Ενας Ελληνας στους παγετώνες

Διένυσαν 3.707 ναυτικά μίλια (6.856 χιλιόμετρα) με πλοίο στα νερά του Νότιου Ατλαντικού. Εκαναν άλλα 100 χιλιόμετρα ποδαρόδρομο, φορτωμένοι με τον απαραίτητο εξοπλισμό, πάνω στους πάγους ή τα βράχια της Ανταρκτικής. Για 27 ημέρες, μέσα και έξω από το αντίσκηνό τους, κλήθηκαν να αντέξουν και τις χαμηλές θερμοκρασίες, τους μείον 20 βαθμούς Κελσίου. Οι τρεις φίλοι όμως, ο Νίκος Τόδουλος και οι Αυστραλοί Χόουαρντ Γουέλαν και Τζέιμς Κελ, είχαν τον σκοπό τους. Βάλθηκαν και τελικά κατάφεραν να βαδίσουν σε διαδρομή ιστορική: στα χνάρια του βρετανού εξερευνητή σερ Ερνεστ Χένρι Σάκλετον, αρχηγού της ξακουστής αποστολής Imperial Trans Antarctic Expedition (1914-1917).

Με περισσότερα από 20 χρόνια δράσης στα βουνά στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ο Νίκος Τόδουλος (www.nikostodoulos.net) βίωσε αυτήν τη φορά μια εμπειρία αλλιώτικη από τις συνηθισμένες. «H μεγάλη διαφορά εκεί στην Ανταρκτική ήταν αυτή η απόλυτη αίσθηση απομόνωσης, το συναίσθημα ότι πραγματικά βρίσκεσαι στο τελευταίο σύνορο του πλανήτη! Σ’ έναν τέτοιο προορισμό αξίζει πραγματικά κάθε δευτερόλεπτο! Το μυαλό σου δέχεται ασταμάτητα πλήθος από τόσο καινούργιες εικόνες, που δύσκολα μπορείς να επεξεργαστείς εκείνη τη στιγμή. Πολλές φορές αναρωτιόμουν εάν είναι αλήθεια αυτό που ζω ή ονειρεύομαι. Οι προσδοκίες μου ξεπεράστηκαν στο πολλαπλάσιο, σίγουρα αυτό ήταν το ταξίδι της ζωής μου!» λέει στα «ΝΕΑ» ο 40χρονος.

Οπως πριν από 100 χρόνια

Αφετηρία της τριάδας των συνοδοιπόρων ήταν η Ουσουάια (Ushuaia), η νοτιότερη πόλη στον κόσμο, η πύλη προς την Ανταρκτική. Αυτό το αργεντίνικο απομακρυσμένο λιμάνι στο αρχιπέλαγος της Γης του Πυρρός, στη νοτιότερη άκρη της αμερικανικής ηπειρωτικής χώρας, πιο κάτω κι από τα στενά του Μαγγελάνου. Εκεί επιβιβάστηκαν στο ρωσικό εξερευνητικό πλοίο «Polar Pioneer» και έπειτα από τριήμερο πλου – μέσα και από το άγριο πέρασμα Drake Passage – έφτασαν στον υδάτινο χώρο της Ανταρκτικής, όπου προσέγγισαν πρώτα τα South Shetland Islands. Υστερα από διαδοχικές επισκέψεις τους με φουσκωτά στα Livingston Island και Deception Island, συνέχισαν νοτιότερα μέχρι τον 65ο παράλληλο, με στάσεις στο Cierva Cove (ερευνητική βάση της Αργεντινής) και στο Cuverville Island. Επίσης ακτοπλοϊκώς προχώρησαν προς την ανατολική πλευρά της χερσονήσου, στα παγωμένα νερά της Weddell Sea. Εκεί ανέβηκαν στο ηφαίστειο Brown Bluff και επισκέφθηκαν το ιστορικό νησί Paulet Island.

Ηταν η ώρα να ξεκινήσουν πια και την αναβίωση της πορείας του σερ Σάκλετον. «Επιδιώξαμε να ακολουθήσουμε ακριβώς τα βήματά του με το ιστορικό πλοίο του, το “Endurance”. Θελήσαμε έτσι να διασχίσουμε το πολύ δύσκολο παγετωνικό νησί της Νότιας Γεωργίας (South Georgia). Οπως δηλαδή ο ίδιος επιχείρησε στη θαρραλέα εκείνη επιτυχή προσπάθειά του να διασώσει, χωρίς εξοπλισμό, το πλήρωμά του που παγιδεύτηκε το 1915 στην Ανταρκτική, όταν το πλοίο του θρυμματίστηκε πάνω στους πάγους πλέοντας έρμαιο των ρευμάτων επί 10 μήνες…» περιγράφει ο Νίκος Τόδουλος.

Ετσι και τώρα, με πρώτο σταθμό τους το Elephant Island και το Point Wild, ύστερα από τρεις ημέρες στην πολύ άγρια θάλασσα Scotia Sea οι τρεις τολμηροί ορειβάτες έφτασαν με το πλοίο στη South Georgia. «Επιχειρήσαμε, κατάλληλα εξοπλισμένοι, να κινηθούμε και στη χερσαία διαδρομή του σερ Σάκλετον στην παγωμένη ενδοχώρα: από το Pegotty Bluff μέχρι τον φαλαινοθηρικό σταθμό Stromness στην ανατολική πλευρά του νησιού. Λόγω των πολύ άσχημων καιρικών συνθηκών πάντως – με ριπές ανέμων πάνω από 120 χλμ. μέσα στον παγετώνα – τη μία ημέρα ακολουθήσαμε παραλλαγή κατεύθυνσης μέχρι τον κόλπο Antarctic Bay, κάτι που δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ. Στη συνέχεια, ωστόσο, επανήλθαμε στο προσχεδιασμένο δρομολόγιο, από τον κόλπο Fortuna Bay προς το Stromness. Τελευταίος σταθμός μας πάνω στη South Georgia ήταν o εγκαταλελειμμένος φαλαινοθηρικός σταθμός του Grytviken, όπου είναι και ο τάφος του μεγάλου αυτού εξερευνητή. Στο φινάλε, φτάσαμε μέχρι και τα νησιά Φόκλαντ, απ’ όπου πήραμε πια τον δρόμο της επιστροφής…» λέει.

Και σήμερα, το μυαλό του έλληνα ορειβάτη είναι ακόμα εκεί, στην Ανταρκτική. «Ξεκινώντας από τη μικρή Ελλάδα δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι πραγματικά θα βρισκόμουν στην απεραντοσύνη της, σ’ έναν τόπο τόσο αφιλόξενο, σκληρό κι απρόβλεπτο. Αλλά ταυτόχρονα ονειρικό, γαλήνιο και αινιγματικό! Αισθάνομαι λοιπόν τυχερός που κατάφερα να δω από τόσο κοντά τις μακρινές και άγριες αυτές εκτάσεις, αποσυνδεμένες από τον σύγχρονο κόσμο…» αναφέρει.