Κοπανέλι ή ο ήχος από ξυλάκια λεμονιάς

Ολα αρχίζουν όταν πάνω στα πόδια τοποθετήσουμε το «κουσούνι». Το κυλινδρικό μαξιλάρι, όπως λέγεται, γεμισμένο με άχυρα. Η έμπειρη στην τεχνική δαντέλας με κοπανέλι τοποθετεί από πάνω ένα χοντρό χαρτόνι και στη συνέχεια στερεώνει πάνω του με καρφίτσες το πατρόν της δαντέλας, το οποίο είναι σχεδιασμένο σε ρυζόχαρτο. Στη συνέχεια τοποθετεί καρφίτσες στο περίγραμμα του σχεδίου, οι κλωστές είναι δεμένες ανά 2, 4 ή 8, στερεωμένες σε μια καρφίτσα στην αρχή του σχεδίου και τυλιγμένες σε 18-20 μακρόστενα ξυλάκια, από ξύλο λεμονιάς. Τα κοπανέλια. Κρατώντας στα χέρια της τα μακρόστενα αυτά ξυλάκια αρχίζει το πλέξιμο. Ο ρυθμικός χτύπος που ακούγεται καθώς κοπανιούνται μεταξύ τους έδωσε το όνομά του στη δαντέλα. Το έργο μπορεί να φορεθεί και σαν κόσμημα, λένε στην Αίγινα όπου η παράδοση καταλήγει σε ντιζάιν.