«Οι τύψεις είναι η τιμωρία του»

«Οταν κατήγγειλε την αδελφή μου», λέει στον ανταποκριτή της «Λιμπερασιόν» ο Φανγκ Μεϊκάι, ο θείος του Ζανγκ Χονγκμπίνγκ, «τον καταράστηκα όπως δεν έχω καταραστεί κανέναν στη ζωή μου». Συνταξιούχος λογιστής, ο Φανγκ δέχεται τον Φιλίπ Γκρανζενό και τον Ζανγκ στο ταπεινό διαμέρισμά του. «Η υποδοχή», διηγείται ο Γκρανζενό, «είναι εξίσου ψυχρή με έναν χειμωνιάτικο άνεμο». Ο μετανοημένος καταδότης κάθεται στο βάθος του δωματίου. Για δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την εκτέλεση της αδελφής του ο Φανγκ δεν του απηύθυνε ούτε μία φορά τον λόγο. Τώρα του γυρίζει την πλάτη. Ανακατεύει το τσάι του, είναι προφανές ότι νιώθει άβολα. «Σκέφτηκα να τον εκδικηθώ. Μετά κατάλαβα ότι οι τύψεις θα τον κατέτρωγαν και ότι αυτό το βασανιστήριο ήταν από μόνο του αρκετή τιμωρία για τον θάνατο της αδελφής μου». Στο δωμάτιο πέφτει μια ασήκωτη σιωπή. Και έπειτα, πίσω από τον Φανγκ, ο καταραμένος επαναλαμβάνει με δυνατή φωνή αυτές τις δολοφονικές φράσεις εναντίον του. «Παραδόξως, μοιάζει να απολαμβάνει την επονείδιστη ενοχή του». Οι δύο άνδρες, παρότι στενοί συγγενείς, έχουν εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. «Οταν ο Μάο πέθανε, έκλαψα. Ολοι οι Κινέζοι έκλαψαν, ποιος τολμούσε να μην κλάψει;», λέει ο Ζανγκ. Ο θείος του τον αντικρούει. Ο ίδιος, δηλώνει, αρνήθηκε να χύσει έστω και ένα δάκρυ για τον Μάο.