά για τις σημερινές συνθήκες, μέσα στις οποίες καλείται να μεταδώσει την τέχνη της: «Δεν ξέρω κατά πόσο παίζει κάποιο ρόλο σήμερα το τραγούδι στο πολιτικό γίγνεσθαι. Το ερωτικό τραγούδι θα εκφράζει πάντα κάθε μορφή έρωτα που βιώνουμε όλοι, όσο σκοτεινές κι αν είναι οι εποχές που διανύουμε. Γιατί, όπως και να ‘χει, ο έρωτας σε κάθε του μορφή μάς θρέφει. Βέβαια ίσως και να πρέπει να ανακτηθεί το πολιτικό τραγούδι. Ισως και να πρέπει να μας ξυπνήσει, να μας συσπειρώσει, να μας ξεσηκώσει…».














