Αγαπητή Φοίβη,
Γράφει ο (μεγάλος) Αλεξανδρινός, αλλά πολίτικης καταγωγής, Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς, 628-655 μ.Χ.»:
Με λόγια, με φυσιογνωμία, και με τρόπους
μια εξαίρετη θα κάμω πανοπλία·
και θ’ αντικρύζω έτσι τους κακούς ανθρώπους
χωρίς να έχω φόβον ή αδυναμία.
Θα θέλουν να με βλάψουν. Aλλά δεν θα ξέρει
κανείς απ’ όσους θα με πλησιάζουν
πού κείνται η πληγές μου, τα τρωτά μου μέρη,
κάτω από τα ψεύδη που θα με σκεπάζουν.
Λέτε, αγαπητή Φοίβη, οι νεοέλληνες πολιτικάντηδες, αρχηγοί (και ουκ ολίγοι) της αντιπολίτευσης, που επιθυμούν να πρωθυπουργοποιηθούν, να εφαρμόζουν τα λόγια του ποιητή; Αλλιώς, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η όλη συμπεριφορά τους;
Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερμανία
Από αρχαιοτάτων το ήθος, που λένε, αγαπητέ Χρίστο. Οπως έγραφε και ο Ευριπίδης στην «Ανδρομάχη» του (για τους Λακεδαιμονίους εν προκειμένω): «Ω πάσιν ανθρώποισιν έχθιστοι βροτών / Σπάρτης ένοικοι, δόλια βουλευτήρια, / ψευδών άνακτες, μηχανορράφοι κακών / ελικτά κουδέν υγιές, αλλά παν πέριξ / φρονούντες αδίκως ευτυχείτ’ αν Ελλάδα».