Παιδί του Πειραιά, η Ευδοκία Φυλακούρη γεννήθηκε στο Πέραμα από γονείς νησιώτες. Ο ναυτικός πατέρας, ο ψαράς παππούς και ο Σαρωνικός που σκάει στα πόδια του σπιτιού εγκατέστησαν «μόνιμα τη θάλασσα μέσα της» και για τον λόγο αυτόν το μυαλό της ταξιδεύει συνεχώς. Μαγείρισσα έγινε τυχαία και είναι αυτοδίδακτη, παρακολούθησε όμως στη συνέχεια ταχύρρυθμα μαθήματα στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων. Εχει δουλέψει παντού. Σε εστιατόρια, ξενοδοχεία, καράβια, νοσοκομεία, κέτερινγκ και πολλές φιούζιον κουζίνες, όπου έμαθε ρουφώντας τη γνώση. Στο Pasaji, της στοάς City Link, γνώρισε την καλή ελληνική μαγειρική παράδοση. Ακολούθησαν οι κουζίνες των Planet Holywood, Metropolitan Hospital, Zante Park Ηotel, Αks Porto Heli Ηotel, Oil Resto, Κίτρινο Ποδήλατο. Από το 2008 διευθύνει μαζί με τη Νίκη Τρέσσου και τον Μανώλη Ξανθάκη την Καλλίστη. Φέτος το καλοκαίρι βρίσκεται στη Χώρα της Ανδρου όπου διευθύνει την κουζίνα του καλαίσθητου boutique hotel Μικρά Αγγλία.
Γιατί µαγείρισσα. Σε κουζίνα δούλεψα για πρώτη φορά ένα καλοκαίρι στη Λέρο από όπου κατάγομαι και σε 20 ημέρες άρχισε να μου αρέσει. Ακολούθησε το εστιατόριο Planet Hollywood στο Village Park. Εκεί έμαθα πολλά, μάλιστα τόσο καλή οργάνωση σπάνια έχω δει σε επαγγελματική κουζίνα. Στην αρχή δεν πίστευα καν ότι θα μπορούσα να τα καταφέρω. Με έπεισε όμως να συνεχίσω η δημιουργία από τα δικά μου χέρια. Τώρα πια οι εναλλαγές στις κουζίνες διάφορων εστιατορίων, ξενοδοχείων αλλά και ανθρώπων με ενθουσιάζουν.
Πιάτο που αγαπούν οι πελάτες µου. Μπιφτέκι από βουβαλίσιο κιμά και σαλάτα με πατάτες βραστές.
Δεν φτιάχνω ποτέ. Πατσά και μάλλον δεν θα φτιάξω ποτέ μου, δεν τον μπορώ καθόλου.
Πηγή έµπνευσης. Είμαι αρκετά οργανωτικός άνθρωπος, επομένως όποτε χρειάζεται να βγάλω ένα μενού θα το κάνω. Ενα προϊόν ή ένα υλικό που ξέρω ότι είναι πολύ νόστιμο σίγουρα θα με εμπνεύσουν ιδιαίτερα.
Τι σηµαίνει ελληνική κουζίνα. Την ελληνικότητα τη συνδέω με το χωριό μου, με το νησί μου και με τα πιάτα με τα οποία μεγάλωσα στο σπίτι μας. Κλασικά ελληνικά πιάτα, ελληνικά προϊόντα και τοπικές κουζίνες –αυτό είναι για μένα ελληνική κουζίνα.
Αυθεντικά είναι: Μόνο τα συναισθήματά μας.
Γεύση που νοσταλγώ. Τα λυχναράκια που έφτιαχνε η γιαγιά μου, τα οποία δεν είχαν τίποτε άλλο εκτός από αλεύρι, νερό, πορτοκάλι, αλλά το χέρι της ήταν το πιο «νόστιμο» του κόσμου.
Η πιο ενδιαφέρουσα και η πιο αδιάφορη ξένη κουζίνα. Ολες οι κουζίνες έχουν κάποιο πιάτο που μου αρέσει, προτιμώ όμως τη μεξικανική κουζίνα γιατί είναι πιο κοντά στα γούστα μου. Μου αρέσουν επίσης τα καυτερά. Από την άλλη πλευρά, τη γιαπωνέζικη κουζίνα, αν και δεν θα την έλεγα αδιάφορη, την κοιτάζω με μισό μάτι, ίσως επειδή δεν τρώω τίποτα ωμό και τίποτα που δεν γνωρίζω τι ακριβώς είναι.
Δάσκαλός µου. Κατ’ αρχάς είμαι αυτοδίδακτη. Δεν έτυχε να έχω κάποιον συγκεκριμένο δάσκαλο στη μαγειρική. Την οργάνωση και τον επαγγελματισμό που απαιτεί μια κουζίνα εστιατορίου, όμως, τα διδάχτηκα στο Planet Hollywood. Αρχή μου ήταν πάντοτε να δουλεύω με ζήλο και να παρατηρώ τους άλλους για να μαθαίνω ό,τι δεν ξέρω.
Αγαπηµένα υλικά. Καρότα, μακαρόνια, φασκόμηλο.
Μαγειρεύω σχεδόν πάντα µε… κρεμμύδι, σκόρδο και ελαιόλαδο.
Το πιο περίεργο υλικό που έχω δοκιµάσει. Δεν τρώω ποτέ κάτι που δεν το γνωρίζω.
Δεν χρησιµοποιώ ποτέ. Δεν υπάρχει κάτι που δεν χρησιμοποιώ. Κατά καιρούς χρησιμοποιώ τα πάντα.
Απαράδεκτος συνδυασµός. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να φάω γαρίδα με συκώτι.
Καλύτερη συνταγή συναδέλφου. Το καλύτερο πιάτο που έχω δοκιμάσει ποτέ ήταν καθαρά γαλλικό, με φρέσκα κουκιά, σπαράγγια, τρούφα και βούτυρο. Σκάγανε στο στόμα μου οι γεύσεις τους και τότε κατάλαβα τι θα πει γαλλική κουζίνα.
Σεφ που εκτιµώ. Η Γαλλίδα Ρεν Σαμί. Από τα χέρια της έφαγα στο Φεστιβάλ Γαστρονομίας στο Sani Resort της Χαλκιδικής.
Το πιο χαρακτηριστικό πιάτο µου. Μακαρούνες με καπνιστή φέτα και ντοματίνια, ένα πολύ απλό πιάτο που έφτιαξα για την Καλλίστη όταν είχαμε ξεκινήσει.
Μελλοντικά σχέδια. Να χαρώ ό,τι δεν μπορώ τώρα λόγω της δουλειάς μου. Και σίγουρα να μαγειρέψω μαζί με έναν ξένο σεφ για να γνωρίσω τις διαφορές στον τρόπο μαγειρικής και αντίληψης.
Τι πρέπει να προσέχει ο ερασιτέχνης. Να μην κάψει το φαγητό και κυρίως να μην καεί ο ίδιος.
Η πιο απλή µου συνταγή µε τα λιγότερα υλικά. Κοφτό μακαρονάκι με κρεμμυδάκι φρέσκο, λιαστή ντομάτα, φρέσκο δυόσμο και τριμμένο τυρί, που μπορεί να είναι ξερό ανθότυρο ή μανούρα Σίφνου (ένα πεντανόστιμο τυρί από κατσικίσιο και πρόβειο γάλα, που το αφήνουν πρώτα 3-4 μέρες σε κρασί και κατόπιν σε οινολάσπες, οπότε αποκτάει ιδιαίτερα αρώματα).
ΣΧΟΛΙΑ
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
0 /50
0 /2000
Με την υποβολή της φόρμας αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης . Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Τελευταία Νέα